Justice is indivisible!

OTVORENO PISMO Srba iz Francuske

2010-03-09T05:21:00.000+01:00

SKUPŠTINA DIJASPORE SRBA U FRANCUSKOJ
ODBOR ZA SRPSKE NACIONALNE INTERESE
Pariz, 15. Februar 2010.
Broj: 10/01

SAOPŠTENJE ZA JAVNOST
povodom predstojećeg donošenja rezolucije o Srebrenici.

Obzirom da će početkom marta 2010. godine poslaničke grupe koje čine vladu Srbije (SPS-Za evropsku Srbiju-G17), ili vlada Srbije, predati Narodnoj skupštini na usvajanje rezoluciju o Srebrenici, po «pozivu »Evropskog parlamenta, a u ime «jasne poruke budućim generacijama» kojom se osuđuju zločini počinjeni od strane Srba nad bosanskim muslimanima, sa mogućnošću da se u tekstu rezolucije upotrebi i pojam genocid.

Imajući u vidu da je srpski narod tokom dvadesetog veka bio žrtva, još uvek, nekažnjenog genocida počinjenog u Drugom svetskom ratu od strane, takozvane Nezavisne Države Hrvatske i uz učešće nacističke Nemačke, kao i nekažnjen zločin genocida u toku secesionističkog rata od 1991. do 1995. uz učešće pojedinih država pripadnika NATO-a i da je, po treći put u dvadesetom veku, zločine međunarodnog karaktera nad srpskim narodom počinjen 1999. u toku NATO agresije na SR Jugoslaviju - uglavnom Srbiji, a da se Evropski parlament u ime «jasne poruke budućim generacijama» nije o tome oglasio.

Imajući u vidu da Vlada Srbije, osim uvredljive «trgovine» tužbama sa Hrvatskom o zločinu genocida, nije se zalagala da bi se utvrdila istina o svim zločinima nad Srbima u toku secesionističkih ratova od 1990 do 1995. godine, a da danas pojedini njeni članovi, zanemarujući stradanja srpskog naroda, zagovaraju važnost rezolucije samo o Srebrenici «iz moralnih i političkih razloga» (!!). Imajući u vidu da je broj žrtava i pravna kvalifikacija zločina u Srebrenici, ma koliko je svaki zločin za žaljenje i osudu, u velikoj meri rezultat masovne medijske antisrpske propagande, a ne objektivne analize, te nema uporište u činjenicama i pouzdanim podacima, što se očigledno vidi i u tekstu rezolucije Evropskog parlamenta od 18/01/2009, stav «B», Imajući u vidu da bi odluka Narodne skupštine o usvajanju rezolucije o Srebrenici dovela u pitanje dalji opstanak Republike Srpske jer bi njeni neprijatelji koristili tu rezoluciju kao dokaz da se Republika Srpska zasniva na zločinu genocida i da je kao takva neodrživa. Pored toga, neuvažavajući srpske žrtve u toku secesionističkog rata na prostoru današnje države Hrvatske daje joj moralnu i političku podršku za dugotrajnu okupaciju vekovnih srpskih zemalja na prostoru Republike Srpske Krajine.

Najzad, imajući u vidu da prihvatanjem takve rezolucije o Srebrenici, uprkos činjenici da je Međunarodni sud pravde doneo odluku da Srbija nije odgovorna za počinjene zločine u Srebrenici, država Srbija, protivno presudi ovog suda, i stavljajući se iznad njega, samoubilački preuzima na sebe odgovornost za nepočinjeno sa dalekosežnim negativnim posledicama po Srbiju, Republiku Srpsku i srpski narod u celini.

Iz navadenih zapažanja:

Smatramo, da se zločini međunarodnog karaktera, uključujući genocid, ne mogu izolovano osuđivati, a da se ne uzme u obzir i uzročni zločin - zločin protiv mira. Zločin protiv mira je počinjen od strane vrhunskih političkih ličnosti pojedinih država članica Evropske zajednice, doveo je do secesionističkih ratova, i posledično, do drugih zločina na prostoru bivše Jugoslavije. Međutim, zločin protiv mira je smišljeno izostavljen iz međunarodnog pravosuđa, tako da odgovorni za taj najveći međunarodni zločin neće snositi pravnu odgovornost.

Da, koristeći svoju parlamentarnu većinu predsednik Boris Tadić može da udovolji zahtevu i uceni Evropske zajednice i da Narodna skupština usvoji rezoluciju o Srebrenici, ali niko nema pravo da ovakvom jednosmernom odlukom srpskom narodu nameće krivicu za jedan od najtežih međunarodnih zločina i da ga tako svrsta u red nacističke Nemačke koja je upravo nad njim, u toku prethodnih decenija, počinila nekažnjene zločine međunarodnog karaktera, uključujući genocid.

Da se jednostrano samooptuživanje na štetu celokupnog srpskog naroda, pod pritiskom Evropske zajednice, uprkos činjenici da je Srbija oslobođena od strane Međunarodnog suda pravde u Hagu za zločine u Srebrenici, može smatrati kao saučešće u zločinu nad sopstvenim narodom.

Da usvajanje rezolucije o Srebrenici od strane Narodne skupštine Srbije služi NATO-u da opravda svoje zločine i Međunarodnom krivičnom Tribunalu za bivšu Jugoslaviju da legalizuje svoju nepravdu protiv Srba.

Očekujemo da Predsednik Srbije Boris Tadić, Vlada i Narodna skupština Srbije neće podleći pritiscima i ucenama pojedinih država Evropske zajednice i da na taj način neće podeljeni, okupirani i postradali srpski narod izjednačiti sa zločincima nacističke Nemačke što će trajno žigosati buduće generacije Srba. Takva odluka bi dovela do toga da, već ispaćeni i osiromašeni srpski narod, kao najveća žrtva secesionističkih ratova, plaća odštetu od više milijardi dolara.

Pozivamo, Srbe i srpske organizacije u svetu, da manifestuju podršku Narodnoj skupštini da ne prihvati rezoluciju o Srebrenici jer je zasnovana na antisrpskoj propagandi i diktatu Evropske zajednice.

Apelujemo na poslanike Narodne skupštine Srbije da, u svetlu svojih časnih predaka i budućih generacija, odbiju:

1. Rezoluciju Evropskog parlamenta od 19. 01. 2009. jer je zasnovana na presudi Međunarodnog suda pravde od 28. 02. 2007. kojom Srbija nije osuđena ali joj se stavlja na teret neangažovanje u sprečavanju zločina. Taj sud je, međutim, koristio arhivu lažnih svedočenja i tajnih svedoka Međunarodnog krivičnog tribunala za bivšu Jugoslaviju, kao i netačne podatke uzete iz dnevne štampe poznate po svojoj antisrpskoj propagandi i lažima. Donošenjem takve jedne rezolucije neće doprineti ni istini, ni pravdi, niti pomirenju među narodima bivše Jugoslavije. Srpski je narod odbacuje.

2. Predlog rezolucije o Srebrenici jer počiva na političkoj uceni i neistini, a ne na pravdi i istini, te kao takva, ne sme biti prihvaćena od Narodne skupštine Republike Srbije u ime svih njenih građana u otadžbini i rasejanja.

Siniša Blagojević,
predsednik Skupštine dijaspore Srba u Francuskoj

Vidoje Purić,
potpredsednik Skupštine dijaspore Srba u Francuskoj

Sima Mraović, predsednik Odbora za nacionalne interese

Predislav Janković,
potpredsednik Skupštine dijaspore Srba u Francuskoj

Članovi odbora:

Dragan Pavlović
Zoran Radovanović
Jovanka Đorđević
Petar Milić

Otvoreno pismo poslanicima Skupštine Republike Srbije

2010-03-09T05:18:00.001+01:00

Poštovani poslanici Skupštine Republike Srbije!

Centar za izučavanje savremene balkanske krize Instituta za Slavistiku Ruske Akademije Nauka Vam se obraća u vezi sa pitanjem osude zločina u Srebrenici.

Danas je problem Srebrenice postao predmet političke spekulacije, u koju uvlače Srbe, iako se pojavljuje sve više podataka da je Srebrenica isplanirana i dobro izvedena operacija zapadnih specijalnih službi. Laž o Srebrenici se širi po svetu ogromnom brzinom i boriti se sa njom postaje sve teže. Muslimansku verziju žrtava niko i ne pokušava da proveri, svi je prihvataju kao aksiom. Ipak, podaci o broju žrtava nisu potvrđeni činjenicama, slika događaja u julu 1995. godine ostaje nejasna, podaci protivrečni, a mnoge optužbe – izmišljene.

Mi smo u Institutu organizovali međunarodnu konferenciju posvećenu Srebrenici. U radu konferencije su učestvovali više od 30 naučnika iz raznih zemalja. Prvi put su pravnici, istoričari, patologoanalitičari, demografi i istraživači iz drugih oblasti analizirali mnoge podatke, pronašli mnoge protivrečnosti u zvaničnoj verziji, prikazali su novu metodiku istraživanja broja žrtava. Svi događaji su stavljeni u istorijski kontekst, otvoreni su novi aspekti događaja koji menjaju opštu sliku dešavanja. To je dalo mogućnost da se drugačije gleda na problem Srebrenice i da se počne sa preispitivanjem oficijalne verzije.

Po nama, žuriti sa priznanjem svoje krivice i sa izvinjenjem ne treba sve do tada dok sve okolnosti vezane za događaje u Srebrenici ne budu razjašnjene i ne postanu opšte dobro javnosti. Inače će to biti težak teret i optužba na plećima celog srpskog naroda, postaće potvrda verzije natovaca o krivici Srba za sve što se događalo na Balkanu 90-ih godina i opravdanje za bombardovanje 1999. godine.

Nama se čini, da je sada glavni zadatak ispitati taj složeni period iz rata u Bosni i Hercegovini, proveriti sve činjenice, pokazati nove podatke, dati nauci, medicini i pravnoj ekspertizi sve obajavljene činjenice, sprovesti analizu dokumenata, obelodaniti uzročno-posledičnu vezu sa prethodnim događajima vezanim za uništavanje srpskog življa i dati svetu pravednu sliku događaja u Srebrenici. Još su živi svedoci, učesnici tih događaja, progovorili su holandski mirotvorci, objavljuju svoja istraživanja naučnici, između ostalog i na Zapadu. Ne treba srpski narod da snosi odgovornost za to što nije uradio. Ne treba rukovodstvo beskonačno da se izvinjava, ponižava, podrivajući tako samopoštovanje naroda. Posle toga, sutra niko neće poći da brani Otadžbinu, neće štititi svoju zemlju i boriti se za njenu nezavisnost.

Centar za izučavanje savremene balkanske krize Instituta Slavjanovedenija RAN je spreman da ujedini snage sa srpskim naučnicima i naučnicima iz drugih zemalja da se prouči slučaj „Srebrenica“.

Moskva,
5 mart 2010.

Jelena Guskova
doktor istorijskih nauka
Rukovodilac Centra za izučavanje
savremene balkanske krize
Instituta Slavjanovedenija RAN

Strano lice Srebrenice

2010-02-14T16:03:00.002+01:00

Politikolog Aleksandar Pavić, koji je objavio strane izveštaje suprotne „zvaničnoj verziji“, otkriva ponudu predsednika SAD Aliji Izetbegoviću.
Stotinak intelektualaca iz SAD, Evropske unije, Izraela i Rusije uputilo je prošle nedelje apel parlamentu i predsedniku Srbije da ne usvajaju rezoluciju o Srebrenici kojom bi optužili sopstveni narod i „zacementirali propagandnu priču čije ključne komponente nemaju uporišta u činjenicama“.

Klinton tražio 5.000 mrtvih za NATO intervenciju
· Karlos Martins Branko, jedan od glavnih posmatrača UN: „Muslimanske snage nisu ni pokušale da iskoriste prednost u artiljeriji jer bi, s obzirom na medijsku pažnju, otpor doveo u opasnost sliku žrtve“ koja je tako pažljivo građena.
· PN: Hakija Meholjić, nekadašnji šef policije u Srebrenici: U aprilu 1993. Klinton nudio da četničke snage uđu u Srebrenicu, izvrše pokolj pet hiljada muslimana i tad će biti vojna intervencija. Izetbegović je to kasnije pokušao da demantuje
· Važnost Srebrenice je prevazišla nacionalne i regionalne granice, ona se pretvorila u suštinsko civilizacijsko pitanje: da li propaganda može da prinudi jedan narod da prizna zločin koji nije počinio (Pavić)
· Tribunal smatra da Erdemovićevo mentalno stanje ne dozvoljava da mu se sudi, ali njegova svedočenja smatra verodostojnim, a Srbija bi trebalo da na osnovu njih prizna krivicu (Pavić)
· Ratni trofeji Nasera Orića nisu okačeni o zid njegovog udobnog stana. Oni su na video-kasetama: spaljene srpske kuće i bezglavi srpski muškarci, sa njihovim patetično zgrčenim telima (“Vašington post”, februar 1994)
· „Scenario za izdaju Srebrenice je svesno pripremljen. U taj posao su umešani bosansko Predsedništvo i komanda Armije”, izjavio Ibran Mustafić, osnivač SDA u Srebrenici i poslanik u skupštini, posle čega je bio meta nekoliko atentata
· Navodna demilitarizacija enklave bila je mrtvo slovo na papiru. Snage ABiH nisu se uzdržavale od kršenja svih pravila u okršajima s VRS (Holandski institut za ratnu dokumentaciju)
· Svi papagajski ponavljaju reči drugih, ali niko ne pokazuje čvrste dokaze. Primećujem da ljudi žele da po svaku cenu dokažu da je genocid počinjen (kapetan Shuten, oficir UN u Bratuncu)

Stotinak intelektualaca iz SAD, Evropske unije, Izraela i Rusije uputilo je prošle nedelje apel parlamentu i predsedniku Srbije da ne usvajaju rezoluciju o Srebrenici kojom bi optužili sopstveni narod i „zacementirali propagandnu priču čije ključne komponente nemaju uporišta u činjenicama“.

Potpisnici apela, među kojima su ugledni evropski i američki profesori, novinari, bivše diplomate, samo su deo velikog kruga ljudi koji sumnjaju u “zvanične” verzije događaja koje kreiraju moćne države i institucije, tvrdi politikolog Aleksandar Pavić, koji godinama prati i analizira izveštavanje stranih izvora o ratovima na prostorima bivše Jugoslavije.

Važnost Srebrenice je prevazišla nacionalne i regionalne granice, ona se pretvorila u suštinsko civilizacijsko pitanje: da li propaganda može da prinudi jedan narod da prizna zločin koji nije počinio - kaže Pavić. Kritički intelektualci na Zapadu kažu da je parola „Moramo sprečiti novu Srebrenicu“ postala standardni uvod u „humanitarne“ vojne intervencije širom sveta, od Kosova, preko Iraka do Konga. A propagandni metodi razvijeni u „slučaju Srebrenica“, tvrdi on, upotrebljeni su i za opravdavanje totalitarnih, takozvanih „antiterorističkih“ zakona koji postaju povod za oduzimanje slobode i neograničeno držanje u pritvoru bez presude, čak i bez znanja pritvorenog zbog čega je iza rešetaka.

Najžešći momak Srebrenice
Pavić je dugo živeo u SAD gde je i diplomirao na prestižnom Berkliju, a devedesetih se vratio u domovinu koja je pucala po šavovima. Zahvaljujući dobrim kontaktima s obe strane okeana, bavio se konsultantskim poslovima, jedno vreme bio je savetnik u kabinetu Biljane Plavšić, a sarađuje s uglednim centrima za istraživanje geopolitike u SAD. On naglašava da je manipulacija informacijama o Srebrenici započela istog trenutka kada i rat u Bosni. Jugoslovenski ambasador u UN, Đokić, grubo je sprečen 1993. da predstavi Generalnoj skupštini i Savetu bezbednosti izveštaj o etničkom čišćenju Srba u Srebrenici i okolnim selima, s imenima više od hiljadu ubijenih civila. Te žrtve za svet ne postoje, iako je njihov konačan broj veći od tri hiljade.

Ali, kad je Vojska RS prešla u kontraofanzivu većina zapadnih medija počela je da izveštava o humanitarnoj katastrofi civila muslimana u Srebrenici, koja je ubrzo proglašena za demilitarizovanu zonu pod zaštitom UN. Međutim, ona je, kao i ostale zaštićene zone, postala uporište Armije BiH, s prekaljenim borcima koji nisu razoružani - kaže Pavić. - O tome piše i reporter "Vašington posta" u februaru 1994:
„Ratni trofeji Nasera Orića nisu okačeni o zid njegovog udobnog stana. Oni su na video-kasetama: Spaljene srpske kuće i bezglavi srpski muškarci, sa njihovim patetično zgrčenim telima. „Morali smo da upotrebimo hladno oružje te noći“, objašnjava Orić, dok se scene mrtvih muškaraca iskasapljenih noževima smenjuju na njegovom „soni“ televizoru. Obučen je od glave do pete u maskirnu uniformu, sa grbom Armije SAD ponosno prišivenim preko srca. Komandant Orić je najžešći momak u ovom muslimanskom gradu, Srebrenici, koju je Savet bezbednosti UN proglasio zaštićenom bezbednom zonom“

Pavić ističe da ovakve reportaže s terena nisu izazvale značajniji utisak u javnosti, jer ih je bilo neuporedivo manje od redakcijskih komentara o humanitarnoj katastrofi, i podseća: - Nezapažen je bio i Butros Gali, tada generalni sekretar UN, koji je u izveštaju iz maja 1995. upozorio: „Poslednjih meseci, snage (Izetbegovićeve) Vlade su bitno povisile nivo vojnih aktivnosti u većini zaštićenih zona i njihovoj okolini, a mnoge od njih uključene su u šire vojne kampanje. Vlada drži znatan broj vojnika u Srebrenici, što u ovom slučaju predstavlja kršenje dogovora o demilitarizaciji...”

To je 2002. potvrdio i izveštaj Holandskog instituta za ratnu dokumentaciju, sačinjen od svedočenja vojnika Holandskog bataljona, pripadnika UNPROFOR u srebreničkoj zaštićenoj zoni. Izveštaj je otkrio i američku ulogu u snabdevanju ekstremnih muslimanskih snaga i doveo do pada holandske vlade - kaže Pavić. - U njemu piše da je demilitarizacija enklave bila je mrtvo slovo na papiru i da se snage Armije BiH nisu uzdržavale od "kršenja svih pravila u okršajima s VRS".

U julu 1995, došlo je do neočekivanog obrta: brojna i dobro naoružana 28. divizija povukla se iz Srebrenice, a za njom je krenula i kolona civila. U većini zapadnih medija ubrzo se pojavila priča da su ogromne snage VRS masakrirale civile u zaštićenoj zoni Srebrenice, a licitiralo se brojevima od 8.000 do 10.000 ubijenih. Međutim, Pavić podseća da je Majkl Evans, iskusni i cenjeni vojni dopisnik londonskog „Tajmsa“, demantovao tu priču: „Postoje izveštaji da je do 1.500 Srba učestvovalo u napadu na Srebrenicu, ali su obaveštajni izvori ocenili da je glavni napad izvelo oko 200 ljudi, sa pet tenkova. Bila je to operacija prilično niskog nivoa, ali iz nekog nerazumljivog razloga, vojnici Vlade BiH nisu pružili preveliki otpor“

Naš sagovornik citira i svedočenje portugalskog oficira Karlosa Martinsa Branka, jednog od glavnih posmatrača UN u Srebrenici: „Muslimanske snage nisu čak ni pokušale da iskoriste svoju prednost u teškoj artiljeriji... U ovoj situaciji, s obzirom na medijsku pažnju vojni otpor bi doveo u opasnost sliku 'žrtve' koja je tako pažljivo građena.“

Što više mrtvih, to bolje
Sami insajderi iz Srebrenice dali su najbolja objašnjenja neočekivanog povlačenja jakih snaga 28. korpusa - kaže Pavić. - Ibran Mustafić, osnivač SDA u Srebrenici i poslanik u skupštini Federacije BiH, u intervjuu 1996. je rekao: “Scenario za izdaju Srebrenice je svesno pripremljen. Nažalost, u taj posao su umešani bosansko Predsedništvo i komanda Armije”. On je naglasio da su napadi iz zaštićene zone bili “svesno davanje povoda srpskim snagama da napadnu”, a da su tragični scenario napravile “ličnosti koje su u leto 1995. napustile Srebrenicu bez ogrebotine”. Zbog ovakvih izjava na Mustafića je organizovano nekoliko atentata, a još veći skandal je izazvalo svedočenje Hakije Meholjića, nekadašnjeg šefa policije u Srebrenici. On je otkrio da je cilj povlačenja 28. divizije bio sračunat da dovede do što većeg broja žrtava, da bi se dobio povod za NATO intervenciju - kaže Pavić. - Meholjić je otkrio da je Alija Izetbegović delegaciji iz Srebrenice rekao: “Klinton mi je nudio i u aprilu 1993. da četničke snage uđu u Srebrenicu, izvrše pokolj pet hiljada muslimana i tad će biti vojna intervencija”. Kad je Izetbegović pokušao da ovo demantuje, Meholjić je kao svedoke pozvao još sedmoricu ljudi koji su prisustvovali sastanku.

O pometnji među narodom koji se povlačio za 28. divizijom Armije BiH iz Srebrenice, pisao je i Džonatan Ruper iz BBC: “I holandski mirovni kontingent i obaveštajni oficiri britanskih specijalnih jedinica SAS, koji su se nalazili u gradu kad je pao, bili su svedoci ogorčenih borbi između samih muslimana u Srebrenici kratko vreme pre nego što su Srbi ušli. Takođe postoje izveštaji da je znatan broj poginuo prelazeći minska polja koja je njihova strana postavila.”

Očevidcima začepljena usta
Međutim, ovakva svedočenja potonula su u zaborav, kaže naš sagovornik, za razliku od optužbi za nikada dokazano ubistvo 8.000 civila. Odmah posle pada Srebrenice, u julu 1995, naslutio sam da priču o njoj neće kreirati očevici s terena, već ratni propagandisti iz kabineta - kaže Pavić. - S dvojicom britanskih paralamentaraca i princezom Lindom Karađorđević, u taj gradić sam stigao nekoliko dana pošto su ga napustile Orićeve snage. Dok smo se približavali džamiji koju je zarušila artiljerija, videlo se da je ona na parlamentarce ostavila jak utisak, na licima im se čitala osuda Srba koji gađaju verske objekte. Međutim, kad smo ušli u džamiju, zaprepastili su se kad su na zidovima videli ratne mape, postere mudžahedina i grafite na arapskom. Shvatili su je bogomolja bila i vojni objekat.

Britanski parlamentarce je još više iznenadilo kad su videli da su istu zgradu delile mirovne snage UN i Orićeva 28. divizija, a u Bratuncu su im pokazani sveži grobovi srpskih boraca poginulih u borbi s tom velikom i dobro naoružanom jedinicom koja se pod borbom probijala ka Tuzli. O svemu su odmah telefonom obavestili britanske medije, ali već iste večeri pozvani su iz Londona - seća se Pavić. - Posle tog razgovora potišteno su rekli: „Naređeno nam je da više ništa ne govorimo za medije“. Shvatili smo da nešto vrlo loše sprema.

I zaista, nekoliko dana po ulasku VRS u Srebrenicu na Zapadu je započela medijska kampanja u kojoj su srpske snage optužene za masakr desetak hiljada civila. Najava u „Boston gloubu“ iz jula 1995. tipičan je primer dezinformacije tog vremena: ”Klintonova administracija još uvek nije došla do nezavisnih potvrda o zločinima u Srebrenici, ali ne sumnja da su se oni ipak desili...” - citira Pavić. - Dakle, ili je Klintonova administracija bila u dosluhu sa organizatorima „zločina“, pa je pre svih drugih znala da se on desio, ili je unapred znala „scenario“ po kojem će teza „počinjenog zločina“ biti razrađena.

U medijskoj kampanji o zločinu, iako ga niko nije video ni čuo, ostale su nezapažene reči holandskog kapetana Shutena, jedinog oficira UN u Bratuncu u vreme navodnog masakra: „Svi papagajski ponavljaju reči drugih, ali niko ne pokazuje čvrste dokaze. Primećujem da u Holandiji ljudi žele da po svaku cenu dokažu da je genocid počinjen“. Skrajnut je i izveštaj visokog komesara UN za ljudska prava Henrija Vilenda, koji je posle petodnevnog ispitivanja izbeglica u Tuzli rekao: „Nismo našli nikoga ko je svojim očima video neki zločin“.

Vrhunac propagandne kampanje bilo je „otkriće“ tajanstvenih satelitskih snimaka koji su navodno prikazivali masovne grobnice - kaže Pavić. - Srebrenička istraživačka grupa, koja je nekoliko godina kasnije okupila istaknute američke naučnike, bivše oficire i diplomate, zaključila je: „Medlin Olbrajt je 10. avgusta 1995. pokazala neke satelitske fotografije na zatvorenoj sednici Saveta bezbednosti, u prilog denunciranja bosanskih Srba, uključujući i jednu fotografiju koja pokazuje ljude - navodno bosanske muslimane blizu Srebrenice - okupljene na stadionu, kao i snimak navodno napravljen malo posle toga, koji pokazuje obližnju poljanu sa uznemirenim zemljištem. Ove fotografije nikad nisu javno objavljene, ali čak i da su verodostojne, one nisu nikakav dokaz ni streljanja ni zakopavanja tela“.

Olbrajtova prevarila UN
Pavić ukazuje da je specijalno za navodne snimke iz Srebrenice smišljen i novi termin “uznemireno” zemljište, što bi moglo da znači da je zemlja prekopavana ili nešto slično: - Međutim, svi ljudi koji su profesionalno i objektivno izveštavali o Srebrenici, bilo da su diplomate, novinari ili oficiri UN, potpuno su skrajnuti, onemogućeno im je da profesionalno napreduju - kaže Pavić. - Jedan od takvih bio je i Filip Korvin, najviši zvaničnik UN u BiH u doba srebreničkih događanja koji kaže: “Cifra od 7.000 ubijenih, kojom se često barata u međunarodnoj zajednici, jeste jedno neodrživo preterivanje. Prava cifra je verovatno bliža broju od 700...”

Kad mrtvi glasaju
Ničim dokazano ubistvo hiljada civila iz Srebrenice dovelo je i do stvaranja Haškog tribunala, o kome je Ričard Holbruk za BBC rekao: „Shvatio sam da je Tribunal za ratne zločine vrlo dragoceno oruđe. Upotrebili smo ga da bismo iz dejtonskog procesa isključili dva najtraženija ratna zločinca u Evropi i da opravdamo sve što je usledilo.”

Ne postoji nijedan dokaz da je 8.000 ljudi ubijeno u Srebrenici - ističe Pavić. - Međutim, izveštaj Međunarodnog crvenog krsta od 13. septembra 1995. nedvosmisleno ukazuje gde je završilo 5.000 „nestalih“: „Oko 5.000 muslimanskih vojnika iz Srebrenice napustilo je enklavu pre njenog pada. Muslimanska Vlada je priznala da su ti vojnici prekomandovani u druge jedinice njihovih oružanih snaga.“ Vlada Alije Izetbegovića, naravno, nikada nije obelodanila imena tih vojnika, tako da oni nisu skinuti sa spiska nestalih!

Uočeno je i da je na izbore u Federaciji BiH izašlo i oko tri hiljade "pokojnika" iz Srebrenice, ali kad je Vlada RS zatražila biračke spiskove radi upoređivanja sa spiskom nestalih, misija OEBS odbila je da im pruži uvid u te podatke. Pavić je tada bio savetnik u kabinetu Biljane Plavšić, pa se lično uverio koliko je teško doći do istine u Bosni: - Biračke spiskove nismo dobili, sa obrazloženjem da OEBS „nema novčana sredstva da ih izvuče iz arhiva, koji su razbacani širom Federacije BiH“.

Istovremeno, američka NVO iz Bostona „Lekari za ljudska prava“ počinje da iskopava masovne grobnice i objavljuje rezultate, bez prisustva RS i ikakvog međunarodnog nezavisnog nadzora i verifikacije. RS nije mogla da reaguje na pravi način, jer je i dalje bila pod ogromnim pritiskom, naročito zbog prisustva ogromne sile od 50.000 dobro naoružanih stranih vojnika. Međunarodne snage obezbeđivale su iskopavanje grobnica koje su vezivane za Srebrenicu i do kraja iskopavanja su strogo zabranjivale pristup predstavnicima iz RS.

Lud za krivca, normalan za svedoka
Krajem 1996. Haški tribunal je diskretno preuzeo kontrolu nad daljom istragom od UN, iako su ga formirale države koje su imale direktnu ulogu u balkanskim sukobima i jasne političke ciljeve - kaže Pavić. Od samog početka tužioci Tribunala su izjavljivali da su Srbi masakrirali na hiljade muslimanskih muškaraca iz Srebrenice, a proces istrage masovnih grobnica je fatalno kompromitovan od 1997, kad je istragu masovnih grobnica preuzela Međunarodna komisija za nestala lica, koju je osnovala Izetbegovićeva Vlada i čiji rad nije kontrolisala nijedna nezavisna međunarodna institucija!

Ali, pošto ni iskopavanja grobnica udaljenih i sto kilometara od Srebrenice nisu uspela ništa da dokažu, kao krunski dokaz navode se svedoci, pre svega Dražen Erdemović, pripadnik 10. diverzantskog odreda. - Reč je o Hrvatu iz Tuzle koji tvrdi da se u više navrata borio za Armiju BiH i snage bosanskih Hrvata, HVO, a na kraju i u VRS - podseća Pavić. - Erdemović tvrdi da je njegova osmočlana grupa primila naredbu da pogubi muslimane na vojnom gazdinstvu Branjevo kod Pilice od strane jednog potpukovnika, ali taj oficir nikada nije imenovan. On kaže da su pripadnici njegove grupe primili 12 kilograma zlata, ali nije mogao da se seti od koga. Priznao je da je za pet sati sam streljao 1.200 ljudi, ali je na navedenoj lokaciji nađeno oko 120 tela. Tribunal smatra da Erdemovićevo mentalno stanje ne dozvoljava da mu se sudi, ali njegova svedočenja smatra verodostojnim, a Srbija bi trebalo da na osnovu njih prizna krivicu!

Pavić ne smatra da je „slučaj Srebrenica“ stvoren zbog ljubavi prema muslimanima ili mržnje prema Srbima, već zbog pragmatičnih vojno-političkih ciljeva Zapada: - NATO je tražio povod za intervenciju i dolazak na Balkan i bila mu je potrebna dovoljno velika cifra mrtvih da uznemiri i mobiliše javno mnjenje - kaže Pavić. - Prvo su stvoreni “slučajevi” u ulici Vase Miskina i na pijaci Markale, za koje se danas zna da su nameštaljka, a vrhunac je bila priča o “genocidu u Srebrenici”, koji je prethodnica “masakra u Račku”, posle koga je bombardovana Srbija.

Pavić podseća da je dokaz za to pismo iz 2000. koje je Vili Vimer, tadašnji predsednik Parlamentarne skupštine OEBS, uputio tadašnjem nemačkom kancelaru Šrederu sa konferencije o Balkanu i proširenju NATO, koju je u Bratislavi organizovalo ministarstvo spoljnih poslova SAD: - Vimer je citirao američke zvaničnike koji su rekli da je svrha NATO bombardovanja 1999. bila da se ispravi greška generala Ajzenhauera iz 1945, kada nije stacionirao vojsku u ovom delu Balkana. Sada žele da Srbija prizna krivicu i da Srbi podrže ovu verziju kako bi američka administracija sakrila svoj zločin.

Ko pita mora da se seli
Pavić podseća da je američki novinar Džordž Pamfri odmah posumnjao u „satelitske snimke masovnih grobnica“ uvrštene u dokumentaciju UN o Srebrenici koja će biti pod embargom sledećih pola veka: - Pamfri je otkrio da Medlin Olbrajt nije Savetu bezbednosti pokazala originalne snimke. On je u članku pitao: „Gde je originalna fotografija koju su snimili izviđački avioni? Objavljena fotografija nosi naknadno pridodatu oznaku „Moguće masovne grobnice“. To znači da su podaci o vremenu i mestu koje je snimljeno, koje izviđačka kamera automatski unosi, izbrisani s fotografije, dok su strelice i druga tumačenja toga šta je to što treba da se vidi, naknadno uneseni na samu fotografiju. Kako iko može da zna da je fotografija snimljena blizu Srebrenice? Radoznali novinar je skupo platio ceh svoje profesionalnosti - morao je da se preseli u Evropu jer više nije mogao da objavljuje nigde u Americi.

B. Subašić

2010-02-14T16:00:00.001+01:00

Pitanje nedeljivosti bezbednosti treba rešiti jednom i zasvagda

Svaka saradnja može biti uspešna samo ukoliko se razvija na principima ravnopravnosti, uzajamnog poštovanja i uzajamne koristi.

Tokom poslednjih nedelja, kao dodirom (ne)čarobnog štapića, u Srbiji se razvila velika debata o članstvu u NATO. Sa čuđenjem primećujem da su u zemlji iz nekakvih izvora formirane mnogobrojne ekspertske strukture koje promovišu pozitivno rešenje ovog pitanja kao prioritetni zadatak spoljne politike.

Srbija sarađuje sa NATO-om, kao što to čini i Ruska Federacija u skladu sa usaglašenim programima saradnje. Pod uticajem pozitivnih promena u svetu transformiše se i alijansa. Sada se razrađuje njena nova strateška koncepcija koja izlazi iz okvira čisto odbrambenih ciljeva. Pa ipak, nesporna je činjenica da je NATO najpre vojna organizacija koja je pozvana da rešava svoje zadatke pre svega putem ratovanja.

Članice NATO-a ljubazno pozivaju Srbiju da im se pridruži. Pri tome ne akcentuju uslov koji je neprihvatljiv za svakog Srbina – prijem u vojni savez „kastrirane“ Srbije. Bez Kosova. Slomljene Srbije, koja se odriče svoje istorije i svetih grobnica junačkih predaka koji su formirali srpsku naciju. Pozivaju je da ide u „budućnost“ u svojstvu nekog koga vode i ko ne vidi iza sapi onih drugih kuda vodi put; a i ti drugi katkad više i ne pretenduju na očuvanje deklarisanog suvereniteta.

Već sam imao mogućnost javno da primetim da je istorija odnosa Srbije i NATO-a tragična. Agresija iz 1999. godine isto toliko je protivpravna (odsustvo odluke SB UN o primeni sile) koliko i vojne operacije u Iraku 2003. godine, za koje je T. Bler odgovarao pred istražnom komisijom. Posle Drugog svetskog rata prvi put bombardovanju je (posle provokacija u Račku) podvrgnuta jedna evropska država. Slovenska, pravoslavna. Nisu jednostavno bombardovali Srbiju. Bombardovali su svaku srpsku porodicu. I bombama, i politički, i moralno. Politički bombarderi i sada nadleću nad zemljom.

Ponoviću ono što sam i ranije rekao: pitanje odnosa sa NATO-om treba da rešavaju sami Srbi. Pri tom, uzimajući u obzir političku i istorijsku pozadinu, važno je znati mišljenje svih stanovnika Srbije. I to treba učiniti u skladu sa njenim Ustavom, zakonodavstvom, ustaljenom praksom.

Svaki Srbin treba da zna zbog kojih to interesa naroda i države zemlja treba da postane članica ovog bloka. S tim u vezi, uzimajući u obzir prirodu NATO-a, pre nego što se donese bilo kakva odluka poželjno je objasniti kakve odbrambene zadatke Srbija može da reši u sastavu ovog vojnog saveza. Završetkom „hladnog rata“ opasnost od vojnog sukoba krupnih razmera čini se nerealnom. Za rešavanje svih sadašnjih problema Beograd dosledno ističe korišćenje isključivo političko-diplomatskih instrumenata (za razliku od, uzgred budi rečeno, nekih suseda). A šta ako u kontekstu današnje realnosti odjednom izbije žarište u kome se sprovode akcije uz upotrebu sile? Na čijoj će strani biti eventualni saveznici? Što se toga tiče, ja nemam sumnje.

Poznata je činjenica da je Balkan i dalje nestabilan region Evrope. Potrebni su međunarodni napori radi jačanja bezbednosti. U kakvoj su korelaciji ocene Srbije i NATO u ovoj sferi? I opet – glavni neurološki čvor – Kosovo. NATO smatra da se situacija na toj teritoriji stabilizuje i smanjuje brojnost Kfora. Srbija se ne slaže sa ocenom NATO-a i smatra da smanjenje Kfora umanjuje nivo bezbednosti u pokrajini.

Kfor (borbena struktura) trenira Kosovske bezbednosne snage, predstavljajući ih kao civilnu komponentu. Nenaivni Srbi vide u KBS nelegitimnu vojnu formaciju koja pokušava da se transformiše u srž budućih vojnih snaga. Njihovo postojanje neće doprineti stabilnosti u regionu. Kfor deklariše svoju statusno neutralnu poziciju na Kosovu. Srpski stanovnici pokrajine ne dele takvu ocenu koju sebi daju pripadnici snaga NATO-a, uzimajući u obzir nedavne sukobe i incidente. Kakvu će poziciju zauzeti Kfor u vezi sa „strategijom za severno Kosovo“? Odgovor je očigledan svima.

Beograd polazi od toga da opštinski organi, koji su izabrani u maju 2008. godine, predstavljaju legitimne strukture samoupravljanja. Komandant južnog krila NATO-a izjavio je da srpske „paralelne institucije“ predstavljaju pretnju bezbednosti u regionu. Opet se tu nešto ne slaže. Uostalom, postoji li bar jedna tačka ovog za Srbiju vitalnog pitanja u kojoj je ona makar blizu NATO-a?

Situacija u regionu: nedavni izveštaj obaveštajnih službi SAD, vodeće članice alijanse, o situaciji na Balkanu takođe ne donosi optimističku slogu u sličnosti prilaza rešavanju postojećih problema u sferi bezbednosti. Ne ide. Još i zameraju Srbiji što razvija političke i ekonomske odnose sa Rusijom. Srbija će morati da se odrekne svojih prilaza da bi bila primljena u NATO. Niko mi nije rekao da je ona spremna na to.

Svaka saradnja može biti uspešna samo ukoliko se razvija na principima ravnopravnosti, uzajamnog poštovanja i uzajamne koristi. NATO je stvoren radi zaštite suvereniteta i teritorijalnog integriteta zemalja članica, ali pritom alijansa je silom otkinula deo srpske teritorije. Postoji mišljenje da bi u okviru ove organizacije Beograd mogao da ne dozvoli sprovođenje politike koja bi bila štetna za interese Srba, i onih na Kosovu i u BiH. Ja sumnjam u to. Pre će biti da bi se pojavio dodatni pritisak na Beograd u cilju nametanja onih linija koje povlače vođe alijanse.

Razume se, postoje oblasti u kojima Srbija može da razvija saradnju sa NATO-om u svom interesu, što ona i čini. Smatra se da za to postoje dodatne mogućnosti. Međutim, to ne menja činjenicu da je za sada više nepodudaranja nego podudaranja. Vlada zemlje to dobro shvata. Sasvim nedavno ministar V. Jeremić je na konferenciji o bezbednosti u Minhenu ponovio da Srbija ne planira da ulazi u bilo kakav vojni savez.

Nameće se pitanje – o čemu je onda reč? O ulasku u NATO kao cilju radi cilja ili o smirivanju postojeće zabrinutosti? I zar nema drugih načina da se ona otkloni? Ima. To je inicijativa predsednika Rusije Dmitrija Medvedeva o Sporazumu o evropskoj bezbednosti. Njen smisao je stvaranje homogene sredine bezbednosti na evroatlantskom području. Jedinstvene za sve. I za članice NATO-a i za one koje to nisu. I za članice drugih organizacija (OEBS, EU, Organizacija sporazuma o kolektivnoj bezbednosti i dr.) i za one koji nisu članice ovih struktura. Svi u jednom. U jednom nedeljivom bezbednom prostranstvu. Svi deklarišu privrženost ovom principu. Mi pozivamo da se njegovom poštovanju dodeli obavezujuća snaga. I da se formira odgovarajući mehanizam implementacije. Pitanje nedeljivosti bezbednosti treba rešiti jednom i zasvagda, izjavio je S. Lavrov na spomenutom forumu u Minhenu. Posle toga moći ćemo da se u punoj meri usredsredimo na pozitivni dnevni red.

Ideja je naišla na odaziv. Ona se razmatra. Sa njom se slažu, između ostalih i Srbija.
Ali, kao dodirom (ne)čarobnog štapića, razvila se velika debata o članstvu u NATO-u.

Ambasador Ruske Federacije u Srbiji
Aleksandar Vasiljevič Konuzin

The Albanian Racism towards its neighbours is based on historical falsifications

2010-01-19T05:38:00.004+01:00

Translated from Macedonian by Zhivko Apostolovski

From the Macedonian daily newspaper Vest - 25.02.2003

Vitomir Dolinski: An Interview with the Persecuted Albanian Academic Professor Dr. Kaplan Resuli-Burovich

VD: - You are regarded as a unique, albanian Mandela, but also as a political prisoner-record holder on the Balkan. For the insufficiently informed, at the beginning, tell us briefly about this?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - In former Yugoslavia I was sentenced two years strict imprisonment, allegedly for propaganda against the socialism and the �brotherhood and unity�. After I served the punishment to the last day in the jail Idrizovo, wishing to escape to the Soviet Union I got stuck in Albania with which the USSR exactly those days severed its diplomatic relations. After the ten-year internment I was arrested by the albanian authorities and sentenced 43 years of a most monstrous imprisonment, again allegedly for antigovernment propaganda, in possession of some revolver without license, preparing to escape and for insulting the investigator. Thus, in total I am sentenced 45 years, of which 37 for antigovernment propaganda, with which I think that I am the most heavily sentenced political prisoner on the Balkan and maybe I am a unique world record holder. Actually, if it wasn�t for the (political) changes in Albania I would probably have still been in jail today. To this sentence needs to be added the severed marriage in Yugoslavia, in which fortunately I didn�t have any children and also the second marriage, in Albania, in which I had two children. During the whole time of my incarceration, not only that I wasn�t allowed to see my children, but I didn�t even know if they were alive. No one was allowed to visit me, or to give me a piece of bread. Not even the other prisoners. Those who did that were punished and the poet Gani Shkudra, who came to see me, not only that they didn�t allow him to see me, but in front of the jail, on the spot, they arrested him and sentenced him with 10 years imprisonment, allegedly for political propaganda. The only transgression attributed to him in the accusation is recorded as: �he had gone to the jail Burel to see the public enemy Kaplan Resuli and brought him bread�. While I was languishing in the infamous jail Burel, ten times they skinned me alive, literally, wanting from me to abandon my yugoslavian (montenegrin) citizenship, the yugoslavian (montenegrin) nationality, my ideals, even my children. They were forcing me to declare myself an Albanian, not only as citizen, but in nationality (ethnicity). Several times they attempted to liquidate me, even after I was released from jail, three times they have attempted to assassinate me � twice in Tirana and once in Geneva. The Albanians themselves, not only my friends, but even the others who were antagonistic towards me, while I was in my jail cells, pronounced me an albanian Mandela. Even my most open adversary, the albanian writer Ismail Kadare, those days, the beginning of the nineties, in his attempts to befriend the european circles and Amnesty International who were involved in my freeing, did not shirk from naming me a martyr and a hero of Albania.

VD: - Before we turn towards that period and to Your specific relationship with the most famous, but undoubtedly the most controversial person of the albanian academy, as well, Ismail Kadare, lets return to the most important phases of your creative activities which led to Your wider literary and scientific affirmation?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - In Dubrovnik in 1952 I published the poem �Bojana� in which I openly named Yugoslavia and Albania, Golgotha, in which the people struggle and suffer. I was instantly called on the phone by my �countryman� Milovan Gjilas who then threatened me that he will squeeze my head so hard that instead of singing I would begin to wail. And it turned out thus. I hear in Yugoslavia he is regarded as the No.1 dissident. If truly there is no other person, then I know that I was that at least a little bit before him.

VD: - Your first jail sentence, unfortunately, occurred to You in Macedonia, where for some time in that period You worked as an educator?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - Yes, I was a tutor in Tetovo when they arrested me. As it can be seen from the charges, in Macedonia I had done nothing wrong. I was accused that, allegedly, I had been involved in an antigovernment propaganda in Montenegro. And because I was and am a montenegrin citizen, the court proceedings should have been there, in my birth town of Ulcinj. The reason for my prosecution in Tetovo was that there I didn�t have any relatives and UDBa (yugoslavian state security), which knew that I am absolutely innocent, was afraid that my prosecution among my Ulcinj people could provoke some unwanted problems. For that reason it ordered my prosecution in Tetovo, behind closed doors. Although I am not from Tetovo, the people of this town, especially my students knew me well, as a professor and as a writer. Along the streets of the town from the court to the jail I was greeted with an open support from many of them and most likely for many of them it will be interesting to know that the key UDBa witness against me was then their collaborator, now allegedly a big fighter for the albanian cause, Adem Demaçi. The state prosecutor in his concluding talk, accusing me as �agens spiritus� of the yugoslavian youth against the regime and seeking to be charged as such, stated that I had been and hoped that I will continue to be in future, as well, a �constructive citizen� of Yugoslavia. It is interesting that Fatos Nano (albanian socialist premier) after my release from jail, here in Geneva described me as a �constructive citizen� of Albania, asking me to return there, in Tirana.

VD: - Your first more significant life�s disappointment, You said, implanted in You the idea to leave for the Soviet Union, but fate wanted again to play with you in a brutal fashion and �retain� You many years in the albanian jail Burel?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - True, that was some time after my completion of the jail sentence in Idrizovo. Burel was not a jail, but a place of horror. While in Idrizovo they would say �You are not here for us to fatten you up, but to count your bones� in Burel it was: �This place is called Burel, where one can get in, but can not get out�.

VD: - The numerous works which You wrote here most likely helped You to strengthen your spirit and, eventually, to survive. Actually, exactly here is created your most famous work, the novel �Treason�?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - From approximately 200,000 pages written during those thirty years, half of them I succeeded in transferring out of jail and to have them here, in Geneva. The other part was taken from me by the authorities and I have no idea what has happened with them. The novel �Treason�, otherwise, the Albanians themselves proclaimed it as a masterpiece of the albanian literature. One of the most eminent albanian critics, Prof. Tajar Zavaljani, even described it as the only worthy work published in Albania after World War II. That type of reception for the novel in Albania and amongst the albanian diaspora perturbed Enver Hoxha (Hodzha) who was attempting to establish his likeminded relative Ismail Kadare as the greatest albanian literary. That is why all of a sudden they �discovered� that I had not written the novel, attempting even to physically eliminate me, but it had been the work of Adem Demaçi (Demaky), for whom they were hoping that, in the meantime, he would perish in the yugoslavian jails. Since Demaçi got out of jail alive and I also survived, now, via the printed media, they have widened a campaign against me, unseen in the history of mankind, which, imagine, the novel had been written for me by UDBa, in order to establish myself with it in Albania and thus usurp the government from Enver.

VD: - Thus far twice, in similar context, You mentioned Kadare and I would like to remind You of 1991 when Amnesty International, as well, engages in the requests for Your release from jail and, absurdly, the one who attempted to block it was none other, but Kadare. How, actually, could that be explained?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - Kadare is catapulted in the West by Ramiz Alija and the widow of Enver Hoxha, with a well planned mission. At that time it was only one of his missions � to diminish my credibility amongst the albanian public and the diaspora, fearing that I may unmask them, spoiling their future plans. For that reason, not only in private, as was the case with Adem Demaçi, but also publicly, at meetings and via the printed media he barked against me and would accuse me, as they were instructing him from Tirana. Kadare and Demaçi are the main conspirators in of the most monstrous demonstrations in the history of mankind, when they spurred the albanian professors and students at Prishtina university to demonstrate in February 1991 against my release from jail.

VD: - On the subject �Kadare� You have up till now written much, to which special attention in the albanian public, but also in the european community have attracted Your books �The true face of Ismail Kadare� and �The lies do not alter the truth�. When, actually, began Your rivalry and what is, as You have mentioned, his well planned mission?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - In these books, actually, with documents and with facts, but also with his own self confessions, I have proven that he is catapulted in the West as an agent of Sigurimi (albanian state security), because he was that from always. As a principal ideolog of Enver, with secret interpretations on our works he was �passing judgment� for our maltreatments, internments and arrests. Actually, this was publicly stated, on Albanian Radio-Television in 1996 by the former head of Sigurimi, Zylfiar Ramizi, verifying that Kadare was in their service under the pseudonym General. He was a provocateur trained by Sigurimi to accuse anyone who, according to him, stood in his way, as he did that with me. And why? Because academic professor Dimitar Suterilji, in his principal paper which he read out at the second Congress of Albanian Writers, placed my name and novel before his. At one plenum of the Union in 1966 I openly criticised him, which enraged him, as he was not used to being criticised. Much later, after my release from jail, a major from Sigurimi involved in my arrest openly declared that, although totally innocent, they had arrested me because they had received a secret 12-page long accusation against me and my activities, exactly from Kadare. In the meantime, he totally put his pen and talent in the service of his benefactor Enver whose political speeches he was transforming into poems and novels. I don�t know if you are aware of the fact that Kadare published a complimentary poem lauding Enver�s �patriotic� dog, which somewhere at the border catches and pulls apart some unfortunate Albanian, only because the poor soul attempted to escape from Enver�s paradise. These are only a few pieces of evidence about the moral profile of the �great� literary and �certain� Nobel prize winner Ismail Kadare, whose main preoccupation today is to poison and deceive the West with the albanian historical falsifications about the alleged famous illiryan-albanian past and culture, which, what absurdity, had suffered multi-centuries harm from the activities of its surrounding barbaric �slavic� peoples.

VD: - This is, I think, an opportune moment to begin our discussion for Your third, certainly an important segment, as well, of Your writings � the scientific-research work. You have published numerous works from the sphere of the albanian historiography and linguistics, which brought You significant prestige, scientific titles and also an honorary membership in the Albanian Science Academy. When did actually begin Your scientific interest for the Albanology?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - Already in 1995 at the university of Skopje it became clear to me that there will not be peace on the Balkan until the albanian question is clarified. For that reason I switched from the law faculty to the albanological studies and here, contrary to what was being said and written not only by the albanian, but also by our, yugoslavian scholars, contrary to what is being taught not only in the albanian language schools (in Albania, as well as in Macedonia), but also in the schools of �south-slavic� languages, I discovered that not only the Albanians are not autochthonous people, but they are also not related in any way to the Pelasgians or the Illyrians. Understandably, not one of the professors in albanology has said this to me. They still continued with the tale that allegedly Albanians are autochthonous pelasgo-illyrian descendants. I discovered that by chance, studying the albanian language, which, all agree, is of the type SATEM. According to that global division of languages, researching the illyrian language I discovered that it is of the type KENTUM. The most elementary logic was saying to me that one SATEM language can not be a direct descendant, not even a kind of derivative of some KENTUM language, without a change of its substrate. Since the albanian language does not have any changes in its substrate, that means that the Albanians can�t be, under any circumstance, genealogical descendants of the Illyrians. Later I discovered this, as well, in the works of the world renown professors and scholars Paul, Hirt, Vaigand, Tomashek, Georgiev, Puscariu and many others, who with numerous scholarly arguments, linguistic and historical, have proven that the Albanians not only do not have anything in common with the Illyrians, not only that they are not autochthonous at any place in the Balkan, but they are not even autochthonous in the territories of modern day Albania. Vaigand for example has formulated 12 arguments. To all of those I�ve added another five. Unfortunately, these scientists are not being mentioned in (the study) Albanology, nor in Albania, nor are they mentioned in Yugoslavia, or in Macedonia, because the albanian professors consciously hide the truth about the origins of the Albanians and, instead of it (the truth), to their pupils and students they serve up the lies about their autochthony and illyrian origin. Via those lies they poison the whole nation. This is not done accidentally, but with the aim to incite the Albanians against the neighbouring nations, thus, hooking them on the �fishing line� of some invented, wide ethnic territories, to use them as cannon fodder for the interests of some criminalised leaders and the international Capital.

The primary motive that inspired me to oppose the albanian pseudo science about their illyrian origin was the truth, the love for the truth, my special inclination towards it, but second and equally as important motive was the fact that, watching the Albanians being breast-fed with chauvinism and racism, are being encouraged to fight their neighbouring peoples (nations), I was hoping that if the truth is explained to them, they will move away from the tales, legends and myths about their autochthony and illyromania, thus ceasing with their inexcusable and baseless hatred towards their neighbours.

VD: - How did the albanian public receive Your albanological research and discoveries?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - Once even Enver Hoxha was forced to admit that the albanian science lacks scientific objectivity. The albanian poet Mimoza Erebara in the Science Academy asked them directly what was the situation with my scientific discoveries. They had told her: �We know that very well even before Kaplan, but now is not the time for all of that to be told� Since in the publication �YLBERI� (comes out since 1993, in Geneva) and especially through my albanological collection THE ILLYRIANS AND THE ALBANIANS I demonstrated in written form my points of view, the albanian academic Vincents Golleti, in the printed media stated: �The stances of Kaplan Boorish about the albanological problems, especially on the problem of the origin of the Albanians, need to be greeted most warmly, while the studies which he publishes in relation with those problems should be propagated throughout the whole of the scholarly world�. After him followed the albanian scholar Dr. Adrian Qosi who in the middle of Tirana openly opposed the hypothesis about the illyrian origin of the Albanians. With me agreed, via the printed media, several other younger scholars of whom I would especially mention Fatos Ljubonja, Prof. Adrian Vebiu and others. I can say that today appeared a group of new albanian scholars who do not agree with the false myths and courageously accept the scientific truth. I am proud that I lead this group and that they took up from me the necessary scholarly courage. Because, believe me, that is not easy at all, as the extreme albanian nationalists, chauvinists and racists led by Ismail Kadare, through the most severe forms of chicanery and satanising are attempting to silence us at any cost. The mentioned Dr Adrian Klosi when he stated that the hypothesis for the illyrian origin of the Albanians is unfounded, added: �But it is better not to talk about that because they will declare us anti Albanians�. And they did.

VD: - Since when actually dates the oldest evidence for the existence of the Albanians and the albanian language?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - The oldest evidenced text in an albanian language is �Formula ë paleximit� (Formula for communion), translated from Latin in 8-11-1462 by the Montenegrin Pavle Angjelich, whom the Albanians have albanised with the name Pal Engylli. The first book in albanian is �Meshari� (The Book of Thoughts), a manual for religious sermons, dates from 1555 and is written by the Croatian Ivan Buzuk and published in Montenegro. And, understandably, they albanise him with the name Gjon Buzuku. For your information, the first primer in albanian, after the proclamation of the albanian independence is a work of �Slavs� and Vlachs. Dositej Obradovich is the first in history who opens a school in albanian language, while it was exactly Serbia which was the first state to recognise independent Albania. The Macedonians have a significant input in the development of the albanian culture. For example, one of the oldest publishers in Albania is the Macedonian Petar Budi (1566-1622) who has published three books in albanian, and also a Macedonian is Jovan Kukuzel, whom the Albanians have claimed as their own and have albanised with the name Jan Kukuzeli, although it is known that when he was born in Drach, XI century, here there still is not even one Albanian. Let me remind you also of Grigor Prlichev (1830-1893) who for some time is a teacher in Tirana and published the wonderful poem �Skenderbeg�. Undeniable is the fact that always at the forefront of all of their positive processes the Albanians had namely non Albanians. Lets mention, as well, at this opportune time only Georgi Kastriot � Skenderbeg, of an undeniable �slavic� ancestry, Naim Frasheri (a Vlach, an albanian national poet) or Fan Noli (a Greek, whose real name is Theofanos Mavromatis), Petar Bogdan, a Serb, or Ismail Kemali, a Turk who was proclaiming the albanian independence in 1912. As you can see, the foundations of the albanian culture and statehood are laid by non Albanians, from which a large number are �Slavs�, but that does not stand in the way of the albanian nationalists, or �marxists-leninists�, all the same, to thump their chests and declare that they have achieved everything by themselves and that the other people (nations), especially the �Slavs� have only been their enemies.

VD: - Undeniable is the fact that in Albania the toponyms are, say, without exception �slavic�. To what is that owed?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - On the territory of today�s Albania, as has already been confirmed by the most distinguished world scholars, from whom I have already mentioned some, first settled the Slavs. In 548 A.D. they enter also in Durrachium (Drach, Durrls). The Albanians come via Transylvania (Romania) and Bulgaria much later, IX-X century. In the meantime, understandably, the Slavs have already named all mountains, valleys, rivers, towns and villages, and built some new ones, giving them their own names. When the Albanians arrive on the Balkan and today�s Albania, there is nothing else they can do except to take those toponyms. A large part of Albania is flooded with serbian and macedonian toponyms. Just as an example I wish to mention the towns of Pogradec, Korça (Korcha), Çorovoda (Chorovoda), Berat, Bozigrad, Leskovik, Voskopoja, Kuzova, Kelcira, Bels and others.

VD: - In the macedonian community little is known that more than 90 percent of the lexical fund of the albanian language are words taken up from other languages. You especially have analysed the subject of the �slavisms� in the albanian language. It would be interesting some more to be said about this?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - For the first time I graduated in Skopje, exactly with the theme �Slavisms in the albanian language�. The second diploma, as well, at the university of Tirana, I defended with a linguistic theme. Especially in �The Dictionary of the Albanian Language in Ulcinj� I have elaborated the etymology of all words. Actually, it can be supposed that if the Turks did not come to the Balkans, the albanian language in not more than 100-200 years would have been completely �slavicised�. The serbian, macedonian and bulgarian languages have penetrated so much into the albanian language that they have flooded not only the lexicon, but they have displaced its phonetics, morphology and syntax. Besides the significant cultural prestige of these languages compared to the albanian, this is also due to the significant albanisation of not a small number of Serbs, Macedonians and Montenegrins, especially the ones who were previously islamised. As it is known, the Albanians have a strongly developed power of assimilation. That a good part of them by origin is Serbs, Macedonians or Montenegrins, is witnessed by their patrons, surnames, but many of them even today speak their �slavic� language. In Albania there are whole regions along the border, especially towards Macedonia, settled with a compact �slavic� population, which is even more numerous, lets say, than the Albanians in Macedonia.

VD: - Lets talk a little also about the numerous ethnonyms which from the albanian side, often baselessly, are forced as synonyms. How come so many ethnic names for the Albanians?

Dr. Kaplan Resuli-Boorish: - That, as well, witnesses the ethnogenesis of the Albanians after their arrival on the Balkan and populating the northern albanian mountains. I have already mentioned about the Illyrians, but the second ethnonym to which they pretend, the Dardanians, it is known, were not Illyrians, but Thracians. Even if they (Dardanians) had been Illyrians, again they haven�t any connection with the Albanians, because that kind of connection neither have the Illyrians themselves. Science has proven that very clearly. In respect of the Albanoi(an)s, they are a celtic tribe which on the territory of Albania, in the region Mat, arrives in the IV century BC. Today�s Albanians, actually, only much, much later take over their name, as have done today�s Bulgarians from the non slavic Bulgars of Asparuh, or today�s French, from the old germanic Franks, deforming the old celtic name Arlbn/Arlbr. Arbanasi is the other name with which our ancestors the �Slavs� are naming them during the Middle Ages. Arnauts is the name which the Turks use for them. It should be known that not all Arnauts were at the same time Albanians, as well. Because the Arnauts (Albanians) got a reputation as good hired hands in the turkish empire, the other mercenaries were also called Arnauts. That means that there were Serbs, Montenegrins and Macedonians ARNAUTS, because some of them are also islamised, thus as muslims they serve under the turkish flag not only as common soldiers, but also as arnauts (mercenaries). Skiptar (or Shiptar and deformed Shiftar, all originate from the albanian appellative Shqipltar) is the current national name of the Albanians, spread amongst them in the XVII-XIX century, influenced by the name Osman, as the Turks were naming themselves. Namely, osman in turkish is �eagle�, while in albanian it is �shquipe�. Thus the Albanians of muslim faith wanted to relate themselves with the muslims Turks, which was also the aim of the Porte, even of the original platform of the Prizren League, which originally is not albanian at all, but pan islamic. And if its primary aims succeeded, most probably the Albanians would not exist today because all of them in the meantime would have become Turks.

VD: - Here as well, is the known division Ghegs-Toscs from which originates the known language question which, it seems, still has not been overcome by the Albanians?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - The language question in Albania is not settled even today. Although formally (and by force) Enver Hoxha established as a common, official language the Tosc dialect (until then it was the Gheg dialect), the Ghegs have not given up. They still continue to speak and write in their dialect, although they are persecuted and maltreated because of it. When in 1965 in Albania I published the novel �Treason� in the Gheg dialect the Albanians of northern Albania openly requested the language of this book to be declared as the literary and official language of Albania. That too was one of the reasons for my satanisation which still continues. You should know that the difference between the Tosc and the Gheg dialects is much bigger than the differences between some �slavic� languages, for example the macedonian and the serbian. From another side, more Albanians, about two thirds, speak in Gheg, which is lexically richer, purer and also has much greater expressional opportunities. With the enforcement of the Tosc dialect, which was of a pure political nature (motive), a crime has been perpetrated against the Albanians and their culture.

VD: - One of the fallacies (delusions), unfortunately, it seems somehow silently accepted even outside of Albania is the so called monolithic nature of the albanian population in the Republic of Albania in which allegedly live 97-98% ethnic Albanians, for which You have already said something previously. What is, according to You, the reality in that respect in Albania?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - When Albania is proclaimed and recognised as an independent nation (1912-1913) its population numbered 700,000 of which hardly 50% were Albanians, while the other half was made up of Vlachs (around 20%), �Slavs� (Macedonians, Serbs, Montenegrins, around 15%),Greeks (around5%) and others (Turks, Roms, Cherkesians, Italians, Jews and others, around 10%). With the passing of time, mostly by force, with denial of all national rights, including the right to speak in their own languages at home, or to carry their own national family names, they are to a certain extent assimilated. But, even besides the such forced albanisation, in Albania even today over 30% of the population speaks a non albanian language and retains its non albanian national identity, although they are registered as Albanians, as they are not permitted to declare differently. The non albanian origins of the population of Albania is also evident from their surnames Bello, Blushi, Bogdani, Buda, Budi, Dida, Dobraci, Dragovoja, Dragusha, Haveri(ch), Kapisuzi(ch), Mexi, Millani, Milloshi, Mojsiu, Muzaka, Najdeni, Peku, Prela, Ruka, Sillil, Shkura, Shundi, Ziu and many others.

VD: - In Your research You have also paid special attention to the ethnic expansion of the Albanians in the past 2-3 centuries towards its neighbouring (serbian, macedonian, greek and others) regions, for which now, the last several decades, to begin to proclaim exactly them as their �ethnic territories� in which they allegedly lived from eternity?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - This truly is absurd and, in any case it is good that there remain numerous proofs for their undeniable expansion, which I have integrally collected and published in my study �The origins of the Albanians in Kosovo, Macedonia, Montenegro and Greece�. One needs to be objective and tell the truth, not because of the truth itself, but because it will contribute toward overcoming of the many problems on the Balkan. That the Albanians only in the past couple of centuries have expanded admitted publicly, via the printed media, the most eminent contemporary albanian scientist, academic professor Elrem Cabej (Tsabej), who, forced by the numerous arguments, was unable, but to conclude that today�s territories on which the Albanians live are not �a zone of RESTRICTION�, but �a zone of EXPANSION�. And not only he! That also is verified in the �HISTORIA Ë SHQIPERISË� itself, compiled by the albanian scientists themselves.

VD: - Recently from Tirana were launched some �evidences� about an existence of 14 million Albanians. Amongst the numerous �Albanians� who had indebted the world civilisation was included, as well, Alexander of Macedonia!?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - I�ve read that, as well. The albanian academic, Prof. Dr Skender Rizaj once even in his �scientific� works stated that, also all Serbs, Montenegrins, Macedonians, Bosnians and Herzegovians are, in reality, �slavicised� Albanians. By that method we should �admit� that they are not only 14, but possibly even 140 millions. I have already published a study about the �scientific� work �The Illyrians spoke albanian � The Albanians speak illyrian� published by Preloc Margiljaj. I would like to present for this suitable moment only a few short quotes which can also be found in other albanian historical-linguistic �experts�: �The Albanians are one of the oldest nations (peoples) in Europe� (page 438) �it is clear that Crete is the first fireplace of culture and civilisation in the aegean region and in Europe. Crete from the forgotten times of the past was settled with the pelasgian, rather the illyrian or albanian people, thus in Crete ruled the albanian language, which in other words, is the starting point and the first source of the european culture and civilisation�. (page296). Starting from this, this albanian �scientist� wants the albanian language to be taught in all schools around the world as a compulsory language because, according to him, without knowing that language it would not be possible to comprehend the world culture(!?). In respect of Alexander of Macedonia, even Enver Hoxha has written that he is an Albanian, expressing that also in one discussion with the indian ambassador in Tirana, as if personally he, Enver, had sent him to India, even as an ambassador to establish friendly relations between these two countries and peoples. These undoubtedly racist yearnings of the Albanians are certainly the result of their economic and cultural poverty, of their backwardness and late development in comparison with the other nations, amongst which are those of its neighbours, I would say of their frustration because of all of that.

VD: - Do You believe, regardless, in the possibility that the young, unburdened scientists and politicians in Albania will accept the reality and they, abandoning the greater albanian dreams, to give their own contribution towards the development in real good-neighbourly relations?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - I do believe! I have already cited several names of such young scientists. I can also give you names of young politicians unburdened of the greater albanian yearnings. But they still don�t have the power for that, except their pens and good intentions, with which they can�t act freely because the albanian print media is strictly censured by the greateralbanians, and the streets of the cities, unfortunately, are still patrolled by gangsters who, in the service of the social-fascist band, are ready to hit anyone with a brick on the head or with a bullet in the forehead!

VD: - For ten years, as a political emigrant, You have been living in Geneva, Switzerland. Do you have an impression that the so called democratic Europe and the West, generally, understand our Balkan situations?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - Democratic Europe, I�m afraid, at least in respect of us, does not exist at all. The antidemocratic one, on the other hand, hand never understood them, nor want to understand our Balkan difficulties. Europe was and still is in the service of The Capital. Its �democracy� is only an expression of that Capital. It uses our Balkan peoples and situations for penetration (expansion) and for ruling the world, for its own battle against the true, real democracy and its carriers.

VD: - Concordant with Your rich life experience, after all that in the past period happened on the Balkan, and which, sadly, culminated with several bloody wars, are You of the opinion that all of that, simply, had to happen?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - No! Absolutely not! All of that could and can, even needs to be solved without blood. Let the Albanians prove that even Moscow is theirs, thus give them even it. But until they prove that, they should not be given even one stone from our fatherlands, not only to prevent them from desecrating it, but in order to prevent them from smashing their own heads with it.

VD: - To conclude, I believe it would be interesting to hear Your prediction how the things could be developing in the near future?

Dr. Kaplan Resuli-Burovich: - The Americans have reached their aim � on the Balkan they have installed their military bases. Let us hope that they will not support the terrorism and to use the Albanians as cannon fodder. And the Albanians, certainly, in the meantime will wake up and will not allow either the Americans or whoever else to use them as such. For that, understandably, with self criticism, all of us need to assist them. I hope that for this will also contribute this interview, for which I most sincerely thank you, not as a foreigner, but as your brother, because I have always thought of Skopje as my second birth town and Macedonia as my second, true fatherland. I use this opportunity to send my greetings to my school friends from the Skopje gymnasium �J. B. Tito�, also the personnel from the macedonian embassies in Geneva and Tirana with whom I have met many times and keep wonderful memories from the discussions with them, especially with the recent (former) ambassador in Albania, Risto Nikovski. Understandably, special greetings to my friends and �comrades� from KPD �Idrizovo�.

Mentalni genocid nad Srbima

2010-01-16T07:33:00.000+01:00

Kada parlament Srbije bude usvojio najavljenu rezoluciju o "genocidu u Srebrenici", navodno iznuđenu u skladu sa zahtjevima Europe, bit će konačno dovršen mentalni genocid nad Srbima koji se odvija već dva puna desetljeća.

Čudna je sudbina tog "genocidnog" srpskog naroda. Stoljećima je bio brana islamskom prodoru u Europu. U Prvom svjetskom ratu se borio protiv zlih sila Austrougarske i Njemačke i izišao kao pobjednik. U Drugom svjetskom ratu je doživio istinski genocid kao kaznu za njegovo suprotstavljanje nacizmu i fašizmu. Početkom devedesetih bio je "zapikan" od strane SAD, Njemačke, Vatikana i Austrije da bude glavni krivac (bad boy) u seriji ratova prouzrokovanih od onih izvana koji su sve uradili da dođe do raspada Jugoslavije.

Rezultat je bio najveći etnocid koji je jedan narod doživio nakon Drugog svjetskog rata: 400.000 (četiristo tisuća) protjeranih iz Hrvatske, 200.000 (dvjesta tisuća) protjeranih sa Kosmeta, barem 150.000 (sto pedeset tisuća) protjeranih iz sadašnjeg federalnog Sarajeva. Ako se tome doda oduzimanje Srbiji 15% njenog teritorija, a i činjenica da Vojvodina i Sandžak samo čekaju mig "velikog (SAD) brata" da se osamostale, onda je tragedija srpskog naroda, koju Europa uporno ignorira, više nego vidljiva. Ali, to su Srbi, kao "genocidan narod", vjerojatno i "zaslužili".

Naravno, etnička čišćenja Muslimana i Hrvata od strane Srba vršena su u BiH, i u tom pogledu na Balkanu nema nevinih, ali kada se sve sabere i odbije, onda su Srbi nadaleko gubitnička strana. Uostalom, Srbi u BiH imaju hrabrosti da izvrše popis stanovništva, uključujući vjersku i nacionalnu odrednicu. Bošnjaci to odbijaju, jer bi se onda jasno vidjelo da oni u prethodnom ratu nisu bili nikakvi "jaganjci božji" i da su praktično očistili svoj teritorij od svega što je srpsko.

Ali, cinizmu "međunarodne zajednice" nema kraja. Ona, ne samo što je Srbe bombardirala, demonizirala i ucjenjivala nego hoće da se sami Srbi osjećaju krivima zbog tragedije koja im se nametnula. Jevreji takvu vrst nametnute krivice stoljećima iskušavaju, pa se to viševjekovno zločinačko nametanje krivice sada primjenjuje i na Srbe. Jevreje je to što su "ubili" Isusa koštalo dvije hiljade godina patnje. Ostaje pitanje koliko će stoljeća Srbi patiti zbog navodno počinjenog genocida u Srebrenici.

Sve u svemu, "međunarodnoj zajednici" nije bilo dovoljno to što su njezini sudovi, opravdavajući NATO agresiju nad Srbima, proglasili jedan dio zločina u Srebrenici genocidom, nego hoće i da i sami Srbi taj dio zločina označe kao genocid. Ali, pođimo redom, oslanjajući se isključivo na zapadne i muslimanske izvore.

Zločin u Srebrenici ima dvije faze: zločini počinjeni nad Srbima i isprovocirani zločin Srba nad Muslimanima (sadašnjim Bošnjacima).

Zločini nad Srbima u Srebrenici i na njenim područjima odvijali su se od 1992. do 1995. godine. Zločine su vršili pripadnici Armije BiH (muslimanske vojske) stacionirani u Srebrenici, a pod rukovodstvom Nasera Orića. Tim povodom, dva britanska akademika (Jan Willem i Norbert Both) iznijeli su monstruoznu tvrdnju. Oni su priznali da je Orić vršio zločine nad Srbima, ali je on to, navodno, radio zato što je znao da su Srbi genocidan narod, pa ih je ubijao kako kasnije Srbi ne bi vršili genocid nad Muslimanima!

UN zvaničnik Jasuši Akaši smatrao je muslimansko rukovodstvo u Srebrenici kriminalnom bandom, korumpiranim i opasnim provokatorima, podvodačima i crnoburzašima.

Holandske trupe koje su posjedovale opremu za noćno osmatranje prijavile su da su vidjele muslimanske vojnike kako se šunjaju kroz perimetar oko Srebrenice i otvaraju vatru na holandske osmatračke položaje stvarajući utisak da to Srbi rade.

Generalni sekretar UN Kofi Anan rekao je u svom izvještaju o Srebrenici (1999) da su se Orićeve trupe koristile tehnikama etničkog čišćenja sličnim onima korišćenim od strane Srba u ostalim područjima paleći kuće te ubijajući i terorizirajući civilnu populaciju.

U veljači 2004. godine, Orić je primio reportera Vašington posta:

"Orićevi ratni trofeji ne nalaze se poslagani na zidu, ...već na video-kaseti: spaljene srpske kuće i tijela srpskih ljudi bez glava, nabacana na tužnu gomilu. Morali smo koristiti hladno oružje te noći, objašnjava Orić, dok se scene iskasapljenih mrtvih tijela vrte sa njegovog sony video-aparata."

Bil Šiler, reporter Toronto stara, izvijestio je da je na video-traci, prilikom intervjua, Orić u svojim rukama držao odsječene srpske glave. "Uhvatili smo ih u zamku", rekao je Orić kada se popriličan broj pobijenih Srba pojavio na ekranu. Sljedeća grupa leševa bila je dokrajčena eksplozivom. "Poslali smo ih na mjesec", hvalio se Orić. U jednom, na videu prikazanom selu, Orić je požurio da izjavi: "Tu smo ubili 114 Srba."

Čak je i Stejt department primijetio neke od ovih stravičnih zločina počinjenih u srpskim mjestima Kravicama, Bratuncu, Bjelovcu, Sikirićima, Voljevici, Jugovićima i Lozničkoj Rijeci.

Koliko je srpskih sela spaljeno, a civila ubijeno od strane Orićevih trupa koje su djelovale, iz navodno demilitarizirane zone, naočigled tamo stacioniranih mirovnih snaga UN, to nitko točno ne zna. Srbi, čiji je nehaj nadaleko poznat, nikad se nisu (kao Hrvati i Bošnjaci) potrudili da u detalje to istraže. Procjene iz stranih izvora se kreću oko nekoliko desetina srpskih sela i više stotina ubijenih srpskih civila, dok srpski izvori govore o 1.500 do 3.000 ubijenih Srba. Što bilo da bilo, danas Zapad ni da zucne o stradanjima srebreničkih srpskih civila. Jasno je da bi navođenjem ovih činjenica bio kod zapadnog javnog mnjenja ozbiljno uzdrman mit o srebreničkom genocidu. Povrh svega, Srbima nije dozvoljeno da budu žrtve, a ako se ta činjenica ne može ni na koji način izbjeći, onda se, veli Čomski, radi o "nedostojnim žrtvama".

Drugi dio srebreničkog zločina, onaj izvršen od strane Srba nad Muslimanima, bio je projektiran od strane Zapada, a u sprezi sa dijelom tadašnjeg muslimanskog rukovodstva. Srbi su naglavačke uletjeli u postavljenu zamku, što ih nimalo ne amnestira od počinjenog zločina. Pogledajmo kronologiju događanja.

– Predstavnici muslimanske zajednice okupili su se u Sarajevu 28. i 29. rujna. Neki preživjeli članovi srebreničke delegacje rekli su da im je Izetbegović kazao da bi NATO, prema predsjedniku Klintonu, intervenirao u BiH samo pod uvjetom da Srbi upadnu u Srebrenicu i da pritom pobiju barem 5.000 osoba. To nije bilo moguće realizirati, jer je sljedeće godine bio genocid u Ruandi sa milijun žrtava. Godina 1995. je za to bilo "idealno vrijeme", jer je Klintonu za drugi predsjednički mandat bio potreban forsirani mir u BiH.

– Očito je, da je Srebrenica "data na tanjur" Srbima. Orić je sa svojim štabom helikopterom prebačen iz Srebrenice sedam dana prije njenog pada. Dan prije pada, cjelokupna muška muslimanska populacija napustila je Srebrenicu, uključujući i 5.000 naoružanih pripadnika Armije BiH; u Srebrenici je ostalo oko 300 muškaraca.

– Zločin nad Muslimanima se vjerojatno desio prilikom i nakon zarobljavanja, kada su se Muslimani nastojali probiti kroz srpske položaje prema svojim bazama. Masovne egzekucije nad Muslimanima vršene su u mjestima Pilice, Branjevo, Petkovac, Kozluk i Kravica.

Broj hladnokrvno pobijenih zarobljenih Muslimana je, međutim, upitan. Postoji razlika u brojkama između deklarirano nestalih osoba i forenzičkih nalaza ostataka tijela. Osim za nekoliko stotina osoba, gdje je stvar očita, za druga nađena tijela nije jasno u kojim su okolnostima i kada poginula ili umrla.

Napomena: masovne grobnice su uobičajena stvar u ratnim vremenima kada se vrši asanacija terena kako ne bi došlo do masovnih zaraza.

– Simptomatično je da ni u holandskom izvještaju o Srebrenici (7.000 stranica), ni u francuskom izvještaju (2.000 stranica) nema očevidaca počinjenog zločina. Nema ni satelitskih snimaka počinjenih egzekucija. Jedini "pravi" svjedok je psihopata Erdemović, koji je u Hagu ustvrdio kako je prilikom masakara lično pobio više od 100 Muslimana za 11 kilograma zlata.

– Kada se vrši genocid, onda se neselektivno ubijaju svi pripadnici neke zajednice, a ne ostavljaju u životu reproduktivno sposobne osobe (žene i djeca).

Jasno je da je "srebrenički genocid", odnosno počinjeni zločin nad Muslimanima prvenstveno potreban "međunarodnoj – NATO – zajednici" kako bi opravdala bombardiranje srpskih područja u BiH i Jugoslaviji/Srbiji i kako bi se odužila islamskom svijetu za nad njim počinjene zločine na Bliskom i Srednjem istoku.

Ako Srbija u svojoj rezoluciji prihvati srebrenički zločin nad Muslimanima kao genocid, kako to zahtijeva "međunarodna zajednica", nad Srbima će trajno ostati pečat genocidnosti koji nitko više neće moći izbrisati. Jer za "međunarodnu zajednicu" je važno da upravo Srbi to kažu, jer sve dok oni to ne kažu, kvalifikacija zločina kao genocida je jednostrana, ona koja dolazi od protivničke strane u sukobu NATO–Srbi, i kao takova nema važnosti za javnost ni za povijest. Ako Srbi to ipak urade, oni će dovršiti mentalni genocid nad samima sobom, teritorijalni i mentalni genocid nad srpskim narodom koji su odavno projecirali i dobrim dijelom ostvarili gospodari novog svjetskog "humanitarnog" poretka.

Prof. Emil Vlajki za Nezavisne Novine

Mračne igre oko Srebrenice

2010-01-16T07:29:00.001+01:00

Kakva je to „rezolucija o Srebrenici“, gde tačno piše da je to „naša obaveza“ i kako tačno ta „obavezna“ rezolucija treba da glasi, predsednik Srbije Boris Tadić u svojim obraćanjima na tu temu još nije izričito rekao. Zloslutna su, međutim, bar dva nagoveštaja: Tadić je izabrao Televiziju Republike Srpske da svoju nameru saopšti celokupnoj srpskoj javnosti, i to dan posle Sv. Arhiđakona Stefana, slave Republike Srpske; sledećeg dana, na udarnom Drugom dnevniku RTS-a, dok je spiker govorio o stranačkim reakcijama na Tadićevu najavu, iza njega je stajao veliki broj, „8372…“

ČITAJUĆI TEKSTOVE STRANIH NEZAVISNIH POSMATRAČA I ANALITIČARA, MOŽEMO, NAŽALOST, DOĆI DO ZAKLJUČKA DA NAS NAŠI GLAVNI DRŽAVNI MEDIJI PRIPREMAJU ZA REZOLUCIJU O SREBRENICI KORISTEĆI NEPRIJATELJSKI „SAJOP“ (SPECIJALNI OBLIK PSIHOLOŠKOG RATOVANJA)– KOJI MI SVI, PUTEM TV PRETPLATE, JOŠ I SPONZORIŠEMO

Prvi, u podnaslovu pomenuti, momenat je zlokoban jer je došao kao hladan tuš na proslavu Republike Srpske, i to u momentu kada je srpski entitet u Dejtonskoj Bosni i Hercegovini pod najvećim međunarodnim pritiskom u svojoj istoriji. Kao diplomirani psiholog, predsednik Srbije je morao da zna koliko njegova najava, baš u to vreme i tim povodom, može da demorališe i stanovništvo i rukovodstvo Republike Srpske koje, osim Srbije – i, još uvek u manjem obimu, Rusije – nema istinskog oslonca u svetu. Uz to, svi u Republici Srpskoj su svesni da izveštaj Komisije za ispitivanje događaja u Srebrenici, donet 2004. pod pritiskom Pedi Ešdauna (koji je, prema svedočenju francuskog pukovnika Patrika Barioa u Hagu, „izdiktirao izveštaj Komisije“, koja, ipak, nigde nije priznala postojanje „genocida“), ne da nije doneo Republici Srpskoj ništa dobro, niti primakao stanovnike Bosne i Hercegovine nekakvom pomirenju, već je samo intenzivirao histerične pozive Harisa Silajdžića i sličnih da se „genocidni entitet“ ukine. Dakle, moramo zaključiti da je, kao profesionalni psiholog, Tadić znao efekat ovakvog svog nastupa, i da je to svesno uradio, upravo sa pomenutom svrhom (ovde bi mu jedini izgovor mogao biti ako mu je u glavu udarila nedavno primljena vakcina protiv novog gripa, na način kako je udarila ministra zdravlja, Tomicu Milosavljevića, koji se nekontrolisano kliberio pred kamerama Drugog dnevnika RTS-a posle pelcovanja krajem prošle godine).

Drugi momenat je, pak, zlokoban jer je reč o brojki koja stoji na spomeniku u „Memorijalnom centru“ u Srebrenici, kojeg je 20. septembra 2003. otvorio poznati borac za istinu, bivši predsednik SAD-a Bil Klinton. Broj „8372“ predstavlja, prema navodima Federalne komisije za nestale osobe BiH, broj „nestalih žrtava genocida na području Regije Srebrenica“. Već ova kvalifikacija predstavlja besmislicu jer, kako se može znati da li je neko „žrtva genocida“ bez forenzičkog nalaza koji, opet, nije moguć ako je žrtva „nestala“? A tri tačke iza brojke nisu štamparska greška: one treba da svedoče o tome da, kako piše na spomeniku, taj broj „nije konačan“. Zlokobno je to što se ova, ničim dokazana, potpuno proizvoljna brojka nekritički nudi gledaocima najgledanije informativne emisije u Srbiji. Voditelj dnevnika se čak nije ni osvrnuo na nju, što treba da sugeriše da je neupitna. A nije. Zapravo je izuzetno upitna, što bi trebalo da zna, ako ne svaki bolje informisan građanin Srbije, a onda svakako svaki urednik, voditelj, pa i radnik državnog informativnog programa. Dakle, znali su, i svesno su tu brojku nekritički servirali višemilionskom auditorijumu, koji upravo od Medijskog javnog servisa zavisi za većinu svojih informacija.

ODABRANE INFORMACIJE ZA „PSIHOLOŠKE OPERACIJE“ Ova dva momenta veoma liče na ono što se u stručnim, mahom vojno-obaveštajnim, krugovima naziva „SAJOP“ (PSYOP), što je skraćenica za „psihološke operacije“ (Psychological Operations). Kratka definicija sa jednog američkog sajta posvećenog ovom aspektu ratovanja glasi: „Psihološke operacije ili SAJOP su planirane operacije za prenošenje odabranih informacija i pokazatelja publikama, radi uticanja na njihove emocije, motive, objektivno rezonovanje i, napokon, ponašanje organizacija, grupa i pojedinaca. Korišćeno u svim vidovima ratovanja, to je oružje čija je delotvornost ograničena samo dovitljivošću komandanta koji ih koristi.“ Srpska javnost, možda bolje od i jedne u svetu, može da navede i konkretne primere SAJOP-a: izveštavanje o „granatiranju“ reda za hleb u ulici Vase Miskina u Sarajevu (korišćeno kao povod za uvođenje međunarodnih sankcija SR Jugoslaviji 1992.), navodi o „desetinama hiljada“ silovanih muslimanki od strane „srpskih snaga u Bosni“ (korišćeno kao sredstvo satanizacije koja bi opravdala održavanje i dodatno stezanje sankcija), izveštavanja o „srpskim granatiranjima“ sarajevske pijace Markale (korišćena kao povod za NATO bombardovanja Republike Srpske 1994. i 1995), izveštavanje o „masakru“ u Račku (korišćeno kao povod za početak NATO bombardovanja SR Jugoslavije 1999.). U svim ovim slučajevima „prenesene su odabrane informacije radi uticaja na emocije i objektivno rezonovanje“ – ovog puta svetskog javnog mnjenja, koje je trebalo da, bez prethodnog, definitivnog utvrđivanja istine, podrži agresivni vojni angažman zapadnih vojnih snaga u bivšoj Jugoslaviji.

Što se tiče događanja u Srebrenici u julu 1995, sa razlogom se može reći da je njihovo tumačenje od strane zapadnih vlada i mas-medija takođe korišćeno kao SAJOP. I to su prozreli mnogi nezavisni posmatrači iz samog ishodišta srebreničkog SAJOP-a. Na primer, Edvard Herman, profesor na jednom od najboljih svetskih univerziteta, Univerzitetu Pensilvanije (SAD), je 2005. napisao: „‘Srebrenički masakr’ predstavlja najveći trijumf propagande u balkanskim ratovima… To je simbol srpskog zla i muslimanskog statusa žrtve, kao i pravednosti zapadnog rasturanja Jugoslavije i intervencije na više nivoa, uključujući i bombardovanje i kolonijalnu okupaciju Bosne i Hercegovine i Kosova.“ Stela Džatras je, pišući za američki antiratni sajt „Antiwar“, prozrela igru još 2000. godine: „Srebrenica jednako holokaust. Srebrenica jednako genocid. Srebrenica jednako etničko čišćenje. I, pošto se sada diskredituju tvrdnje o masovnim grobnicama i genocidu na Kosovu, postoji li bolji način da se nastavi s demonizacijom Srba nego da se američki narod podseća na Srebrenicu? Jer ima još nezavršenog posla u rasparčavanju Jugoslavije, putem amputacije Crne Gore, Sandžaka i Vojvodine. Zver Novog svetskog poretka neće biti zadovoljna dok ne napuni želudac, a to zahteva da američki narod prihvati sledeću intervenciju NATO-a na Balkanu.“ Tara Mekormak sa londonskog Vestminsterskog univerziteta je u engleskom časopisu „Spiked“ 2005. napisala: „Od Kosova 1999. do Konga 2005, Srebrenica se ističe kao konačni dokaz da je Zapad moralno obavezan da vojno interveniše u konfliktnim situacijama. Džek Strou (tadašnji britanski ministar spoljnih poslova, prim. aut) je pravdao zapadnu intervenciju u Makedoniji 2001. koristeći Srebrenicu kao primer šta se dešava kada se Zapad ustručava da interveniše. Liberalni komentator Dejvid Aronovič je upotrebio isti argument da bi opravdao svoju podršku vojnoj akciji u Iraku. Govoreći o ubistvu 60 kongoanskih vojnika od strane vojnika UN, general UN Patrik Kamert je iznosio argumente u korist snažne vojne intervencije, zbog lekcija iz Srebrenice, Somalije i Ruande.’“

Aleksandar Pavic,Pečat

2009-10-07T14:27:00.001+02:00

Profesor Dr Mila Alečković-Nikolić za Srpsku politiku piše o Srbiji u kojoj postoji veliki nedostatak moralnog mišljenja i shvatanje, pa dolazi do brkanja fizičkog i moralnog sveta

Šta je to fašističko u "fašizmu"?

Na francuski i opštehrišćanski praznik, 15. avgusta, 1945. godine, u 4 časa ujutru, francuski maršal Filip Peten osuđen je na smrtnu kaznu. U optužnici je navedena saradnja sa nacističkom Nemačkom, traženje primirja sa Hitlerom i želja da se promeni vrsta vlasti u Francuskoj. Protiv Petena svedočili su Pol Rejno, Eduard Daladije, Leon Blum i drugi. Ugledan vojnik i pobednik u Verdenskoj bitci, Peten je dugovao ostatak života ovoj činjenici zbog koje je general De Gol odbio da izvrši smrtnu presudu nad njim i odlučio da ga pomiluje. Ali, De Gol nikada nije rehabilitovao njegov čin potpisa primirja sa Nemačkom, niti je to jedan vođa otpora francuskog naroda mogao da učini. U pitanju nije bio maršal Peten, već je u pitanju bio čitav režim "Višija", iako je Gering priznao da je primirje sa Francuskom ostala najveća greška Firera.

General De Gol je bio poznat i po tome što nije hteo da se sretne sa Josipom Brozom Titom. On nije hteo da primi Broza, ne zbog toga što je ovaj bio vođa komunističkog režima (sam De Golov ministar kulture Andre Malro bio je kripto-komunista), već zbog toga što je Josip Broz streljao njegovog školskog druga, Dražu Mihailovića.

U tadašnju Jugoslaviju, De Gol je slao svoje ministre i nesaradnja sa Titom nije značila nesaradnju sa komunističkom Jugoslavijom. De Gol je očigledno razlikovao ljudske i psihološke razloge od političkih razloga, pa je bio i jedan od prvih zapadnih državnika koji su putovali u Sovjetsku Rusiju i komunističku Kinu. On je imao običaj da kaže: "Mi ne održavamo odnose sa režimima, nego sa državama."

1998. godine, odlukom od 23. septembra, evropski sud u Strazburu dozvolio je slobodu čina odbrane maršala Filipa Petena. Time Peten nije rehabilitovan, nego je dozvoljen sam čin njegove odbrane, ili bolje reći, isti nije osuđen kao govor mržnje. Ali, režim Višija nikada u Francuskoj nije rehabilitovan, niti bi to učesnici pokreta otpora, brojni logoraši, a još manje mnogobrojne streljane žrtve ikada dozvolili. Iz datog sledi da bi u Francuskoj bilo nemoguće rehabilitovati ratna delanja Dragiše Cvetkovića, srpskog potpisnika Trojnog pakta, verovatno manje zaslužnog za srpski narod nego što je to bio maršal Peten za francuski.

Naravno, jedno je pitanje da li mi u Srbiji gest Dragiše Cvetkovića možemo da objasnimo i shvatimo, a sasvim je drugo pitanje možemo li mi takav gest (sa stanovišta komandne odgovornosti) da rehabilitujemo. Prvo, naravno, možemo, ali drugo ne.

Na žalost, u Srbiji u ovom trenutku postoji veliki nedostatak moralnog mišljenja i shvatanje da je sve ono što je objašnjivo, ujedno i oprostivo. To je brkanje fizičkog i moralnog sveta, činjenice i norme, brkanje koje je nastalo u prodoru sirovog kapitalizma 19. veka u Srbiju, koji više ne pruža nikakvo validno obrazovanje ljudima, i gde glas "i", kako bi rekao Robert Muzil, dovodi u incestuoznu vezu sve živo jedno s drugim, bez ikakvog reda i logike. Taj nedostatak elementarne logike i mišljenja u celini, upravo je ono što je pokojni Aleksandar Zinovjev ustanovio u obrnuto proporcionalnoj jednačini ljudske političke sudbine: Što je neko na višem političkom položaju, njegov govor je dvosmisleniji, nelogičniji, i nejasniji. Logika i koherentnost rečenog prestaju da budu preokupacije uspinjućeg ariviste.

Šta je to fašističko u fašizmu?
U svakoj ideji i ideologiji postoje članovi i sledbenici koji su potencijalne psihopate, surove ubice, ili kriminalne strukture ličnosti. Njih osuđuje već sama nauka, etika, biologija, psihopatologija, kriminalistika i socijalna psihologija. Ali, ove osude nisu specifične za istorijski sud. Ono što je specifikum istorijske osude jeste osuda određene ideje ili određenog društvenog pravca. A koja je to ideja osuđena u "fašizmu" ?

U Musolinijevom fašizmu, zamišljenom prvobitno kao "društvo vrlina", doduše totalitarno društvo, najgore što postoji jeste nesloboda pojedinca, odnosno nužnost žrtvovanja pojedinca, pri čemu mu se ne ostavlja nikakva sloboda da sam napravi ljudski izbor. Reč je o nedostatku liberalizma (u izvornom značenju pojma slobode) i nedostatku demokratije. Ali, Musolinijev fašizam u svom nacionalnom i socijalnom momentu (revolucionarni sindikalizam i anti-berzijanstvo) ne podrazumeva nikakav rasizam, uprkos spoljnopolitičkoj najvećoj strateškoj grešci Benita Musolinija koja se sastojala u činu potpisivanja saradnje sa Adolfom Hitlerom. Dakle, jedino što u idejnom smislu može da se osudi jeste nemački nacizam, kao teorija i kao praksa. A ono što može da se osudi u nemačkom nacizmu jeste: politički rehabilitovana starozavetna ideja krvi i tla, ideja višeg naroda i više ljudske rase, odnosno poziv da se svi drugi i drugačiji ljudi diskriminišu, uklanjaju i uništavaju, iz koje će se kasnije razviti pojam genocida.

Međutim, čak ni sama zamisao postojanja viših rasa ne bi po sebi mogla da bude osuđena kao takva, jer ona može da predstavlja plauzibilnu naučnu hipotezu, kao što, recimo, medicinska antropologija ima pravo da naučno proučava razlike ljudi u pogledu veličine frontalnog korteksa, kako individualne, tako i kolektivne. Ali, ono što je svakako za osudu, to je politička zloupotreba ovakvih neproverenih i neistraženih (pa čak i proverenih i istraženih) zamisli, ako bi ona u sebi sadržala poziv na istrebljenje ili prosto maltretiranje ljudi koji se u takve obrasce ne uklapaju.

Potpuni relativizam je ili glupost ili nagon smrti

U Srbiji su stvari ipak najzamršenije. Da li će srpske generacije u budućnosti postavljati pitanja rehabilitacije nas koji smo živeli u ovom vremenu, rehabilitacije onih koji su sarađivali sa "okupatorom", sa onim ko nam je zatrovao vazduh, planine, šume i reke, unutrašnje organe, ko je doneo radijaciju, zračenja, kisele kiše, i otrove ? Da li će postavljati pitanje saradnje sa silama koje su donele ratove, sankcije, ili ono što se danas zove "ekonomski genocid"? Hoće li buduće generacije rehabilitovati one koji su na slobodu pustili UČK ubice sa Kosova, ili one koji su dozvolili otvaranje NATO kancelarije u Beogradu, a danas narod žele da nateraju da bez referenduma uđe u Nato pakt? Kako će se takve inicijative sutra braniti i rehabilitovati? Možda će se i u budućnosti govoriti da su ovo bili samo pokušaji da se spase srpski narod, kao što se danas govori za nekadašnje delovanje Nedića ili Cvetkovića u okupiranoj Srbiji. Sa stanovišta psihologije, ljudi mogu ili ne mogu da oproste. Ja, recimo, ne mogu da oprostim nikome ko je sarađivao sa specijalnom policijom Gestapoa u ratnom okupiranom nacističkom Beogradu, u kojoj su moju majku zatvorili i tukli volujskim žilama.

Ali, pitanje istorije je načelno, principijelno pitanje.
Umro je u Beogradu jedan francuski momak, potpuno nevini stvor, stradavši od ruku obesnih psihopata. Ali, izginuli su i brojni ljudi u Srbiji stradavši takođe od ruku obesnih sadista i psihopata sivih i moćnih odela i kravata. "Smrt pojedinca je tragedija, a smrt hiljada ljudi su statistike" - govorio je francuski pisac Leon Dode.

Da li to znači da treba biti relativista? Naravno da ne, jer nijedan relativista ne može dosledno da odbrani svoju sliku sveta. Na relativizmu se ne može graditi nijedno društvo, ono na taj način može samo da se ruši.

Srpski antifašizam
Kada se sve vrste zločina i svi nivoi rasprave pobrkaju, onda se dolazi do jalovih rasprava kakve se ovih dana i meseci vode u Srbiji. Prepirke oko toga d a li su četnici klali i da li su komunisti za vreme rata i posle rata ubijali, odnosno zaključak da je bilo i jednog i drugog, stvaraju privid relativizma tipa: bilo je zla na obe strane. Naravno da ga je bilo. Bilo je i utilitarističkih manipulacija od strane anglosaksonskih službi na obe strane. Ali, to zlo nije istoga reda, niti iste vrste kao ono zlo zbog koga je idejno pokrenut drugi svetski rat. Zločin onoga koji ubija ili se iživljava nad nevinima, spada u kategoriju psihopatologije i kriminalistike, čak i kada je počinjen u ime neke ideje. Jalove su rasprave o tome na kojoj je strani ovakvih zločina bilo više, da li kod četnika, ili kod partizana. Jedino što je stvarno specifikum istorijskog zločina, jeste zlo ili dobro u IDEJI zbog koje se ratovalo. Jer, mi Zlo ne možemo da pobedimo dokle god osuđujemo samo ljude koji su ga sprovodili, a ne ideju koja ih je pokretala.

Ali šta je to srž Zla drugog svetskog rata? Upad u tuđu teritoriju bez objave rata? Svakako, međutim to je fizički čin nasilnog napada. Odgurnućete i čoveka koji vam nedozvoljeno upadne u kuću, ali ga zbog toga nećete zvati "fašistom". Ono što je bilo najnegativnije u ideologiji okupacije i kolaboracije, jeste podržavanje jednog režima koji je smišljeno proklamovao istrebljenje određenih grupa ljudi i ljudskih zajednica, na osnovu čega je kasnije i definisan pojam genocida. Svi oni koji su sa takvim režimom, odnosno sa tom idejom koketirali, ili svi oni koji su prosto pokušavali da joj se ne zamere, krivi su u moralnom smislu reči, bez ikakve relativizacije. A svi oni koji su se u Srbiji i Jugoslaviji okupatoru sa takvim idejama suprotstavljali, moralno su ispravni, i ispravnost njihove orijentacije ne može da poremeti čak ni postojanje osvetnika ili psihopata u njihovim redovima.

Ljudska psihološka krivica nalazi se u ravni psihopatologije i kriminalistike, odnosno u ravni zlog u dubinama ljudske duše. Pravom krvoloku nije ni potrebna ideja da bi ubijao. Nasuprot etičko-psihološkoj krivici, etičko-istorijska krivica nalazi u ravni pogrešne, grešne, ili zle ideje koja je u jednom trenutku istorije vodila ili pokušavala da vodi ljudski rod.

Samo ako se ova dva nivoa razdvoje, Srbija može da prekine jalove rasprave o tome ko je više duša "zaklao", a ko više "streljao".

Ni politička ideja četnika, niti politička ideja partizana-komunista o tipu i uređenju budućeg društva u Srbiji ili Jugoslaviji nisu bile za osudu. To su bile dve legitimne ideje koje su mogle politički da se bore i međusobno suprotstavljaju. Ali, ono što je za psihološku i kriminalističku osudu s jedne strane, jeste svaki psihopatski čin mučenja i ubijanja ljudi iz kog god pravca da je došao. Sa druge strane, ono što je za istorijsku osudu jeste neodupiranje ideji smišljenog genocida i istrebljenja određenih grupa ljudi i naroda, takođe iz bilo kog pravca da je došlo.

Ako je neko potpisao pakt sa ovakvom idejom ili sa nosiocem takve ideje (nacistička Nemačka), njegov čin nikada ne može da bude rehabilitovan.

Piše: Dr Mila Alečković-Nikolić

www.srpskapolitika.com

2009-09-16T22:24:00.001+02:00

Književnik Vitomir Pušonjić o srpskim zabludama, nesvesnosti, ali i interesnim i programskim ciljevima, srpske vladajuće „elite“

Evroljublje i rodoljublje

Današnja podela na evroljube i rodoljube, hteli mi nju priznati ili ne, identična je nekadašnjoj podeli na četnike i partizane, ili mnogo davnijoj podeli na Srbe-hrišćane i Srbe-poturice, odnosno Srbe-pravoslavce i Srbe-unijate (potonje Hrvate). Današnji evroljubi, kao i nekadašnji komunisti, odnosno poturice i unijati, pokazali su se jednako destruktivnim po ukupno srpsko biće.

Pad višedecenijske komunističke diktature, krajem osamdesetih godina prošlog veka, svi smo jedva dočekali da bi smo se oslobodili zala komunističkog ideološkog, policijskog i birokratskog totalitarizma. Laž ''bratstva i jedinstva'' bila nam je svima dozlogrdila. Kako Srbima koji su zbog nje najviše propatili, jer su im u ime ''bratstva i jedinstva'' rasparčavane teritorije, uništavana crkva, razgrađivan nacionalni identitet, tako i Hrvatima, Slovencima i Šiptarima, iako su oni baš na antisrpskim krilima ''bratstva i jedinstva'' realizovali svoje ''tisućljećne snove''. One snove koje nisu mogli čak ni u svoje zlatno genocidno doba za vreme Hitlerove, Austrougarske ili Turske okupacije.

Priroda Laži jednostavno je takva - podsvesno je mrzi čak i onaj kome donosi korist. Predugo su se, naime, narodi i narodnosti Jugoslavije ''trpeli u slozi'' (kako to u jednoj svojoj posprdnoj pesmi rekoše Rokeri s Moravu) pa smo s radošću dočekali trenutak kada smo, oslobođeni ''bratstvenojedinstveničkih'' stega, napokon mogli da olakšamo duši i progovorimo o svemu o čemu se pedeset godina ćutalo. Zato smo se valjda mi Srbi i obradovali romanima Danka Popovića, Obrena Jovića, Momčila Selića, poznog Ćosića, pa i ranog Vuka Draškovića, kao i drugim delima disidentske i pseudodisidentske literature koja su razobličavala komunističke laži. Obelodanjivala skrivane istine o ustaškim i oznaškim zločinima nad Srbima, na konkretnim primerima dokazivala totalitarni, podmukli i antisrpski karakter titokomunističke aparature i sl. Verovalo se da će otkrivanje ovih i drugih istina dovesti do narodnog osvešćivanja i vraćanja zaboravljenim duhovnim temeljima sa kojih će otpočeti istinska nacionalna obnova na svim poljima života. A pošto se ''demokratski Zapad'' gnušao totalitarizma ''komunističkog Istoka'', oberučke je dočekana i njegova nesebična pomoć ''demokratskim procesima'' u bivšim zemljama Istočnog bloka, koja se podudarala sa raspadima SSSR-a, Čehoslovačke, Jugoslavije i nacionalnim osamostaljenjima zemalja iz kojih su se te internacionalne tvorevine sastojale.

Tako su sa raspadom Jugoslavije i Srbi bili ubeđeni da će im ''zapadna demokratija'', koja je naspram komunizma u to vreme doživljavana kao sušto oličenje slobode, prava i pravde, omogućiti da u svom nacionalnom biću obnove, preporode i povrate sve ono što im je totalitarni komunizam uskraćivao, zabranjivao ili potpuno uništavao. Očekivalo se da će nas ''istorijski saveznici'' iz oba svetska rata podržati na putu nacionalne obnove, i da je ''demokratski višepartijski sistem'', koji se uz njihovu direktnu ili indirektnu pomoć uspostavljao, biti osnovni preduslov tog narodnog preporoda. Tih dana je recimo Vuk Drašković, osnivač i vođa Srpskog pokreta obnove, novinaru ''Vašington posta'' dao ovakvu izjavu: ''Hoćemo Veliku Srbiju koju će stvoriti njena demokratija, ekonomija, kultura, duhovnost, standard i kvalitet života''. No Draškovićeva ideja o Velikoj (zapravo etničkoj) Srbiji, koja će se ostvariti uz pomoć ''demokratije'' i ''istorijskih saveznika'' sa Zapada, ideju koju je delio i veći deo tadašnje srpske inteligencije, vrlo brzo se pokazala kao najteža zabluda.

Jer ispostavilo se da ''evroatlantski Zapad'' nije rušio komunizam iz saosećanja sa narodima potlačenim njime, niti što se kao ''slobodarski i pravdoljubiv'' navodno gnušao komunističkog totalitarizma (kome je na gori i perfidniji način i sam pribegao). Činio je to samo zato što nikada nije ni prestajao da sanja svoj ''tisućljećni san'' o ''Prodoru na Istok'', o kome su kroz čitavu zapadnoevropsku istoriju sanjali i krstaši, jezuiti, kolonizatori, imperatori, nacisti. Zarad ispunjenja tog neusahlog osvajačkog sna, ''zapadne demokratije'' su početkom HH veka podržavale i komunizam, čiji im totalitarizam nije smetao kada je trebalo rušiti monarhije Istoka. A pošto je nakon višedecenijskog terora po tim zemljama zbrisao njihova plemstva, kraljeve i careve, došlo je vreme da i sam komunizam bude uklonjen, navodno zbog nedopustivog ''totalitarizma''. Pored pružanja utočišta sovjetskim i drugim disidentima i veličanja njihove žrtve (ali ne zbog disidenata samih, već svojih osvajačkih interesa), rušenja Berlinskog zida i rasturanja Varšavskog pakta, ...''demokratski Zapad'' je radi ''Prodora na Istok'' zavađao i narode po Balkanu. Ispostavilo se - da bi ih po okončanju ratova, iz jugokomunističkog postepeno preveo u novo, evroatlantsko ''bratstvo i jedinstvo'', naravno ukoliko zadovolje novouspostavljene kriterijume ''moralno-političke podobnosti'' na globalnom nivou.

Kao i ranijim germansko-katoličkim i nacističkim, tako su se i novim, evro-demokratskim pohodima Zapada na Istok, Srbi ukazali kao prepreka, a da toga u početku ni sami nisu bili svesni. Stoga je zapad je besomučno rasturao SFRJ kao ''poslednji bastion komunizma u Evropi'' u kojoj su navodnim ''velikosrpstvom'' gušena prava Hrvata, Slovenaca i Šiptara na ''nacionalnu samobitnost'', iako je u toku višedecenijske komunističke diktature najugroženija bila upravo ''srpska samobitnost''. Svi znamo da se ''srpstvo'' u Titovo doba nije smelo ni pominjati, kamoli ''velikosrpstvo'', dok se još u ono vreme na šiptarska divljanja po Kosovu komunistička vlast nije ni obazirala, a Hrvatima je čak dozvoljavala i ustašolike manifestacije poput ''Hrvatskog proljeća'' početkom sedamdesetih.

U svojoj selektivnoj mržnji prema „komunizmu“, a sasvim celovitoj prema srpstvu, ''demokratski Zapad'' je kao najveću svetinju uzeo republičke i pokrajinske granice unutar SFRJ, iako se baš u njima najočiglednije ispoljavao diktatorski karakter navodno ''omraženog komunizma''. Stvorene ne prema etničkim i istorijskim, već ideološkim kriterijumima, tim su granicama Srbi ostavljeni bez ogromnih teritorija naseljenih isključivo srpskim stanovništvom, dok je više od trećine srpskog življa ostalo van granica administrativne republike Srbije, zbog čega su raspadom SFRJ i postali meta ubijanja i progona od strane ''bratskih naroda''. A sam pokušaj Srba da se tome suprotstave, od strane ''demokratskog Zapada'' prerušenog u ''Međunarodnu zajednicu'' proglašen je ''zločinačkim nasrtajem'' na ''tuđu'' teritoriju i stanovništvo. Nasuprot slovenačkom, hrvatskom, ''bošnjačkom'' i šiptarskom, srpsko rodoljublje proglašava se zlom većim, ne samo od urušenog komunizma, nego i od nekadašnjeg fašizma i nacizma, dok se branioci srpstva, bez obzira na njihova stvarna dela, svi odreda proglašavaju ''ratnim zločincima''. Zbog svega toga ''demokratski Zapad'' napada Srbe i ''bratskim narodima'', vatrenom političkom propagandom, ekonomskim sankcijama, na kraju i oružanom silom pomaže da od Srba otmu ono što nikada nije bilo njihovo. Duhovno i biološki ugroženi tolikim ''miroljubljem i čovekoljubljem demokratskog Zapada'' i njegovih balkanskih pomagača, koji su (da li slučajno?!) to bili i Austrougarskoj i Hitleru, Srbima je, kao i uvek u istoriji, jedini izlaz bio u jedinstvenoj i snažnoj oružanoj odbrani. Istoj, kakvu su u Prvom svetskom ratu pružili Austrougarskoj, a kakvu su ''demokratskom Zapadu'' u novije doba uspešno pružili Vijetnam ili Irak.

I umesto da nas ovo novo, a po svemu staro neprijateljstvo Zapada, ujedini kao narod i pofronti u jedinstvenu liniju odbrane, ono je poslužilo kao osnov za naše nove, a po svemu takođe stare podele. Ne samo da smo se iscepkali na bezbrojne i međusobno zavađene partije, već se na osnovu ličnog odnosa prema neprijateljskom nasrtaju ''demokratskog Zapada" na našu kuću, po sred same kuće otvorio front nepomirljivih evroljuba protiv rodoljuba. Slično posleratnim komunistima zaljubljenim u "proleterski internacionalizam" na uštrb srpskog bića, crkve, jezika, istorije, predanja, teritorije i ljudstva, veliki broj savremenih Srba, zaljubljenih u evro-američke "integracione procese", postali su spremni da na ovim prostorima iskopaju i samu klicu iz koje su nikli, ne bi li umesto srpske uspostavili ''evropsku Srbiju''. Evropski internacionalizam za njih je sam po sebi nešto ljudsko, čak i kada im zatire sunarodnike, dok je nacionalizam najopakije zlo i kada brani goli život.

Vođeni ovom naopakom svešću, ''demokratski procesi'' davali su zamah novim podelama, koje su posle 2000.-te godine prevazišle i one što su nas urnisavale od 1941. pa nadalje. Evrosrbi, Drugosrbi ili kako već sebe nazivaju ljudi koji govore srpski, a vole i razmišljaju evropski, svesno ili nesvesno, tajno ili otvoreno, zbog visokog profita ili ''visoke evropske svesti'', ali u svim tim slučajevima jednako drsko, uporno i izazivački zaguljeno, čine sve što mogu u korist onih koji bi da nas kao naciju unište. To jest kao pravoslavnih Srba, kao slobodnog, samostalnog i sa svim okolnim i evropskim narodima ravnopravnog naroda. U nastupima egzaltiranog evroljublja osvajači sa Zapada izgledaju im kao dobroželeći mirotvorci, utemeljivači Evrosrbije koja neće imati alternativu ni u čemu ličnom i svom. Nužno je, po njima, ropski se prepustiti zapadnim osvajačima kao istinskim humanistima, jer za sva zla koja su nam u proteklih dvadeset godina činili i još uvek čine, krivi su pre svega ''sami Srbi''. Ponajviše oni rodoljubivi, jer su najuporniji u nastojanjima da se odbrane od "dobra'' koje nam evro-humanisti žele.

Utaboreni po vladinim i nevladinim organizacijama, ali i mimo njih, toliki evroljubi sve glasnije i strasnije jurišaju na srpsku dušu, dostojanstvo i moral, klevećući rodoljube i po domaćim i po stranim medijima, otvoreno likujući nad svakim zlom koje bi ih na njihovu inicijativu snašlo. Ništa srpsko, po njima, niti je valjalo niti valja niti može valjati. Ni ''mitomanska'' prošlost, ni autentična pravoslavna duhovnost, ni usmena ni pisana književnost. Mrska im je epika, taman koliko i Njegoševi, Rakićevi ili Šantićevi stihovi, naročito takvi poput "Mene sve rane moga roda bole" ili "Sunce tuđeg neba neće nas grijat ko što grije naše". Jer srpske evroljube ničije rane ne bole, osim tuđinske. Ni rane od uranijumskih evro-bombi od kojih im sunarodnici i danas oboljevaju od raka. Nisu ih bolele ni izbegličke kolone iz Krajine i Kosova, kao što ih ni danas ne bole mase obeshlebljenih, obespravljenih i na sve načine poniženih Srba. Ali ih zato ''sve rane tuđeg roda bole'' i to žestoko, čak i kada su nanete najljućim srpskim neprijateljima, poput koljača Nasera Orića, takozvanim ''srebreničkim žrtvama''. Bole ih i onda kada su te ''žrtve'' preuveličane do apsurda ili potpuno izmišljene, kao u slučajevima ''Markala'' i ''Račka''. A i one ih ''bole'' samo zato, što se zbog njih može pljuvati po Srbima, inače ne bi.
Na bilo koji način izraženo srpsko rodoljublje, jezuitski hladno proglašavaju nacizmom, fašizamom, rasizmom, šovinizmom, poistovećujući ga sa svim mogućim destruktivnim ideološkim doktrinama nastalim baš u Zapadnoj Evropi, nipošto u Srbiji. Ne smeta im nijedan evro-američki zulum, ni u svetu ni kod nas, ali im smeta i najsitnija sitnica ako nije po meri evro-standarda (zapravo gospodara Novog svetskog poretka). Čežnja za bezviznom Evropom njima je razlog nad razlozima da se ''sarađuje sa Hagom'', prizna ''nezavisnost Kosova'' i pristaje na sve moguće ucene i poniženja. Ne vide ništa sporno u isporuci tolikih Srba osvajačkom sudu (koji se krije iza naziva ''Međunarodni tribunal''), jer su se samim činom branjenja svoje zemlje od hrvatske i muslimanske agresije, šiptarskog separatizma, navodno ogrešili o ''običaje rata'' i ''međunarodno pravo''. A šta podrazumevaju takvi ''običaji'' i da li su oni uopšte mogući (pošto rat sam sobom predstavlja krvoproliće i haos), nikada nikome nisu objasnili. Nisu objasnili ni zašto svoje osvajačke interese, ''zapadne demokratije'' nazivaju ''međunarodnim pravom'', kada je svakoj budali jasno da se radi o ''pravu jačega''. Dakle istom onom kojim se koristio i Hitler, koji bar nije bio toliki licemer da se krije iza humanističkih kovanica i parola. Takva objašnjenja srpski evroljubi ne smatraju neophodnim, obzirom da sve odluke Brisela i Vašingtona za njih imaju status matematičkih aksioma tj. ''istine'' koje se ne dokazuju. Smestili bi oni u Hag i Obilića i Karađorđa i Gavrila Principa da su živi, pošto ionako grdnu muku muče kako da ih i kao mrtve omalovaže i zauvek istisnu iz srpskog pamćenja.

Ljubav prema čoveku kao biološkom, a nipošto i duhovnom biću, evroljubima daje moralnu snagu da histerično ocrnjuju sve koji ne žele da "prodaju veru za večeru". Jer evroljubi ni sebe ne doživljavaju kao išta više od biološkog potrošačkog živinčeta, te osim zadovoljenja potrošačkih hirova i strasti, život drugi smisao niti ima niti treba da ima. Zato im svi koji tvrde ili životom dokazuju suprotno, pa makar bili ljudi najuzvišenijeg duha i najplemenitijeg karaktera, izgledaju kao ''fašisti''. Značenje ''fašizma'' oni su proširili na sve što makar za milimetar odskače od gole biologije.

Njihovi panični apeli da okrenemo leđa srpskoj istoriji i autentičnoj baštini, ne govori o prevaziđenosti našeg ukupnog nasleđa, koliko o njihovom strahu od simboličkih značenja koje to u sebi sadrži. Nasleđe i njegovog životvornog uticaja na saplemenike, protiv čega nemaju nijedno oružje. Zato i pribegavaju lažiranju istorije putem soroševskih naučnih simpozijuma gde se akademski suptilno i krajnje podlo preinačuju čak i golim okom vidljiva fakta. ''Reformisanju'' školskih programa ili uveliko odomaćenom medijskom etiketiranju, omalovažavanju i klevetanju. Uznemiravaju ih istorijske činjenice koje ih rečito podsećaju da možda nisu ono što o sebi misle – napredni i civilizovani humanisti - već nešto poput poturica i drugih odroda, koji su ''zarobili sebe u tuđina'', kako reče Njegoš. Od njihovih evro-reformi nisu pošteđene ni srpske škole, univerziteti, kulturne institucije, čak ni crkva Nove generacije treba ''zaštititi'' od svega što je preteklo turska, latinska, germanska, engleska, komunistička duhovna nasilja, kako bi u novosvetski kapitalistički internacionalizam Srbi ušli, ne kao samosvojna nacija, već obezličena potrošačka masa. Čak i "Užu Srbiju" bez pokrajina, Ujedinjena Evropa vidi kao opasnu velikosrpsku celinu, te je njeno zakonsko rasparčavanje putem takozvane ''regionalizacije'' velika šansa da se pokaže visoka svest evroljublja, u beskompromisnom drobljenju poslednjih uporišta rodoljublja. Sveukupnim evro-reformama, umesto kuće u kojoj se narod i materijalno i duhovno slobodno ostvaruje, savremena srpska država postala je zahvaljujući evroljubima najveći neprijatelj svog naroda. Ali i svih njegovih samobitnosti, pisanih i nepisanih pravila, proisteklih iz krvnih i duhovnih datosti, koje se ne mogu menjati kao donji veš. Poput ''proleterskih internacionalista'' koji su se Titu klanjali kao bogu, a u ime ''komunističkih ideala'' po Srbiji satirali sve što je čini Srbijom. Tako su danas, i ''evropski internacionalisti'' od Evrope napravili kult, kome prinose na žrtvu kulturna, verska i imovinska dobra sopstvenog naroda.

Kao što je socijalistička država ozakonila otimačinu lične i privatne svojine da bi je pretvorila u ''društvenu'' i evroljubi izglasavaju zakonsku regulativu kojom se imovina širokih narodnih masa pretvara u privatnu svojinu evro-kapitalista. Sve u ime naroda, a protiv naroda, kako onda tako i danas, pa se čak ni ''ljudska prava'' ne odnose na većinske Srbe, nego na strane i nastrane ''manjine''.

Može se ipak smatrati nedostatkom srpskog rodoljublja što se u oslanjanju na istorijsko predanje, svodilo uglavnom na proslavljanje velikih nacionalnih pregalaca, koji su gradili i izgrađeno branili, čak i po cenu života. Dok su veliki i mali izrodi, izjelice i nikogovići, koji su radi privilegija ili čisto animalnih potreba išli na ruku svim istorijskim neprijateljima, prošli gotovo neopaženo. Ne treba u tom smislu zanemariti ni veliki broj, narodski rečeno - lakovernih avetinja - među kojima su mnogi bili čestiti ljudi, ali su se olako prepuštali ''naprednim idejama'' ili ''prijateljskoj pomoći saveznika'', te time često i nesvesno, činili sve što neprijatelj traži. Da smo u dovoljnoj meri obraćali pažnju i na ove pojave i grupacije, te ih na vreme predupređivali, i današnji neprijatelji bi sigurno ostali uskraćeni za toliki broj evroljuba u našim redovima. Dok smo se kao narod poistovećivali isključivo sa podvizima Lazara, Obilića, Marka Kraljevića, nismo se obazirali na ''proklete duše'', kako ih je nazvao Njegoš, koje ''na komade razdrobiše carstvo''. Odnosno, jezikom današnjih evroljuba rečeno ''izvršiše sami teritorijalnu regionalizaciju srpske carevine'', što je osvajačima sa Zapada dobrodošlo, kao olakšavajuća okolnost.

Sve u svemu, današnja podela na rodoljube i evroljube, hteli mi nju priznati ili ne, identična je nekadašnjoj podeli na četnike i partizane, ili mnogo davnijoj podeli na Srbe-hrišćane i Srbe-poturice, odnosno Srbe-pravoslavce i Srbe-unijate (potonje Hrvate). I današnji evroljubi, kao i nekadašnji komunisti, odnosno poturice i unijati, pokazali su se jednako destruktivnim po ukupno srpsko biće. Slično Ajtmatovljevom „mankurtu“, biću razorenog identiteta i uništenog pamćenja, koji odapinje strelu u rođenu majku da ga ne bi podsećala na to ko je i čiji je. Oni su udarili na klicu iz koje su nikli, udarili na sve što ih je rodilo, verujući da se baš time dokazuje ''naprednost'' i dostiže ''viši civilizacijski nivo''.

Moramo zato priznati sebi da pored junačke krvi, iz koje se rađaju Nemanjići, Hrebeljanovići, Obilići, Mišići, Mihailovići i Tepići, ima u nama i one kainovske, proklete, iz koje niču Brankovići, Drljevići, Đukanovići, Lukovići, Kandićke, Pešićke i Jovanovići. Dobro je zato podsećati se ne samo slavne, nego i neslavne prošlosti, ne bismo li napokon razumeli sami sebe i prevazišli taj dubinski unutrašnji raskol unutar srpstva, koji sa svakom dušmanskom invazijom vaskrsava u obliku novih političkih i društvenih podela, te umesto da se obračunavamo sa samim dušmanima, mi se istrebljujemo između sebe.
Dobro je podsećati se svega toga, pošto je veoma tanka i sama granica koja razdvaja savremeno rodoljublje od evroljublja, tako da ni onaj kome se danas čini da je potpuno utemeljen u srpskom korenu i biću, ne može biti sasvim siguran da se sutra, pod pritiskom ko zna kakvih okolnosti, neće premetnuti u evroljuba. O čemu nam rečito govori primer Tomislava Nikolića i Aleksandra Vučića, doskorašnjih ''radikalnih Srba'' a sadašnjih ''evroentuzijasta''. Obzirom na sve žešće evro-pritiske na Srbe i Srbiju, nije isključeno da će se slični ''entuzijasti'' sve više pojavljivati među rodoljubima, pogotovo što i bez toga među njima ima priličan broj iskrenih poklonika Evrokulta. Nisu se, naime, ni i u stara vremena turčili isključivo ''plahi i lakomi'', prelazili su u poturice i ljudi junačkog soja, o čemu svedoči i Vuk Karadžić, koji u svojim spisima navodi primer odvažnog šumadijskog mladića koji se poturčio iz inata selu, te se u turskoj armiji proslavio kao znameniti vojskovođa. I u štabu đenerala Draže Mihailovića bilo je ubeđenih marksista i levičara, duha i raspoloženja veoma nalik komunističkom. A ne treba gubiti iz vida ni primer „velikog Srbina“ Vuka Draškovića od čijeg ''ravnogorstva'' i ''demokratskog velikosrpstva'' početkom devedesetih ostade samo golo evroljublje, koje se čak proširilo i u natoljublje.

Mada se veoma retko dešava, ali možda je ipak moguć, i preobražaj Savla u Pavla, u konkretnom slučaju evroljublja u rodoljublje. Bilo bi zaista lepo kada bi srpski evroljubi, kao i svi drugoljubi, naučili nešto iz istorije i razumeli da je ljubav prema rodu iznad svakog drugoljublja. Tada bi nas mimoišle sve one pošasti, koje su u međusobnim obračunima snalazile partizane i četnike. Ko ne bi oprostio, na primer, Teofilu Pančiću sve one antisrpske ''čašice otrova'' (kako je neko nazvao njegove kolumne po ''Vremenu'' i ''Peščaniku''), kada bi se on dosetio ovako jednostavne istine, pa okrenuo svoje pero protiv onih koji mu upropaštavaju narod. Narod kome pripada, s kojim živi i koji ga, uprkos svemu što o njemu govori i piše, ipak trpi (mada neizvesno dokle). Ali kao što su Srbi-katolici postali Hrvati tj. ''veći katolici od Pape'', kao što su Srbi-poturice postali ''Bošnjaci'' tj. ''veći Turci od Turaka'', kao što su u bivšoj Jugoslaviji srpski komunisti bili jedini iskreni komunisti, te su zaključno sa Miloševićem, Jugoslaviju jedini branili do poslednjeg daha, izgleda mi da će se i srpski evroljubi pokazati kao najiskreniji evroljubi u Evropskoj Uniji. Mislim, bar prema srpskoj tradiciji, radiće će oni na štetu svega srpskog, i ostati verni njenoj utopiji i kada je drugi budu napuštali glavom bez obzira. Sve je to toliko antisrpski i u nekom paradoksalnom smislu - tipično srpski.

A gde bi nam samo kraj bio da smo svu tu snagu utrošili na zidanje sopstvene kuće na sopstvenim temeljima, umesto što smo je svesno ili nesvesno traćili na kojekakve bratsvenojedinstveničke utopije i internacionalističke vavilonske kule, za koje se pre ili kasnije uvek ispostavljalo da su zidane na pesku.

Vitomir Pušonjić

www.srpskapolitika.com

2009-08-04T02:42:00.001+02:00

Kako su nas opljačkali

Dug država bivše SFR Jugoslavije veći od 133 milijardi evra odnosno oko 185 milijarde$

Bez pretenzija da ovom prilikom ulazim u političko-nacionalne, pa i verske razloge razbijanja SFR Jugoslavije, kojih je neosporno bilo, želim da vam na praktičnom primeru pokaže stvarne, i glave razloge za njeno razbijanje. Kome je razbijanje Jugoslavije trebalo, ko je tu profitirao, a ko ostao opljačkan - zaključite sami.

Bivša Jugoslavija u trenutku raspada dugovala je oko 16 milijardi dolara ili radi lakšeg računanja ako to po današnjem kursu preračunamo oko 11,5 milijardi evra. Posle 17 godina od raspada, krajem 2008 godine države, članice bivše jugoslovenske federacije dugovale su ukupno 117,3 milijardi evra, a po nezvaničnim podacima početkom jula ove godine duguju frapantnih 133 milijarde evra. Kažem frapantnih jer je ovo državni dug, kome treba dodati još bar isto toliki, nastao zaduživanjem preduzeća kod banaka u inostranstvu, ali i samih građana kod opet inostranih banaka koje posluju na ovim prostorima.

Tada te 1990-te, Vlada SFR Jugoslavije koju je vodio Ante Marković, nije mogla da dobije nove kredite, jer su strani poverioci kao MMF i SB procenjivali da je Jugoslavija prezadužena. Kada tih 16 milijardi $ uporedite sa današnjim stepenom zaduženosti cela stvar izgleda neverovatna. Postavlja se pitanje da li su ljudi iz MMF, SB, kao i ostali poverioci u međuvremenu poludeli ili je sve urađeno da bi se nepostojećim parama (lažnim novcem, bez pokrića) opljačkala realna imovina zemalja bivšeg socijalističkog bloka. Putem nametnutih „privatizacija“ i gramzivošću zapada spirala zaduživanja se sve više ubrzavala sve do momenta kada je svet finansija uleteo u neke virtualne vode koje su na kraju dovele celu planetu do praga finansijskog i monetarnog sloma. Ali da to razmotrimo malo kroz brojke.

Prema podacima Ministarstva finansija Hrvatske raspodela duga eks Jugoslavije od 11,5 milijardi evra najvećim delom sprovodila se po ključu MMF-a i odlukama „Badinterove komisije“. Tako je SR Jugoslavija (Srbija i Crna Gora) nasledila 36,5 odsto (4,198 milijardi evra), Hrvatska je preuzela 28,5 odsto (3,278 milijardi evra) duga, Slovenija 16,4 odsto (1,886 milijardi evra), Bosna i Hercegovina 13,2 (1,518 milijardi evra) i Makedonija 5,4 odsto (621 miliona evra). To je prema sadašnjim dugovanjima više nego skromno zaduženje i prava Božija blagodet.

Da odmah raščistimo. Ne spadam u jugonostalgičare već mi je namera da kroz čisto ekonomsku prizmu pokažem zašto je SFR Jugoslavija razbijena i pokažem kako smo time svi mnogo izgubili sa realnim izgledima da se nećemo oporaviti ni u narednih 50 godina. I Švajcarska je država triju nacija, Nemaca, Francuza i Italijana, ne vole se međusobno, ali zajedničku državu čuvaju kao interes dobrog življenja. Pa da još jednom ponovim. U oči konačnog raspada SFR Jugoslavije u oktobru 1991, prema podacima Narodne banke Hrvatske (NBH), bivša država bila je dužna oko 11,5 milijardi evra odnosno oko 16 milijardi $ preračunato po sadašnjem odnosu dolara i evra. I tada nas je MMF (Međunarodni monetarni fond) kao i SB Svetska banka) proglasila visoko zaduženom zemljom kojoj se više ne bi trebali odobravati međunarodni krediti. Insistirajući da se sa SFR Jugoslavijom mora uraditi obiman reprogram otplate duga uz obavezne reforme celog finansijskog sistema. Ali to je bilo tada. Što se novih zaduživanja tiče danas bi cela stvar trebala da bude mnogo teža, jer iste te države koje su činile bivšu Jugoslaviju prema preseku NBH na dan 30. juna 2008 godine dugovale su ni manje ni više nego 94,8 milijardi evra. U januaru 2009. godine ta cifra se popela na 117,3 milijardi evra da bi 01. jula 2009 iznosila 133 milijardi evra (procenjena vrednost) ili neverovatnih 184,98 milijardi $. Deo ovog ubrzanog zaduživanja od 94, 8 na više od 133 milijardi evra sve država i njihove političke „elite“ pravdaju finansijskom krizom, ali kako pravdati ovoliku zaduženost do pojave finansijske krize? Ali gle čuda. MMF i SB sada ne procenjuju da su zemlje proistekle iz eks Jugoslavije, sa pokidanom i rasparčanom privredom prezadužene, već dele kredite i kapom i šakom. Tačno, najčešće za popunu takozvanih deviznih rezervi, koje mi kao i ostale navedene države opet čuvaju u njihovim velikim zapadnim bankama.

Pljačkanje Srbije
Da prvo malo razjasnimo slučaj Srbije. Kada su 1992 SR Jugoslaviji (Srbiji i Crnoj Gori) uvedene sankcije mi smo prema MMF, SB, Londonskom i Pariskom klubu dugovali oko 6,944 milijardi $ ili 4,991 milijardi evra prema današnjem kursu. S obzirom da smo bili u blokadi te da je platni promet sa inostranstvom bio blokiran SR Jugoslavija nije mogla redovno da otplaćuje svoj dug niti da se zadužuje. No ipak mi smo preko privatnih ili navodno privatnih firmi (zbog niske cene duga) otkupili deo duga pa smo 2000 godinu dočekali sa ukupnim dugom od oko 5,600 milijardi $ odnosno 4,026 milijardi evra.

Gotovo svima je poznato da je zapad u rušenje Miloševića uložio veliki novac a da je samo za organizaciju 05 oktobra potrošeno oko 70 miliona $. Ali zapad ne baca pare. Odmah po dolasku „demokratske vlasti“ samozvani „eksperti“ iz G-17+ preuzimaju obimne radnje da se mentorima koji su ih doveli na vlast, te uložene pare u rušenju Miloševića vrate. Tako je Miroljub Labus kao potpredsednik Savezne vlade nonšalantno potpisao da SR Jugoslavija prihvata da plati sve redovne, zatezne i kaznene kamate MMF-u, SB, i ostalim gore pomenutim poveriocima. Još nonšalantnije je prihvatio da se SR Jugoslavija odriče svih kamata na naša blokirana sredstva u stranim bankama, koja uzgred rečeno ni do danas nisu vraćena - a radilo se o sumi od oko 1,7 milijardi $. Znao je Labus, a i zapadnjaci, da su nas oni uvođenjem sankcija i prekidanjem platnog prometa sa inostranstvom blokirali i onemogućili da redovno servisiramo dugove, te da mi u tom delu ne snosimo nikakvu krivicu - već isključivo oni. Ali zato je Labus i doveden na mesto potpredsednika Vlade, a asistent Dinkić za guvernera NB Jugoslavije, kako bi sve te činjenice ignorisali i svojim zapadnim mentorima omogućili debelu pljačku Srbije. Tako su zapadni lešinari preko noći samo na naplaćenim kamatama „zaradili“ oko 8,6 milijardi dolara, pa se naš dug sa 5,6 popeo na 14,2 milijarde $.

Od strane zapada, perfektno urađen posao. U rušenje „neposlušne“ Miloševićeve vlasti uložiš oko 200 miliona $, a onda instaliraš svoje podanike i odmah si „zaradio“ 12,4 milijardi $. Da ne bude zabune, 8,6 + 1,7 otetih sredstava + 2,1 po istoj metodologiji proračunatih kamate na naša zamrznuta sredstva iznosi 12,4 milijarde $ koje danas svi mi ubrzano otplaćujemo. Onda nam uz „posebne pregovaračke sposobnosti“ Labusa i Dinkića navedeni poverioci širokogrudo otpišu 2,8 milijardi $ duga, pa Labus i Dinkić poberu političke poene kod građana. U čitavu obmanu građana aktivno učestvuju i „demokratskih“ mediji pod kontrolom Soroša lažno informišući građane da je SR Jugoslaviji otpisan veliki deo duga – a to nije čak ni onaj iznos koji nam je otet. Pa umesto da pomenuti „eksperti“ krivično odgovaraju za ogromnu štetu nanetu državi, oni i dalje ekspertuju, uništavajući zemlju.

Druga etapa pljačke nastupa odmah. Sobzirom da su nas bombardovanjem temeljno razorili, onesposobili i ono malo privrede koja je nešto radila, zemlja nije u mogućnosti da redovno vraća tranše prekomponovanog zaduženja od 9,6 milijardi $, i mora da od MMF i SB uzima nove kredite kako bi redovno servisirala dugove i popunila budžet. I sa „dobrog“ zapada krediti stižu, ali uz uslove - naravno.

Tu uz uslove počinje treća faza pljačkanja Srbije. Prvi uslov je da Dinkić i Labus likvidiraju sve naše značajnije banke kako bi se otvorio prostor za ulazak zapadnih stranih banaka. One će onda pokupiti štednju građana i našim parama lomiti privredu, selektirajući koju će proizvodnju kreditirati, a koja će preduzeća neodobravanjem kredita oterati u stečaj - da bi ih u četvrtoj fazi pljačke kupili što jeftinije. Pored otvaranja prostora stranim bankama za pljačku privrede i građana koja se i danas sprovodi putem enormnih kamata, važnost likvidacije domaćih banaka bila je i u tome što su one imale kao garanciju svojih potraživanja vlasništvo nad velikim delom privrednih subjekata, koji se pod hipotekama domaćih banaka nisu mogli prodati zapadnim kupcima. Naši već navedeni „eksperti“ dovedeni na vlast da to sprovodu, preduzimaju odlučne korake i za samo dva dana zatvaraju sve naše značajnije banke, a na ulicu šalju oko 9.200 bankarskih činovnika. Čak su ih i u MMF-u pohvalili da je posao urađen perfektno, temeljno, i krajnje efikasno. Nisu ostali samo na pohvalama, već su Labusu, Dinkiću i Jelašiću obezbedili mesta, ako nešto pođe po zlu, a i odvojili dobre milionske iznose na njihovim računima u stranim bankama kako bi u svakom slučaju bili obezbeđeni.

Da bi bankarska pljačka trajala što duže svetski bankari su odvojili i nekoliko desetina miliona evra da bi ovi „eksperti“ formirali svoju stranku, koja će kroz Skupštinu i Vladu u kojoj učestvuju, sada institucionalno nastaviti pljačkanje Srbije. U našoj političko-vladajućoj „eliti“ svi igrači imaju svoje uloge, od „umerenih nacionalista“ preko pragmatičara, do onih koji su direktno antisrpski orijentisani – pa na izborima imamo široku lepezu izbora. Ali kada sve njih prema onome što su uradili proanalizirate shvatite da je to isti ološ ofarban samo različitim bojama. Pre nekoliko godina napisao sam tekst „Četiri jahača apokalipse“ opisujući pred izbore, ko su i šta su ti naši vodeći kandidati i stranke.

Ubrzana privatizacija
Labus i Dinkić su svoje zadatke odradili valjano i otvorili prostor tako da je sada mogla da otpočne četvrta faza pljačkanja Srbije - ubrzana privatizacija. U skladu sa zapadnim programima sada na scenu stupa druga pripremljena ekipa sa Đinđićem kao premijerom, Đelićem kao ministrom finansija i ekonomije, Aleksandarom Vlahovićem ministrom za prestruktuiranje privrede i privatizaciju, čijem ministarstvu ujedno pripada i vladina Agencija za privatizaciju. Goran Novaković postaje ministar energetike i rudarstva, Goran Pitić ministar za ekonomske odnose sa inostranstvom, Marija Rašeta Vukosavljević za saobraćaj i telekomunikacije i da ne nabrajam sve te eksperte lopovluka. Za Đelića, Novakovića, Pitića gotovo niko nije ni čuo, jer upravo kao „eksperti“ doleću iz inostranstva pravo u ključne ministarske fotelje. Vlahović i Đelić su se kao eksperti konsultanti već „proslavili“ u Poljskoj, Češkoj…pa su ih otuda i bukvalno proterali, ali su za našu ubrzanu privatizaciju, odlični - jer su se za zapadne mentore već dokazali.

U socijalističkom sistemu gotovo su svi živeli su od svojih plata koje nisu omogućavale sticanje značajnijeg bogatstva. Stoga u ubrzanoj privatizaciji građani Srbije nisu mogli ni da učestvuju jer nisu raspolagali kapitalom kojim bi mogli kupiti bilo koje preduzeće. Novac su jedino imale strane zapadne kompanije za koje je ubrzana privatizacija kroz sve ove gore navedene poteze i pripremana. Brzo je „kupljeno“ sve ono za šta su stranci bili zainteresovani, po bagatelnim cenama koje čak ne prelaze ni samu vrednost zemljišta na kojoj se neka fabrika nalazila. Tako su od strane zapada instalirani Vlahovići, Đelići… odrađivali poslove za koje su na vlast i dovedeni. Navešću neke primere koji mnogo toga govori i objašnjava zašto je Srbija danas u bezizlaznoj privrednoj situaciji osuđena da živi isključivo na kreditima MMF, SB, i stranih poverilaca.

Kad „Sartid“-u (železara, nova i stara, fabrika belih limova, valjaonica…) skinete 650 miliona deviznih kredita obaveza i to prebacite da vraća država, a onda ga prodate za 26 miliona to je više nego pljačka. Jer ste Srbiju odštetili za više od 2,5 milijardi dolara. Kako? Sartid je strancima bio interesantan jer je to bila relativno nova železara, dobro lociran pored Dunava čime je transport koncentrata gvožđa olakšan, i koja je u svom sastavu imala i valjaonicu limova, kao i valjaonicu traženih belih limova. Ono što je bilo posebno interesantno je, da se u Srbiji posle bombardovanja nalazilo oko 11 – 15 miliona tona najkvalitetnijeg otpadnog gvožđa, od srušenih mostova, hala i drugih objekata. To je značilo da se sirovina sa preko 90% metal nalazi u prečniku od svega nekoliko stotina kilometara od železare, i kada se to pretopi ostvariće se ogroman profit - jer je cena gvožđa na svetskom tržištu bila odlična. Ujedno to otpadno gvožđe je perfektna sirovina za kontinuirani rad železare od 6-7 godina punom parom. Železara danas ne radi jer zalihe otpadnog gvožđa su gotovo istopljene, cena gvožđa na tržištu je pala, a ogroman profit „US Steel Serbia“ je odavno prebacio na račune u SAD. Srbiji je ostalo ogromno ekološko zagađenje o kojemu su vlasti ćutale, hiljade otpuštenih radnika, a sada i preostali radnici železare na prinudnom odmoru, sa neizvesnom budućnošću kada će se rad, i da li će se rad uopšte nastaviti. Država je građane i radnike obmanjivala uspešnim radom „US Steel Serbia“ najvećim izvoznikom u Srbiji koja od tog izvoza nema ništa jer novac od tog izvoza ne ostaje u Srbiji. Privatizacioni „eksperti“ nisu objasnili da su takvom privatizacijom debelo opljačkali Srbiju i da će strani vlasnik u Srbiji nešto raditi dok mu taj posao donosi dobar profit, kada toga više ne bude ili kada se on izjednači sa zemljom iz koje dolazi, zatvoriće fabriku i sve radnike otpustiti. To je privatno, sada njegovo, i Vlada ga u tome ne može ničim sprečiti.

Drugi biser privatizacije je prodaja obe fabrike cigareta u Nišu i Vranju za oko 850 miliona $, ali pod uslovom da 5 godina oni imaju potpuni monopol na tržištu cigareta u Srbiji, pa samim tim kontrolišu i uvoz cigareta. Ako znamo da građani Srbije godišnje na cigarete troše oko 1,2-1,3 milijardi $. Lako možete izračunati za koliko će strani kupci otplati kupljene fabrike i kakav će onda profit zgrtati godinama. Ono što je tu još katastrofalnije „DIN-Philip Morris“ i „British American tobacco“, čim su fabrike kupili otpustili su skoro polovinu radnika i prebacili ih na naš i onako preopterećen penzijski fond. Doveli su i svoje dobavljače pa se u Srbiji više ne proizvode kartonske paklice, polipropilen za pakovanje, dok se i duvan uvozi iz Turske… ili kratko rečeno u srpskim cigaretama nema vi S od proizvoda iz Srbije. Koliko je u tom lancu proizvodnje cigareta ljudi ostalo bez posla možete videti u Mačvi, Posavini, južnoj Srbiji, gde se duvan više i ne seje, a hiljade seoski domaćinstava je ostalo bez značajnih prihoda. Zatvorena je „Viskoza“ u Loznici, jer svoj polipropilen i celofan više nema kome da proda, a „Kartonka Avala“ se svela na radionicu sa 50-tak zaposlenih. Da vam ne bih oduzimao vreme naveo sam samo dva primera mada i u Srbiji ima jako mnogo.

Ovakvim i sličnim „stranim ulaganjima“ je srpska privreda zatvarana pa će se ono frapantno zaduživanje iz grafikona sa početka teksta samo uvećavati dok MMF i ostali ne kažu dosta. A onda kada uskoro dođe taj trenutak „demokratski eksperti“ zbrisaće iz Srbije, ostavljajući građane da u bankrotiranoj državi grcaju i počnu da državu grade iz početka. Tim donosiocima „demokratije“ i promoterima stranih ulaganja kao spasonosne varijante oživljavanja privrede, biće udobno na nekim egzotičnim ostrvima i novcem koji su kroz korupcionašku privatizaciju obezbedili na računima u stranim bankama. Biće udobno sve dok nova ozbiljna država ne pošalje „devere“ po njih da ih dovedu i objasne za čiji račun su se oni poigravali sa državom, pljačkaškom demokratijom rasprodajući nacionalna dobra, kao da im je to tata ostavio. Jedan poslanik je pre više godina uporno nastojao da za govornicom ispriča kako „Priča ima tužan kraj“ ali su se svi grohotom smejali. Mislim da će priča stvarno imati tužan kraj.

„Strana ulaganja“ sam stavio pod znake navoda jer se radi o čistoj prevari građana iza koje se krije neviđena pljačka Srbije, a koja samo nosi privlačno ime. Kad prodate svoj stan ili kuću i odete da budete podstanar, smatrate li to dobitkom ili gubitkom, i nazivate li to stranim ulaganjem. Možda bi se strano ulaganje moglo nazvati kada bi Srbija prodala 40% deonica „Sartida“ ili 30% deonica fabrika duvana i taj novac bio uložen u revitalizaciju ili osavremenjivanje tih fabrika. Da je država na sebe preuzela 650 miliona duga „Sartid“-a on bi gotovo isto uspešno mogao da posluje kao i „US Steel Serbia“ jer ga je to preveliko dugovanje i gušilo - ali bi ogroman profit ostao u Srbiji. Kod duvanskih fabrika to nije ni bilo potrebno jer su one ionako vrlo uspešno poslovale – ali su ekspresno morale biti prodate jer su počele da izvoze cigarete na veliko rusko tržište – što se svetskim multinacionalnim kompanijama nikako nije dopalo. Pod „strana ulaganja“ se jedino mogu smatrati Grinfild investicije (Greenfield investment) za koje je karakteristično, da se sa poslom počinje od početka, bez prethodne infrastrukture, poslovnih prostora i radnika. Na livadi kako to i mi i Englezi kažemo.

Bilo je kod nas i takvih Grinfild investicija ali su one bile isključivo u sektoru trgovine, kao dodatni oblik pljačkanja Srbije. U Srbiji je od 2000. izgrađeno na desetine velikih tržnih centara raznih svetskih kompanija koje su te megamarkete napunile pretežno stranom robom. Da bi se ta strana roba široke potrošnje mogla isplativo uvoziti priskakale su „naše“ marionetske Vlade i donosile „povoljne“ zakone, a sve pod izgovorom neophodnog približavanja Evropskoj Uniji - u koju sigurno nećemo nikada ući, ili bar ne dok to ne bude i njihov interes. Dinkić je kao ministar ekonomije uveo kreditiranje građana da bi se ta uvozna roba široke potrošnje masovno kupovala, a i da bi strane banke lihvarskim kamatama koje su i četiri puta veće od sličnih kredita u Evropi dobro zaradile. Guverner Jelašić je u sferi monetarne politike odradio svoj deo zadatog posla. Dinar je držao daleko iznad njegovih realnih vrednosti u odnosu na $ i evro što je uvoznu robu činilo jeftinijom, a zbog nepovoljnog kursa izvoz iz Srbije je bio praktično neisplativ. Naravno, i guverner Jelašić je sve to radio za „naše dobro“. „Čuvao je vrednost domaće valute i obuzdavao inflaciju“. Lepo zvuči samo da je još istinito. Tako se Srbija našla u viru „demokratskih lopina“ koji su za sebe ipak pokrali mrvice u odnosu na obim pljačke koju su omogućili svojim zapadnim mentorima.
Kraj prvog dela

Zvonimir Trajković
Politički analitičar

www.srpskapolitika.com

2009-07-25T03:25:00.002+02:00

Čiji su srpski manastiri na Kosovu i može li se srpska kulturna baština geografski administrativnim paškvilama pretvoriti u „Kosovsku baštinu“

Ubi nas preslaba reč

Osvrt Profesora Dr. Mila Alečković Nikolić na zakasneli protest našeg ministra inostranih poslova Jeremića kod UNESKO-a na Albansko svojatanje srpske kulturne baštine i njeno pretvaranje u „Kosovsku baštinu“. Rezignirano konstatujući - Protest Srbije u Parizu pet godina kasnije:...Ubi nas preslaba reč

U trenutku dok se daleke 2005. godine u Sinodu Srpske Crkve vodila reč oko Patrijarhovog potpisa na Memorandum kao i oko toga ko će obnavljati uvarvarene srpske kosovske manastire, centar kulturne energije sveta UNESCO, ustanovio je novu lingvističku realnost, koja je, kao i uvek, prethodila kolektivno-psihološkoj i istorijskoj stvarnosti.

Čiji su srpski manastiri na Kosovu? -postavljeno je pitanje već tada.

Desetovekovni spomenici, jednoga dana poslednji istorijski dokaz da je srpski narod kao organizovan i državotvoran nekada na Balkanu živeo, a i da je ispevao „srpske Nibelunge” u kolektivnoj poeziji iz XIV veka, dobili su već tada naziv „kosovska srednjovekovna zaostavština”

Molila sam nove vlasti da daju legitimitet nekome od nas koji smo znali kako UNESKO u Parizu diše, koji smo imali dugu vezu sa umetnošću i koji smo dobro poznavali prilike i jezike. Ali, iznad svega, voleli smo slikarstvo, i graditeljstvo, Srbiju i njene manastire. Obišla sam novog predsednika, predala nekakav dosije, a onda su dvorske spletke Palatom federacije zabrujale da Mila Alečković hoće nekome da uzme "stolicu u UNESKO-u". Naravno ništa od svega toga nije bilo jer ja u Parizu imam svoj profesorski posao – ali! Bog da dušu prosti nestalima, misija je poverena partijsko-dvorskim mešetarima, onima koje ni Srbija, ni Kosovo, već tada nisu zanimali.

U međuvremenu, manastiri na Kosmetu ostaše u ruševinama a još po koji za sobom ostavi samo oblake crnog dima. Kosovu se predviđalo „manje od države, a više od autonomije” i još sijaset parolaških a nerealnih gluposti. Smenjivali su se činovnici, koordinatori, pregovarači, profiteri, demagozi... Ukratko, istorija se ulivala u neku novu nadošlu reku i krivudavo menjala svoj uplašeni tok. Poslednje što smo kao narod i u matici i u rasejanju mogli da uradimo, jeste da sačuvamo trag o temeljima svoje kuće, postojanja i datuma rođenja. Trag o arhetipu, o Domu i Iskonu, kao dokaz o bivanju i bitisanju na tim prostorima. Bez patetike, zarad duševnog opstanka.

„Kosovska baština”, „kosovski narod”, „kosovski jezik”, počeše već onda da se rađaju falsifikati, tj. alhemija rastakanja stvarnosti i kuvanja novog, jezičkog, a činjenički neosnovanog sveta. Malo ko je u Srbiji, osim same crkve (i nas Srba u svetu, posebno Komnena Bećirovića), tada protestvovao. Malo je ko te procese razumeo ili preciznije uopšte i želeo da razume.

Najmanji je problem bilo to ko će spaljene i razrušene kosmetske manastire obnavljati, ko će se penjati na skele i strpljivošću svoje ruke vraćati istoriji pogled. Kao nekoga ko je rastao u ljubavi sa slikarstvom i graditeljstvom, naučili su me da nikada ne sumnjam u umetnike, majstore i graditelje, ma kojoj naciji pripadali. Oni imaju dušu. Zlo je, zapravo, bilo na sasvim drugoj strani. Problem je nastao kada smo shvatili da ne znamo kako će se zvati naša prošlost. Hoće li je jezik sačuvati ili nepovratno odneti iz kosmičkog sećanja? Bio je to Damoklov mač pisanog traga i svedočanstva.

Čiji su vekovni manastiri na Kosmetu? Prvo su srpski, pa vizantijski, pa opštečovečanski. Nema „kosovske baštine”. Postoji samo srpska baština i baština čitavog sveta. Srpski manastiri su i jedno i drugo. Albanci, Šiptari kako god sebe da nazivaju, na Kosmetu nemaju ni jedan objekat „kulturne baštine“ stariji od dvesta godina koji bi svedočio o njima, njihovom postojanju, bitisanju i kulturno-istorijskom nasleđu na tim prostorima. Nešto vidljivo i istorijski značajno, što bi oni uknjižili u tu „Kosovsku baštinu“ – a koje bi UNESKO vrednovao kao opštečovečanski vredno.

Zamislimo da Katalonski Zamak na jugu Francuske, sedište kraljeva Majorke krstimo „francuskom baštinom”. Iako je ovaj deo Katalonije francuski kralj okupirao već u 16, a pripojio Francuskoj u 17. veku. Palata je kraljevski centar bila u kasnom 13. i ranom 14. veku, što znači da je ona bila i ostala „katalonska baština”, odnosno „baština kraljeva Majorke”. Francuzi ovo znaju i ne pomišljaju na to da zamak otmu njegovoj, u sam oblik kamena uzidanoj, neizbrisivoj istoriji Katalonije. Oni to čuvaju paze kao baštinu kraljeva Majorke, ali i kao delo čitavog čovečanstva.

Da li je mistična, ovalna, čipkasta Alhambra španska zaostavština? Jesu li tajnovite egipatske piramide, u doba najveće ljubavi Kleopatre i Antonija, ikada bile „rimska baština”? Zamislimo da krst Kijevske lavre bude proglašen baštinom Galicije ili unijatske Ukrajine! On može da bude samo „staroruska pravoslavna baština”, ali kao takva i baština čitavog sveta. Unijatske Ukrajine nikako!

Usmrtiše zaboravom Borojević Rada
Pre bi se zadužbine Milutina i Dragutina, po liniji loze porodice mogle nazvati „srpsko-francuskom zaostavštinom” negoli „kosovskom”. Ovo prvo je barem nešto značilo, a drugo nije značilo ništa, niti može značiti nešto, do puki geometrijski prostor. Baština nikada ne pripada teritoriji, već pripada narodu - svom roditelju i graditelju. Posle stvaraoca, koji mu je dao život, izvukao ga iz utrobe anonimnosti, „delo” se pobednički vraća čitavom čovečanstvu. Pravom svog nasleđenog genija, ono ulazi u hrišćanski savez duša, u lanac dugačke ljudske istorije, kao u priznanju Helderlinovih večnih reči: „Mi Grci...”

Srpski graditelji crkava i manastira kao da nisu ni živeli. Pomenuti su, doduše, ponekim slepim stihom u srednjovekovnom narodnom pesništvu. Neko će se možda i setiti ko je bio Borojević Rade, ali niko neće znati da on nije bio mitski, već stvarni lik srpske istorije. Na ploči u Ljubostinji, u jednom od dva dugačka prilepljena kamena, ispred ulaza u oltar, Kašanin je potvrdio stih iz kolektivne poezije, pronašao trag i predao ga vekovima. Pronašao je u kamenu uklesana slova: „Siju Cerkov podiže Borojević Rade leta gospodnjeg... Posle Kosovske bitke...”

Nije Rade, dakle, bio samo lik iz pesme i čuveni narodni graditelj.
Posle bitke, podigao je crkvu Borojević Rade na zahtev carice Milice, i ko zna koliko još crkava. U narodnoj mašti, gradio je Rade i Visoke Dečane. Neimar beše istinski lik, a manastiri behu od istinskog kamena.

Koliko je takvih kosovsko-metohijskih Rada ili Rubljova bilo? Bezobzirnim, činovničkim jezikom, zaboravili smo ih. Umetnik ima samo ruku, uho ili glas koji ostaju iza njega, u vakuumu vremena i vekova, u hladnoći i gluvoći kosmičkog bezimenja. I decu koja ga se sećaju.

Ubi nas preslaba reč
Ko je, danas 21. aprila 2009. godine, kada ministar spoljnih poslova proziva UNESKO, kriv za ovu višegosišnju „kosmetsku manastirsku amneziju”? Međunarodna zajednica ili naš zbunjeni, tranzicioni muk koji je čekao tolike godine?
Šta je, od 2002. do zlatne jeseni 2005. radio tadašnji državni predstavnik u UNESCO-u čiji je jedini posao bio da u istorijsku istinu ubeđuje veliki svet? Šta su posle njega do danas radile sve tamo poslate partijske figurice? Jak arhitektonski pravoslavni lobi UNESCO-a, brojne ruske komisije, ostale su srpskom narodu i srpskoj istoriji daleke. Zašto? Ruski predsednik Putin, posećuje 2005. godine Pariz i otvoreno pominje srpske manastire na Kosovu. Bio je to poslednji trenutak za pobedničku zemaljsku bitku za istorijsku istinu. Sada nam ostaje samo nebeska.

Zahvaljujući jednom drugom bivšem funkcioneru (Leonu Daviču), još kao student u Parizu, videla sam i naučila kako ova ustanova kulture i sećanja radi. Znam da je u njoj uvek bio važan uporan ljudski i čudesni nebeski čin iskrene i duge borbe za nešto što se voli. Pre nego što bi se sve svodilo na dizanje otežale funkcionerske ruke na „novčanoj sesiji”, sledilo bi dugotrajno prosvećivanje, govor istorije i istine. Govor one istorije koja čini omaž mrtvim genijima. Najveći deo UNESCO-vog misionarstva, u suštini je psihološki rad. Ali, nove vlasti nisu htele nas koji smo znali kako se moli za umetnost i kako se živi sa njom. Htele su svoje partijske predstavnike koji nisu imali nikakvu vezu sa stvaranjem. U svet smo slali „politički korektne ljude”, a oni ne bejahu motivisani da se bore. Stranačke trke zaboraviše da u borbu pošalju Milicu ili Lazara.

Ono što su Andre Malro i Šarl Aznavur mogli jednom rečenicom ili jednim stihom, naši predstavnici nisu mogli dugim, ustajalim sedenjem u mekim foteljama svetskih kancelarija.
Danas zato više nemamo ništa. Istorija bledi kao slučajna fleka, a jezik neupućenih činovnika trči ispred naše nemoći da se od plitkog bezdušja odbranimo. Ko nam je sada kriv ? Šta nam sada vredi to što ministar spoljnih poslova, u UNESKO-u glasno protestuje? Šta to vredi u trenutku kada je i zemlja-domaćin UNESKA, Sarkozijeva Francuska, priznala Kosovo? Mnogo je vode pod mostovima za ovih nekoliko godina iscurelo.

Snažnu odbranu, onu koja briše lažne papire i pečate istorije, onu koja protiv njih sudbinski uvek odnosi pobedu u mačevanju i osvaja svaku moralnu bitku, pokreće i drži jedino ljubav. Ali, za ovo se mandat ne dobija od političke partije, nego od jedne mnogo više sile.

Dr. Mila Alečković Nikolić

www.srpskapolitika.com

2009-07-25T03:17:00.002+02:00

Boris Tadic,Riza Haljimi

Srbija se priprema da aktivnim demokratskim delovanjem, nikako silom - od terorista brani još jedan deo svoje teritorije. Pošto je Kosmet tim ubojitim delovanje „odbranjen“ - sad je na redu Jug Srbije.

Tadić „teroriše“ Šiptare sa juga Srbije

Teroristički napadi se na Jugu Srbije nižu, predsednik Tadić ćuti ali prave razloge tih napada bez ustručavanja iznose njegovi koalicioni partneri. Šiptarima na jugu Srbije trebaju četiri stvari:
· Da se žandarmerija, policija i vojska sa tih prostora uklone
· Da se izdejstvuje status regiona „Preševska dolina“
· Da se terorističkim akcijama problem internacionalizuje.
· A kad to ostvare pripajanje Kosovu će biti samo stvar tehnike.

Mi na sve ovo odgovaramo „žestoko“:
· Stalno ponavljamo da ne smemo biti isprovocirani i upotrebiti silu, „jer sa teroristima se u celom svetu bore apelima i ubeđivanjem“.
· Treba obustaviti hapšenja zločinaca OVK jer to vidiš iritira Šiptare, a ti pobijeni Srbi su ionako mrtvi.
· Aktivno se pripremamo ako se stvar pogorša, a naravno da hoće, sobzirom na metode delovanja da jakim diplomatskim delovanje branimo još jedan deo svoje teritorije.
· A treća glavna stvar je potpuna medijska blokada o tome da se Srbi od 2001. intenzivno sele iz Preševa, Bujanovca i Medveđe. Da se Beograđani nepotrebno ne uznemiravaju - jer bar trenutno Beograd nije u opasnosti da ga Šiptari pripoje Albaniji.

Šta se ovo događa pitam sam sebe. Srbija je sada demokratska zemlja, bar nam tako svakodnevno sufliraju sa malih ekran. Milošević već osam godina ne vlada Srbijom a i ubijen je u Hagu, pa mi sad baš i nije jasno ko to sad u „demokratiji“ maltretira Šiptare na Jugu Srbije. Mora da to radi Tadić, jer koliko znam on je još aktuelni predsednik, a koji čak i od Miloševića ima više vlasti u svojim rukama. Možda Šiptari ne znaju da smo „demokratska zemlja“, da Miloševića (dežurnog krivca) odavno nema, da njihovi izabrani predstavnici sede u Skupštini Srbije, te da su čak i koalicioni partneri sa Tadićevim DS-om. Ili možda sve to dobro znaju pa su baš po najavljenom kursu Tadićevog razbijanja zemlje na regione krenuli da to konkretizuju. Stoga čak i bez prividnog političkog zamagljenja jasno iznose:

Predsednik „Partije demokratskog delovanja“ Riza Halimi je danas izjavio da će od Vlade zatražiti objašnjenje o prekomernoj upotrebi sile koja je ustvari i isprovocirala incidente. Ukazavši na prošlonedeljni napad na vozilo u kome su bili pripadnici žandarmerije, Haljimi je rekao da to "jasno govori da je reč o nagomilavanju problema. Umesto da se ti nagomilani problemi Albanaca rešavaju političkim putem i u okviru sistema vlasti u državi, mi imamo incidente". Halimi apeluje na smirivanje situacije na jugu Srbije, ali da je on nemoćan te da "objektivnu krivicu za sadašnje snosi vlast u Srbiji".

On je primetio i da se incidenti na jugu Srbije dešavaju u nizu, uprkos velikom prisustvu žandarmerije, i ocenio da je, sudeći prema njihovom broju, "očevidno reč o nezvaničnom nametanju vanrednog stanja opštinama juga Srbije u kojima živi većinsko albansko stanovništvo". Halimi smatra da je sadašnju situaciju moguće rešiti u jednom, kako je rekao,suštinskom političkom procesu koji bi trebalo da započne odmah. Mora se razgovarati o autonomiji tog dela juga Srbije i o povlačenju žandarmerije i policijskih snaga te da se one trebaju zameniti lokalnom policijom koja neće iritirati Albance u Preševu Bujanovcu i Medveđi.

Predsednik Skupštine opštine Preševo i lider “Demokratske unije” Doline Skender Destani je rekao da je sada "više nego izvesno da mirno stanje na jugu Srbije nekome ne odgovara". "Ja ne mogu da tvrdim ko je taj kome mirno stanje ne odgovara, da li su to Srbi ili Albanci, ali je činjenica da je tako", i da Vlada Srbije mora da promeni pristup o problemu preševske doline i da se rešenja treba da traže u većoj autonomiji tog regiona.

www.srpskapolitika.com

2009-07-25T03:05:00.002+02:00

Medijski Gvantanamo

Zaista je danas jedan od najvećih problema koje imamo u Srbiji medijska nesloboda, imajući u obzir da gotovo svi elektronski mediji su pod kontrolom vlade, i još gore, jedan njihov veoma značajan deo je pod neposrednom kontrolom američke politike. To se prevashodno i direktno odnosi na B 92, Foks, potom i na Studio B i neke druge. B 92 i Foks imaju po nekoliko televizijskih kanala kao i nacionalnu frekvenciju, a i u ostalim televizijama postoji na ovaj ili onaj način uticaj makar u delimičnom, ako ne i dominantnom obliku ove politike. Opoziciono mišljenje i ne može da se čuje u Srbiji na elektronskim medijima osim u strogo kontrolisanim sekvencama. Tu i tamo se može čuti po neka izjava nekog od političara opozicije, ali zato su ogromna većina stručnjaka, eksperata i sl, koji se različitim povodima pozivaju i citiraju redom iz dijapazona atlantista, naječšće plaćenika NVO, sorošovaca i priučenih polustručnjaka koji često karijere i svoja radna mesta duguju upravo političkoj podobnosti. Jadna je medijska situacija u Srbiji, ali zato će svi stručnjaci za medije iz NVO, redom konstatovati da nikada nisu bile veće medijske slobode. Ukupno posmatrano B 92 je simbol medijske okupacije Srbije i zatomljavanja drugčijeg mišljenja u elektronskim medijima.
Situacija je nešto bolja kada su u pitanju radio program i štampani mediji, ali i tu stanje ni izdaleka nije proporcionalno raspoloženju čitalačke publike i izbornom telu. Praktično opoziciono mišljenje se može videti u nedeljniku "Pečat" (koji izlazi tek nešto više od godinu dana), uglavnom i u nedeljniku "Svedok", potom u dnevnom listu "Glas javnosti", kao i u "Kuriru" i "Pravdi" (mada ova dva poslednja dnevna lista dodiruju povremeno granice žute štampe). Nedeljnik "NIN" još uvek nije u potpunosti potpao i svojom uređivačkom politikom pod imidž novih vlasnika (nominalno švajcarske firme, zapravo mondijalističkog opredeljenja), ali ako pratimo kako izgleda recimo "Blic" pod njihovom kontrolom, možda nije daleko dan kada će se slobodno mišljenje i u "NIN" u najvećem ili čak potpuno zatomiti. Problem sa medijima koji su pod kontrolom ili pod najvećim uticajem sadašnje vlasti, nije samo u tome (što je samo po sebi nedemokratski pokazatelj jednog društva), već upravo u činjenici da oni izgleda najčešće polažu račune gazdama van granica ove zemlje i što je najgore sa atlantističkim predznakom, tako da se pre može govoriti da ti mediji samo pružaju trenutno usluge političarima koji najviše odgovaraju interesima Velikog brata. Tako ugledni nacionalni list "Politika" od dolaska na njeno čelo Dragana Bujoševića dobrim delom poprima proatlantističku i samim tim nekad u praksi i antisrpsku dimenziju koja je tek nevešto prikrivena i to samo za nedovoljno upućene.
Iako nisam lično politički angažovan i prevashodno se bavim naukom, sve sam manje spokojan kao običan građanin i zabrinut za budućnost zemlje i našeg društva. Tu je prezaduženost zemlje i slom ekonomskog sistema izazvanog prevashodno katastrofalno vođenom ekonomijom poslednjih godina čija je personifikacija neoliberalizam, G 17, a metafora Mlađan Dinkić, stalni pritisci i mračni planovi američke politike prema srpskom narodu, koja između ostalog deluje na terenu i preko mreže svojih plaćenika u srpskim zemljama, kao i opšta kriza i anomija našeg društva gde dolazi do gubljenja poverenja u opšte vrednosti. To se odražava delom i na našu omladinu koja postaje sve češće žrtva trenutnih zadovoljstava i poroka, a sve manje biva usmeravana prema pravim vrednostima i vrlinama do kojih se može doći samo poštenim, upornim i u kontinuitetu vođenim teškim radom u bilo kojoj sferi života gde se želi postići uspeh za sebe, okruženje i čitavu otadžbinu.
Dakle zaista je možda poslednji trenutak da se okrene list i da se nemoral zameni moralom nerad - radom, nepoštenje - poštenjem, laž - istinom, izdaja - patriotizmom i odgovornošću prema zemlji, okruženju, precima i potomcima, stalno propadanje i ekonomsko i državno ruiniranje - makar stabilizacijom i minimalnim napretkom za početak. U tom pravcu, neophodno je da se izborimo za dijalog, otvoreni dijalog u društvu i po cenu da se o svemu ne složimo. Nesloboda medija je upravo problem za taj prvi, početni, ali veoma važan korak. Stoga B 92 kao simbol medijske neslobode Srbije, nemogućnosti i osujećenja pokušaja sprovođenja dijaloga svih struktura u zemlji, predstavlja jedan naš mali instalirani Gvantanamo. Paralelno sa borbom za dobijanje, prve slobodne televizije sa nacionalnom frekvencijom u Srbiji (i to u dvadesetoj godini tranzicije!?) svi mi građani ovog društva, ma koliko imali različita mišljenja po mnogim pitanjima, treba da vodimo borbu i da ukažemo (svojim slabašnim mogućnostima gledano pojedinačno svakog od nas), da američka televizijska kuća B 92, kao simbol medijske manipulacije i neslobode u današnjoj Srbiji ne zaslužuje da biva plaćena našim sredstvima, koja se na različite načine njima doturaju od države i poreskih obveznika, kao i da budzašto stoluje u državnoj zgradi (zgradi, koja da ironija bude veća je pripadala Narodnoj banci državne zajednice Srbije i Crne Gore koja je razbijena upravo delovanjem američke politike, konceptom G 17 Plus i medijima gde je svakako predvodnik B 92) . Kada se budemo izborili, makar i u najmanjoj meri, za izvesnu medijsku slobodu i različito mišljenje u elektronskim medijima, možemo imati i takve demokratske domete da imamo kakav takav uvid u rad najviših organa vlasti, i tada neće biti verovatno moguće da se vrše i ostale užasne manipulacije čije smo žrtve bili proteklih godina, poput toga da strani ambasadori menjaju izbornu volju građana, da pored odluke Narodne skupštine Srbije o neutralnosti zemlje, ministar odbrane potpisuje ugovore koji faktički zemlju guraju i odvode u NATO, potom da se zemlja zadužuje dodatno i tajno, čak i za sledeće generacije, a da se o tome u javnosti ne zna mnogo i dr. Iako svakodnevno slušamo da su ostvarena prava i modeli pravne države preslikani iz Evrope, saznajemo da su prava radnika unikatno ugrožena upravo u Srbiji gde je zakon o radu tako donet pre nekoliko godina, da smo jedina zemlja gde se ne sankcioniše vlasnik firme koji mesecima ne isplaćuje plate zaposlenim. U ostalim zemljama je to odmah sankcionisano egzemplarnim kaznama dok u Srbiji do pravde zaposleni treba godinama da se vuče po sudovima i mnogi od toga odustaju višestruko ucenjeni od vlasnika firme ili njenog šefa. Gde su ti slobodni mediji koji se bave svim i svačim a najviše veličanjem našeg puta u zemlju dembeliju i jurenje bele šengenske liste, kada zaposleni mogu mesecima bez posledica da ne primaju svoje zarade i da je to unikatan slučaj u Evropi. Da ne govorimo o svakodnevnom prećutkivanju ili neprofesionalnom izveštavanju većeg dela elektronskih medija nacionalne frekvencije, sa brojnih protesta nezadovoljnih, nesrećnih i oštećenih, mahom socijalne prirode, ali i političkih demonstracija i manifestacija širom zemlje, uključujući često i sam centar Beograda. Jasno je koliko je to srasla interesna grupa vrhova vlasti i koliko su mediji neslobodni, makar ne za običnog čoveka i građanina ove zemlje koji ima ogromne ambicije da čak želi da pošteno živi od svog rada u makar koliko toliko stabilnoj zemlji po mogućnosti ne okupiranoj i rasparčanoj.
Dakle makar delimična medijska sloboda i medijski pluralno društvo su preduslovi, zaista neophodni preduslovi i demokratske kontrole državnih organa i stvaranja kakvog takvog slobodnog društva. Ono sada postoji u izveštajima plaćenih NVO kojima je svaka druga reč već godinama sloboda, demokratija, slobodni mediji, a koliko toga ima zaista u praksi možemo i sami da vidimo.

Dr Dragan Petrović, Viši naučni saradnik www.petrovicdragan.com

www.srpska.ru

2009-05-12T02:54:00.001+02:00

Šešeljevo obraćanje građanima Srbije

Braćo i sestre,
dragi prijatelji,

sve je izraženije produbljivanje ekonomske, socijalne i političke krize. Srbija je žestoko uzdrmana katastrofalnom politikom režima na čelu sa Borisom Tadićem. Sada je sasvim jasno da je Tadićev briselski «put koji nema alternativu», zapravo, put koji vodi ka potpunom uništenju naše države i našeg naroda. Put evrofanatika Borisa Tadića je put samoubilačkog žrtvovanja teritorijalnog, političkog, ekonomskog integriteta i žrtvovanja građana u ime praznih obećanja iz Evropske unije, kojoj smo potrebni jedino zarad izrabljivanja.

Ekonomska politika koju, po diktatu MMF-a, Vašingtona i Brisela, sprovodi Vlada na čelu sa Borisom Tadićem, dovela je do ivice gladi najširi sloj građana, a režim sada pokušava u globalnoj ekonomskoj krizi da nađe alibi za sve svoje pogrešne poteze.

Očajna ekonomska situacija u kojoj se danas nalazi Srbija nije posledica svetske ekonomske krize već upravo te pogrešne politike koja se vodi od 2000. godine po nalozima MMF-a, Vašingtona i Brisela, kao i pogrešne opredeljenosti za najsuroviji model kapitalizma - neoliberalni kapitalizam.

Da li je uopšte potrebno podsećati na kakav kriminalan način je sprovedena privatizacija. Fabrike koje su gradili građani naše zemlje i koje su stvarale ime na njihovom krvavom radu, rasprodavane su u bescenje, a radnici su završavali na ulici.

Toliko su se zadužili i nastavljaju da se zadužuju kod međunarodnih finansijskih institucija da su i naredne generacije gurnuli u dužničko ropstvo.

Nisu dozvoljavali ulazak ruskom i kineskom kapitalu.

Stvorili su armiju nezaposlenih, siromašnih, gladnih, ojađenih i poniženih. Građani su dovedeni dotle da brinu kako da prežive ovaj potpuni ekonomski krah do koga je dovela neodgovorna vlast.

Aktuelni režim je do sada ispunio sve zahteve koji su stigli sa Zapada, a nema ni pomaka kada je u pitanju poboljšanje standarda građana, naprotiv, samo sunovrat.

Stranke koje učestvuju u vlasti osvojile su glasove građana na lažima, obmanama i praznim obećanjima. Građanima je predstavljeno da je Vlada u ovom sastavu formirana jer je postignuta saglasnost da će to biti socijalno odgovorna vlada, a ključni cilj je bio porast prosečne penzije - do nivoa od 70 odsto prosečne plate.

Zatim, još jedna prevara građana - obećanje o dodeli besplatnih akcija u vrednosti od 1000 evra. Obećavali su i 200.000 radnih mesta i da će biti stvorena takva klima da neće biti otpuštanja.

Danas realnost čine - svakodnevna drastična poskupljenja, otpuštanja radnika, sve veći broj siromašnih i gladnih. Radnik je potpuno obespravljen i ponižen.

Ključne tačke ekonomskog programa Srpske radikalne stranke

Ekonomski savet Srpske radikalne stranke zna koja su najbolja rešenja za prevazilaženje socijalne i ekonomske krize i na mnoga od tih rešenja ukazivali su naši poslanici u Narodnoj skupštini.

Vlada se uporno okreće Međunarodnom monetarnom fondu, iako je to veoma opasna institucija koja putem kreditiranja eksploatiše države i drži ih u ropskom odnosu. Srpska radikalna stranka neprestano ukazuje da postoji alternativa Tadićevom samoubilačkom putu i da je Ruska Federacija spas za teritorijalni, politički i ekonomski integritet Srbije.

Povoljni krediti od Ruske Federacije, a ne od Međunarodnog monetarnog fonda. Rešenje koje nudi Srpska radikalna stranka je uzimanje povoljnih kredita od Ruske Federacije koji neće biti ekonomski i politički štetno uslovljeni kao što su krediti koje vlast uzima od Međunarodnog monetarnog fonda.

Obustaviti jednostranu primenu Prelaznog trgovinskog sporazuma. Srpska radikalna stranka stalno ističe da režim na čelu sa Borisom Tadićem svesno vuče poteze koji su pogubni za srpsku privredu, jer sledi zahteve Brisela. Takva je i katastrofalna odluka Vlade o jednostranoj primeni Prelaznog trgovinskog sporazuma sa Evropskom unijom. Nijedna druga država nije napravila takav poguban potez po sopstvenu zemlju. Damaća proizvodnja, a pogotovo poljoprivreda, biće uništene zbog toga što domaći proizvođači nisu spremni da se takmiče sa konkuretnom robom iz Evropske unije. Takođe, naša država je uskraćena i za sredstva od Evropske unije koja su predviđena za zemlje koje dobiju status kandidata, a to su dobile sve države koje su smanjivale carine za robu iz Evopske unije.

Srbija se jednostranom primenom Prelaznog trgovinskog sporazuma odrekla prihoda u visini od oko 267 miliona evra, što su procene predstavnika vlasti. Srpska radikalna stranka ukazuje da je neophodno da se odmah obustavi jednostrana primena ovog Sporazuma.

Zaštita poljoprivrednih proizvođača. Vlada je i budžetom i dodatno, rebalansom budžeta, smanjila subvencije za poljoprivredne proizvođače, i time pokazala da, očigledno, tendenciozno urušava poljoprivrednu proizvodnju, koja ne samo da hrani naše stanovništvo, već bi, uz malu podršku države, predstavljala pravu šansu za našu zemlju, za izlazak na inostrana tržišta.

Neophodno je da se pod hitno zabrani uvoz mesa i ostalih poljoprivrednih proizvoda koji se proizvode u našoj državi.

Takođe, od ključnog značaja je da se poljoprivrednicima obezbedi da plasiraju svoje proizvode i na inostranim tržištima, pre svega, na ogromnom tržištu Ruske Federacije. Srbija bi, na primer, mogla celokupnu proizvodnju jabuka i šljiva u narednih 15 godina da izvozi u Rusiju, ali, na žalost, naša država ne koristi Ugovor o slobodnoj trgovini sa ovom zemljom.

Poljoprivreda je i dalje najperspektivnija privredna grana u Srbiji i upravo zbog toga država mora da zaštiti poljoprivredne proizvođače.

Takođe, neophodno je uvesti mere za podsticaj domaćih izvoznika, a ne inostranih. U tom smislu treba povećati carine na uvoz inostranih proizvoda.

Promena poreske politike. Srpska radikalna stranka neprestano ističe da je neophodno promeniti poresku politiku. Pre svega potrebno je smanjiti poreze i doprinose na zarade kako bi se podsticalo zapošnjavanje.

Neophodno je i smanjenje poreza na dodatu vrednost - PDV-a. Na taj način povećala bi se prodaja i proizvodnja. Inače, PDV pogađa najsiromašnije slojeve stanovništva. Međutim, Vlada se sprema da po nalogu MMF-a nastavi da povlači katastrofalne poteze. Prvo je Jelašić obelodanio da je uslov MMF-a povećanje PDV-a, a onda je i ministarka finansija Dijana Dragutinović najavila da će ta mera biti realizovana u junu.

Ekonomske mere Vlade, kao i rebalans budžeta, ne nude rešenje za ekonomske i socijalne probleme naše zemlje. Tragična je činjenica da najsiromašniji podnose najveći teret ekonomske krize, jer režim štiti tajkune i donosi mere u korist bogatih. Očigledno je i da vlast nema nameru da uradi bilo šta kako bi smanjila glomaznu državnu upravu.

Smanjenje troškova. Smanjenje troškova države neće uticati na rešavanje ključnog problema, a to je pokretanje privrede. Međutim, kada je u pitanju smanjenje troškova, Vlada očigledno nije htela da zavuče ruku u svoj džep i da ravnomernije rasporedi teret krize, već sve svaljuje na leđa najsiromašnijih. Srpska radikalna stranka uporno ističe da je pravi način za smanjenje troškova ukidanje mnogobrojnih vladinih agencija i regulatornih tela. Srbija danas ima 24 ministarstva i čak 102 agencije i regulatorna tela kao što su uprava, komisija, saveti itd. koje je režim permanentno osnivao od 2000. godine. Srpska radikalna stranka je uvek tražila, u svojim amandmanima, da se članovi zakona koji predviđaju osnivanje agencija brišu, jer su to paralelni državni organi koji obavljaju posao koji je već u nadležnosti ministarstava.

Mi danas ne znamo ni šta te agencije rade niti koliko imaju zaposlenih. Te agenicije predstavljaju mesta za zapošljavanje stranačkih kadrova i tu se niko nije zaposlio preko konkursa.

Državna uprava danas ima oko 30.000 državnih službenika, a 2000. godine je imala svega 8.000 i to predstavlja preveliko opterećenje za poreske obveznike odnosno za građane.

Oporezivanje zapadnih banaka. Srpska radikalna stranka smatra da se dodatno moraju oporezovati zapadne inostrane banke zato što su monopolisti na našem tržištu i zato što su u Srbiji uvedene najveće kamate u Evropi. Ova mera oporezivanja se posebno odnosi na austrijske banke koje pokrivaju oko 30 odsto tržišta. Zapadne banke ostvaruju u Srbiji ekstra profite a privreda i stanovništvo trpi.

Oporezivanje trgovačkih monopolista. Sada moraju socijalnu odgovornost da pokažu oni koji su od 90-tih pa do danas na sumnjiv način stekli bogatstvo. Rešenje na kojem insistira Srpska radikalna stranka je dodatno oporezivanje trgovačkih monopolista, a ne siromašnih građana. Mi bismo oporezivali monopoliste kao što je, na primer, Delta Miroslava Miškovića.

Povezanost vlasti i tajkuna. Jasno je da država ima načina da popuni svoje prihode, a da poštedi siromašne građane. Razlog zbog kojeg to ne čini aktuelna vlast je njihova duboka upletenost u finansijsko klupko sa tajkunima, preko kojih su obezbedili i dolazak na vlast. Javna je tajna da su odlučujuću ulogu u formiranju ove Vlade, pored britanskog i američkog ambasadora, imali i Mišković i Beko. Oni su, takođe, preko Tomislava Nikolića koji je tada radio na pokušaju razbijanja Srpske radikalne stranke, sprečili formiranje Vlade u kojoj bi učestvovali Srpska radikalna stranka, tzv. Narodni blok koji čine Demokratska stranka Srbije i Narodna stranka i Socijalistička partija Srbije.

Vladajuća većina je prigrabila sebi neograničenu moć preko tajkuna koji su ključni faktor u političkom životu Srbije. Srbijom danas vladaju interesi zapadnih zemalja, pre svih Sjedinjenih Američkih Država i Velike Britanije, kao i interesi krupnog kapitala - tajkuna. Apsolutno su skrajnuti interesi građana, interesi običnog čoveka.

Značaj izbora u opštini Zemun

Braćo i sestre, znam da je ova teška situacija marginalizovala izbore za opštinu Zemun. Znam da mislite da izbori na lokalnom nivou ne mogu ništa da promene. Verujte, dragi prijatelji, da su ovi izbori veoma značajni. To dokazuje i činjenica da su tzv. demokrate grubo prekrišile Zakon o lokalnim izborima i Poslovnik Skupštine Grada Beograda da bi uvele prinudnu upravu, samo da bi onemogućili radikale da upravljaju Zemunom. Ovo skandalozno, protivzakonito otimanje uprave od legalno izabranih predstavnika, predstavlja nastavak projekta čiji je cilj uništenje najveće opozicione stranke - Srpske radikalne stranke, zato što je Srpska radikalna stranka nepremostiva smetnja Borisu Tadiću i Demokratskoj stranci u sprovođenju njihove pogubne politike.

Taj projekat koji ima za cilj da izbriše Srpsku radikalnu stranku sa političke scene Srbije započeo je još onda kada je u Beogradu napisana politička optužnica protiv mene. Onda kada se Karla del Ponte 17. februara 2003. godine sastala sa Đinđićem u Beogradu, a Đinđić joj tada rekao: „U vezi sa Vojislavom Šešeljem imam samo jedan zahtev – vodite ga i ne vraćajte nam ga više''.

Kada su videli da nisu postigli cilj time što su mene sklonili sa političke scene, počeli su da traže druge načine. Našli su pogodno tlo u Nikoliću i Vučiću. Na žalost, pravi karakter čoveka se pokaže tek u nekim vanrednim situacijama, a nikada u svakodnevnim, uobičajenim. Tako su i oni pokazali svoje pravo lice - slab karakter, bedni moral, potkupljivost, alavost na novac.

To su bile marionete za realizaciju puča u Srpskoj radikalnoj stranci. Vi svi znate da su pokušajem puča rukovodile strane obaveštajne službe i ambasade SAD i Velike Britanije, a da su učestvovali i već pomenuti poznati tajkuni, Mišković i Beko, zatim Tadić, Đilas i naravno njihovi prijatelji, već pomenuti Nikolić i Vučić.

Glas za Nikolića i Vučića je glas za Tadića, Đilasa i Demokratsku stranku

Što se tiče Nikolića i Vučića, ne želim da trošim reči na ovu dvojicu izdajnika. To su moralne ništarije, bednici. Dragi prijatelji, treba da znate da svaki glas koji date Nikoliću i Vučiću i toj njihovoj tzv. Naprednoj stranci, jeste glas za Borisa Tadića, tajkuna Dragana Đilasa i Demokratsku stranku.
Nikada sa izdajnicima Nikolićem i Vučićem. Ja mogu da kažem da, dok god sam živ, nikada Srpska radikalna stranka neće na bilo koji način sarađivati, ulaziti u koalicije ili imati bilo kakve veze sa najvećim ološima, Nikolićem i Vučićem. Ne verujte, braćo i sestre, njihovim propagandnim manipulacijama, jer vas lažu da su, ta Nikolićeva i Vučićeva stranka, tzv. Napredna stranka i Srpska radikalna stranka jedno isto i da je moguća bilo kakva koalicija sa njima. Nikada neće biti moguća nikakva saradnja između nas.

Nikolić i Vučić su pokušali zajedno sa Tadićem, Đilasom, Miškovićem, američkim i britanskim ambasadorom, da unište Srpsku radikalnu stranku samo da bi dobili mogućnost da se ponude Tadiću i Demokratskoj stranci kao marionetski koalicioni partner. Nikolićeva i Vučićeva stranka je preuzela u potpunosti program Demokratske stranke Borisa Tadića i njima je bliska. Ivica Dačić je u jednom od svojih intervjua otvoreno rekao da Vučić i Nikolić svakoga dana piju kafu sa Tadićem i Đilasom. Ne zaboravite, ponavljam, da je svaki glas koji date Nikoliću i Vučiću, glas za Tadića, Đilasa i Demokratsku stranku.

Savezništvo Nikolića, Vučića i Tadića. Dragi prijatelji, vi ste videli da su nezadovoljni i razočarani učesnici neuspelog puča spremni na sve. Demokratska stranka je legalizovala krađu i otimačinu 21 mandata Srpskoj radikalnoj stranci u Narodnoj skupštini. Boris Tadić čini sve za svoje nove miljenike, za svoje nove saveznike, za Nikolića i Vučića.

U međuvremenu je promenjen i Poslovnik Narodne skupštine sa jednim jedinim ciljem - da se poslanici Srpske radikalne stranke ućutkaju. Demokratska stranka neskriveno demonstrira silu oduzimajući prava poslanicima Srpske radikalne stranke da rade posao za koji su izabrani i koji im Ustav garantuje. Svaki pokušaj poslanika Srpske radikalne stranke da odbrane svoja prava i interese građana koje predstavljaju završava se opomenama i izbacivanjem. Oni, kojima su usta puna demokratije, bili su zadovoljni tek kada su izbacili čitavu poslaničku grupu Srpske radikalne stranke iz parlamenta.

Poštena i odgovorna radikalska uprava sposobna da iskoreni korupciju

Braćo i sestre, ovi izbori odlučuju da li će Zemunom upravljati pošteni, čestiti, principijelni, stručni ljudi ili korumpirana vlast. Besmisleno je da Demokratska stranka, koja je postala simbol korupcije, ili bilo koja stranka koja je u sprezi sa tajkunima, uveravaju građane u spremnost da se obračunaju sa kriminalom i korupcijom.

Demokratska stranka simbol korupcije. Licemerno zvuče izjave Borisa Tadića o spremnosti da sprovede borbu protiv korupcije i kriminala, dok visoki funkcioneri iz Demokratske stranke otkrivaju da je ova stranka glavni izvor korupcije i kriminala u poslednjih devet godina. Bivši gradonačelnik Zrenjanina i predsednik Vojvođanskog odbora Demokratske stranke, Goran Knežević priznao je, u iskazu pred istražnim sudijom, da se ta stranka finansirala iz anonimnih donacija u gotovini koje su uplaćivane mimo računa i čuvale se u sefu, kao i sredstvima dobijenih od javnih preduzeća pokrajinskih institucija. Skandalozno je da su sredstva iz NIS-a i Fonda za kapitalna ulaganja Vojvodine završavala u sefu Demokratske stranke. Tog Kneževića su predstavljali kao veoma značajnog političara Demokratske stranke, nalazio se na visokoj poziciji, hvalili su ga kao čoveka sa vizijom, čoveka koji je na pravom putu, a sada ga se odriču i žrtvuju ga jer iznosi činjenice koje Demokratska stranka pokušava već godinama da sakrije.

Tajkun Dragan Đilas. Visoki funkcioner Demokratske stranke i gradonačelnik Beograda Dragan Đilas je tajkun koji je svoje bogatstvo stekao zahvaljujući, upravo, Demokratskoj stranci. On je iskoristio i poziciju direktora Narodne kancelarije za svoje privatne poslove i uvećanje profita. Đilas je nekada prodavao bižuteriju, a danas je jedan od najbogatijih ljudi. On ima udeo u vlasništvu u 16 firmi. Ove firme su prošle godine napravile promet preko 4,5 milijardi dinara zahvaljujući monopolskom položaju na tržištu marketinga. Preko ovih firmi se reklamira 50-tak najznačajnijih firmi i privrednih subjekata u našoj zemlji.

I posle svega Tadić i Đilas beskrupulozno nastavljaju da obmanjuju građane kako će se odlučno boriti protiv kriminala i korupcije.

Savet Srpske radikalne stranke za borbu protiv korupcije. Vi dobro znate da jedino za Srpsku radikalnu stranku nikada nije bila vezana nijedna kriminalna ili korupcionaška afera. Mi smo pokazali da smo spremni da se obračunamo sa korupcijom u svojim redovima čim saznamo za takav slučaj. Jedino Srpska radikalna stranka ima Savet za borbu protiv korupcije i kriminala i ozbiljnu Strategiju za borbu protiv korupcije. Građani se svakodnevno obraćaju Srpskoj radikalnoj stranci i iznose probleme u vezi sa korupcijom, a Savet obrađuje pojedinačne slučajeve i i daje savete o mogućim načinima za rešavanje problema.

Dokazali smo da smo najbolji

Ponosan sam na činjenicu da su nam građani Zemuna tri puta poklonili svoje poverenje, a siguran sam da smo to poverenje i opravdali. Još 1996. godine, kada sam imao čast da budem predsednik opštine, pokazali smo kako treba da funkcioniše uprava kao servis građana. Briga za građane i rešavanje njihovih problema uvek nam je na prvom mestu. Sigurno se svi Zemunci sećaju prijema građana koji su počinjali petkom u 12.00 časova, a završavali se u subotu, nekad i u 5.00 ujutru. Uspevali smo mnogima da rešimo egzistencijalne probleme.

Suzbili smo korupciju, zaveli red i odmah počeli da rešavamo vitalne probleme građana Zemuna. Tada je uspostavljen prepoznatljiv model radikalske poštene, ozbiljne, odgovorne, efikasne uprave koji su kasnije sledili svi predsednici opštine Zemun iz Srpske radikalne stranke.

Dokazali smo da smo najbolje organizovani, sposobni i spremni da rešavamo probleme građana. O tome svedoče tri nova naselja koja smo oformili, jeftine parcele koje su omogućile građanima da dođu do krova nad glavom, desetine kilometara asfaltiranih puteva, primarnog vodovoda, kanalizacione mreže, mnogobrojni rekonstruisani i renovirani objekti.

Pokazali smo da umemo ispravno da odredimo prioritete i da sredstva poreskih obveznika usmerimo na pravi način. U naseljima, koja sada više ne pripadaju zemunskoj opštini, izgradili smo primarni vodovod od Surčina do Jakova ka Bečmenu i Petrovčiću i od Jakova preko Boljevaca do Progara, u dužini od oko 14 kilometara sa svim pratećim objektima kakve su crpne i stanice za dohlorisavanje vode. Za ovaj projekat izdvojeno je milion maraka od prodaje placeva. Ovaj vodovodni prsten omogućio je selima da se priključe na gradski vodovod.

Veliku pažnju smo posvetili poboljšanju uslova u zdravstvenim, obrazovnim i kulturnim ustanovama. Zemunsko porodilište je obnovljeno posle 11 godina za vreme naše uprave. U zeumunski Dom zdravlja usmerili smo milion maraka. Od tih sredstava su nabavljeni savremeni aparati.

Izgrađena je zgrada reumatologije, rekonstruisan je Transfuziološki zavod. Nabavljena su vozila hitne pomoći, savremeni uređaji za dijagnostiku, opremljena je zemunska bolnica i svi domovi zdravlja. Više puta je KBC «Bežanijska kosa» dobio vredne aparate od opštine Zemun u vreme radikalske vlasti. Zahvaljujući Srpskoj radikalnoj stranci naselje Busije dobiće ambulantu koja će biti opremljena najmodernijim aparatima.

Ogromna sredstva usmerena su u popravke, rekonstrukciju, renoviranje i opremanje osnovnih i srednjih škola i predškolskih objekata.

Srpski radikali su uvek ulagali velika materijalna sredstva u hramove svih konfesija u Zemunu. Pomoć za adaptaciju su dobili svi koji su tražili pomoć.

U zaštićenom jezgru Zemuna renovirana je većina fasada, popločan je Magistratski trg i Gospodska ulica i oformljena je nova pešačka zona u centru grada. Zahvaljujući sposobnoj radikalskoj upravi Zemun ponovo ima svoje pozorište.

Zajadno sa građanima donosili smo odluke i određivali prioritete za poboljšanje uslova života u Zemunu. To ćemo nastaviti da radimo, ako nam i po četvrti put ukažete poverenje.

Prioriteti za budući razvoj opštine Zemun

Modernizacija uprave.Srpska radikalna stranka je uvek težila brzom rešavanju svakodnevnih problema i potreba građana. Može da se uradi još mnogo na planu poboljšanja efikasnosti uprave i zato je jedan od prioriteta u našem programu i projekat na modernizaciji uprave, pre svega primenom informatičkih tehnologija.

Gasifikacija. Naš prioritet, kada je u pitanju budući razvoj opštine Zemun, biće gasifikacija. Mi smo taj projekat već pokrenuli u prethodnom mandatu od 2004 - 2008. godine i trebalo je da ga završimo u ovom mandatu koji je brutalno prekinut zbog uvođenja prinudne uprave u opštini Zemun. Gasifikacija je najracionalnije rešenje i kada je u pitanju grejanje, ušteda i poboljšanje ekološke situacije opštine, ali i kada je u pitanju stvaranje povoljnih uslova za privlačenje stranih investicija. Zemun ima najveću perspektivu razvoja industrijsko - komercijalnih zona, a gasifikacija će ubrzati taj razvoj.

Nove investicije. Srpska radikalna stranka će moći da privuče nove investicije jer je već uspostavila model uspešne saradnje sa ozbiljnim investitorima, na primeru velikog svetskog proizvođača građevinskog materijala «Knauf». U vreme prethodnog mandata, «Kanuf» je izgradio svoju fabriku na teritoriji opštine Zemun, na obali Dunava. Oni su imali velikih problema u dobijanju lokacije sve dok se nisu obratili opštini Zemun. Radikalska opštinska vlast je bila ključna u rešavanju tog problema, što je značajno i za opštinu i za građane koji će biti zaposleni u fabrici. Taj projekat je vredan nekoliko desetina miliona evra

Legalizacija. Još jedan prioritet u programu Srpske radikalne stranke je legalizacija. Mi ćemo nastaviti da činimo sve da objekti koji su izgrađeni bez dozvole, budu u što kraćem roku legalizovani pod prihvatljivim uslovima za građane, ukoliko ne ugrožavaju planiranu infrastrukturu od vitalnog interesa, i ako je za njih predat zahtev za legalizaciju. To je način da se suzbije jedno od najrasprostranjenijih polja korupcije i kriminala.

Ravnomeran razvoj svih delova Zemuna. Tim srpskih radikala za Zemun ima detaljan program za razvoj svih delova Zemuna. Pre svega ćemo nastojati da se do kraja reše svi problemi vezani za infrastrukturu.

Razvoj turističkih potencijala. Naša vizija je da Lido može da bude atraktivan za turiste tokom čitave godine. To podrazumeva da investitori ulože u izgradnju motela, razvoj sportskih i drugih primamljivih sadržaje, izgradnju mosta do Lida. Izgradnja marine na keju, uz ovaj projekat za Lido stvorila bi povoljnu klimu za privlačenje novih investicija.

Neophodno je u potpunosti iskoristiti atraktivne postojeće kulrurne i turističke sadržaje. Na primer, pozornica na Gardošu može da radi tokom čitave godine ukoliko se prekrije montažnim krovom.

Ovo su samo neki segmenti iz detaljnog programa Srpske radikalne stranke za razvoj Zemuna.

Uveren sam da ćete nam i ovoga puta pružiti šansu da ponovo dokažemo da smo najbolji!

Vi odlučujete ko će upravljati vašom opštinom. Nemojte da propustite tu mogućnost. Razmislite dobro ko je zaista na delu pokazao da brine o građanima, a onda, u nedelju, 7. juna, donesite odluku prema svojoj savesti.

Vojislav Šešelj
Hag, 04. maj 2009. godine

2009-03-12T21:17:00.002+01:00

Miloševićevo TV obraćanje javnosti tri dana pre 05 oktobra:"Ne napadaju Srbiju zbog Miloševića, nego napadaju Miloševića zbog Srbije"

Dragi građani,

Pred drugi krug izbora želim da vas na ovaj način upoznam sa svojim viđenjem izbornih i političkih prilika u našoj zemlji, posebno u Srbiji. Kao što i sami znate punu deceniju traju napori da se celo Balkansko poluostrvo stavi pod kontrolu nekih zapadnih sila. Veliki deo tog posla je obavljen uspostavljanjem marionetskih vlada u nekim zemljama, pretvaranjem tih zemalja u zemlje ograničenog suvereniteta ili lišene svakog suvereniteta.

Zbog našeg otpora takvoj sudbini za našu zemlju, mi smo bili izloženi svim pritiscima kojima u savremenom svetu ljudi mogu biti izloženi. Broj i intenzitet tih pritisaka umnožavao se kako je vreme prolazilo. Svoje iskustvo u drugoj polovini dvadesetog veka koje velike sile imaju u rušenju vlada, izazivanju nemira, podsticanju građanskih ratova, kompromitovanju i likvidiranju boraca za nacionalnu slobodu, dovođenja država i naroda na rub siromaštva - sve je to primenjeno na našu zemlju i naš narod.

Događaji koji su organizovani za naše izbore su, takođe, deo te organizovane hajke na zemlju i narod, zato što su naša zemlja i narod barijera uspostavljanju potpune dominacije na Balkanskom poluostrvu. U našoj javnosti je već dugo prisutna grupacija koja, pod imenom opozicione političke partije demokratske orijentacije, zastupa interese vlada koje su nosioci pritisaka na Jugoslaviju, a posebno na Srbiju. Ta grupacija se na ovim izborima pojavila kao Demokratska opozicija Srbije.

Njen stvarni šef nije njihov kandidat za predsednika države. Njen dugogodišnji šef je predsednik Demokratske stranke i saradnik vojne alijanse koja je ratovala protiv naše zemlje. On svoju saradnju sa tom alijansom nije mogao ni da sakrije. Uostalom, čitavoj našoj javnosti je poznat njegov apel NATO-u da se Srbija bombarduje onoliko nedelja koliko je neophodno da bi se njen otpor slomio. Na čelu tako organizovane grupacije na ovim izborima nalazi se, dakle, zastupnik vojske i vlada koje su nedavno ratovale protiv Jugoslavije. Zastupajući te interese, iz ove grupacije su našoj javnosti poslate poruke - da će sa njima na čelu Jugoslavija biti izvan svake opasnosti od rata i nasilja, da će doći do ekonomskog prosperiteta, vidno i brzo ostvarenog višeg standarda, takozvanog povratka Jugoslavije u međunarodne institucije, i tako dalje.

Poštovani građani,
Moja je dužnost da vas javno i na vreme upozorim da su ta obećanja lažna. I da stvari stoje obratno, jer upravo naša politika garantuje mir - a njihova samo trajne sukobe i nasilje. A evo zašto.

Uspostavljanjem vlasti koju podržava, odnosno koju instalira zajednica zemalja okupljenih u NATO alijansi, Jugoslavija bi neizbežno postala zemlja čija bi se teritorija brzo rasparčala. To nisu samo namere NATO, to su i predizborna obećanja Demokratske opozicije Srbije. Od njihovih predstavnika smo čuli da će Sandžak dobiti autonomiju za koju se član njihove koalicije Sulejman Ugljanin, vođa separatističke muslimanske organizacije, zalaže već deset godina i koja faktički definitivno izdvaja Sandžak iz Srbije. Njihova su obećanja takođe vezana za davanje autonomije Vojvodini koja je takva da je ne samo izdvaja iz Srbije i Jugoslavije, već je, po svemu, čini sastavnim delom susedne Mađarske. Na sličan način bi se odvojila od Srbije i druga područja, naročito neka njena rubna područja. Njihovo pripajanje susednim državama odavno je vruća tema tih država, a koje stalno podstiču pripadnike manjina tih država u Jugoslaviji da daju svoj doprinos prisajedinjenju delova naše zemlje susednim državama.

U sklopu te politike za rasparčavanje Jugoslavije Kosovo bi bila prva žrtva. Njegov sadašnji status bi se proglasio za legalan i definitivan. To je prvi deo Srbije sa kojim bi se ona morala da oprosti, ne izražavajući, pri tom, čak ni nadu da će joj taj deo njene zemlje jednom moći da bude vraćen. Teritorija koja bi preostala da nosi ime Srbije bila bi okupirana od strane međunarodnih, američkih ili nekih trećih vojnih snaga koje bi tu teritoriju tretirale kao vojni poligon i kao vlasništvo kojim se raspolaže u skladu sa interesima sile čija se vojska na njoj nalazi.

Sliku tog raspolaganja i posledice toga raspolaganja, gledali smo već decenijama, a naročito, u ovoj deceniji u mnogim zemljama širom sveta, nažalost poslednjih godina i u Evropi, na primer na Kosovu, Republici Srpskoj, Makedoniji, u našem neposrednom okruženju. Srpski narod bi snašla sudbina Kurda, sa perspektivom da budu istrebljeni brže jer ih je manje od Kurda i jer bi im kretanje bilo ograničeno na manji prostor nego što je onaj na kome se Kurdi već decenijama nalaze.

Što se Crne Gore tiče njena sudbina bi bila prepuštena mafiji čija bi pravila igre građani trebalo dobro da znaju. Svaka nedisciplina, a pogotovo svako protivljenje interesima mafije stavlja vas na listu za odstrel koja isključuje pravo na svako pomilovanje.

Dao sam ovaj prikaz o sudbini Jugoslavije u slučaju da se prihvati izbor NATO-a za našu zemlju, sa ciljem da upozorim i na to da bi u tom slučaju osim gubitka zemlje i poniženja njenih građana, svi živeli pod neprekidnim nasiljem. Novi vlasnici državne teritorije nekadašnje Jugoslavije kao i okupatori preostale srpske teritorije vršili bi, po prirodi stvari, teror nad stanovništvom, čiju su teritoriju okupirali. Sam srpski narod bi istovremeno vodio neprekidnu borbu za ponovo uspostavljanje srpske države i za svoje ponovno okupljanje u njoj. Oni ne žele mir i blagostanje na Balkanu, oni žele da ovo bude zona stalnih sukoba i ratova koji bi im pružili alibi za trajno prisustvo.

Marionetska vlast, dakle, garantuje nasilje, mogući dugogodišnji rat, sve samo ne mir. A samo naša sopstvena vlast garantuje mir. Zatim, sve zemlje koje su se našle u statusu ograničenog suvereniteta, sa vladama pod uticajem stranih sila, vrtoglavom su brzinom postajale siromašne. I to na način koji isključuje nadu u pravednije i humanije socijalne odnose. Velika podela na većinu siromašnih i manjinu bogatih - to je slika Istočne Evrope već nekoliko godina i nju svi možemo da vidimo. Ta slika ne bi mimoišla ni nas. I mi bismo, pod komandom i kontrolom vlasnika naše zemlje, brzo stekli ogromnu većinu veoma siromašnih čija je perspektiva da iz tog siromaštva izađu veoma, veoma neizvesna i daleka. Manjina bogatih bila bi sastavljena od švercerske elite, kojoj bi bilo dopušteno da bude bogata samo pod uslovom da bude u svakom pogledu lojalna komandi koja odlučuje o sudbini njihove zemlje.

Javna i društvena svojina bi se brzo transformisale u privatnu, ali vlasnici te svojine, iz dosadašnjeg iskustva naših suseda, bi po pravilu bili stranci. Mali izuzeci bi bili isključivo oni koji bi pravo na vlasništvo kupovali lojalnošću i pokornošću koja ih izmešta iz sfere elementarnog, i nacionalnog i ljudskog, dostojanstva. Najveća nacionalna dobra u tim prilikama postaju vlasništvo stranaca, a oni koji su njima do sada upravljali, činili bi to, u ovim izmenjenim prilikama, kao službenici stranih firmi u sopstvenoj državi.

Uz nacionalno poniženje, rasturanje države i socijalnu bedu nužno bi moralo da dođe do mnogih oblika socijalne patologije, među kojima bi kriminal bio prvi. To nije puka pretpostavka već iskustvo svih zemalja koje su prošle taj put koji mi izbegavamo po svaku cenu. Prestonice evropskog kriminala već skoro decenijama nisu na Zapadu, kao što je nekada bilo, već na istoku Evrope. Našem narodu i ovaj sadašnji kriminal teško pada jer smo dugo, od Drugog svetskog rata do 90-ih godina, živeli u društvu koje za kriminal tako reći nije znalo. A neki veći kriminal koji se ne može izbeći u društvu koje bismo postali, gubljenjem suvereniteta i velikog dela teritorije, taj veći kriminal bio bi za naš mali i na kriminal nenaviknut narod, opasan kao što je za društvo i njegove građane opasan rat.

Jedan od bitnih zadataka marionetske vlasti u svakoj zemlji, pa i u našoj, ako bismo je imali, jeste gubljenje identiteta. Zemlje kojima se komanduje spolja, relativno se brzo rastaju sa svojom istorijom, sa svojom prošlošću, sa svojom tradicijom, sa svojim nacionalnim simbolima, sa svojim navikama, često i sa sopstvenim književnim jezikom. Nevidljiva na prvi pogled, ali veoma efikasna i nemilosrdna, selekcija nacionalnog identiteta, svela bi ga na nešto nacionalnih jela, poneku pesmu i kolo, imena nacionalnih heroja nadenuta prehrambenim proizvodima i kozmetičkim sredstvima.

Jedna od zaista nesumnjivih posledica zaposedanja teritorije neke zemlje od strane velikih sila u dvadesetom veku je poništavanje identiteta naroda koji u toj zemlji živi. Iz iskustva drugih zemalja vidi se da narod jedva da je u stanju da prati brzinu kojom počinje da upotrebljava tuđi jezik kao svoj, da se identifikuje sa tuđim istorijskim ličnostima zaboravljajući svoje, da poznaje bolje književnost svog okupatora od svoje književnosti, da glorifikuje tuđu istoriju često se rugajući svojoj, da liči na druge umesto na sebe... Gubljenje nacionalnog identiteta je najveći poraz jedne nacije, a to se ne može izbeći u savremenom obliku kolonizacije. Osim toga, taj novi oblik kolonizacije isključuje, već po svojoj prirodi, svaki uslov za izražavanje mišljenja, ispoljavanje volje, a pogotovo isključuje mogućnost za stvaralaštvo bilo koje vrste. Neslobodne zemlje ukidaju pravo građana koji u njima žive da slobodno izraze svoje mišljenje, jer bi se to mišljenje, pre svega, sukobilo sa neslobodom. Otuda je tortura nad mišljenjem najdosledniji i najneophodniji oblik torture u zemlji koja je izgubila slobodu. A o ispoljavanju volje, razume se, tek o tome nema ni govora. Manifestovanje volje je dopušteno samo u vidu farse, ispoljavaju ga samo skutonoše stranih gazda. A njihova simulacija slobodne volje služi kao pokriće okupatoru da je uspostavio demokratiju u čije ime je i zaposeo teritoriju tuđe zemlje. Naročito želim da naglasim, zbog mladih ljudi, intelektualaca, naučnih radnika, da su zemlje lišene suvereniteta po pravilu lišene i prava na stvaralaštvo, a naročito na stvaralaštvo u oblasti nauke. Veliki centri, velike moći, finansiraju naučno stvaralaštvo, kontrolišu domašaje i odlučuju o primeni njegovih rezultata. Zavisne države, ukoliko imaju naučne laboratorije i naučne institute nemaju ih kao samostalne subjekte, već kao ispostave centrale koja im kontroliše sve, a naročito domašaje u stvaralačkom mišljenju i radu. Ti domašaji se moraju kretati u granicama koje u okupiranu zemlju i okupirani narod neće uneti seme pobune ili emancipacije.

U ovom trenutku, pred drugi krug izbora, zbog sumnje Demokratske opozicije Srbije da može da ostvari rezultat koji im je potreban, pripadnici vrha DOS-a, novcem unesenim u zemlju potkupljuju, ucenjuju i zastrašuju građane i organizuju štrajkove, nemire i nasilje, ne bi li zaustavili proizvodnju, svaki rad i svaku aktivnost. Sve, razume se, sa ciljem da u Srbiji stane život i sa obrazloženjem da taj život može ponovo da počne i da se odvija uspešno i dobro, kada počnu da ga organizuju oni koji ovde zastupaju okupatorske namere, planove i interese. Naša je zemlja suverena država, ima svoje zakone, svoj Ustav, svoje institucije.
Srbija je dužna a i zaslužila je da se odbrani od invazije koja joj je pripremljena kroz razne oblike subverzije. A građani su dužni da znaju da učešćem u subverziji kojoj je cilj spoljna dominacija nad njihovom zemljom, odnosno okupacija njihove zemlje, snose istorijsku odgovornost za ukidanje prava svojoj zemlji da postoji, ali snose odgovornost i za gubljenje kontrole nad sopstvenim životom. Prepuštajući svoju zemlju drugima, tuđoj volji, prepuštaju isto tako tuđoj volji i sopstveni život i život svoje dece. I mnoge druge ljude.

Smatrao sam kao svoju dužnost da upozorim građane naše zemlje na posledice aktivnosti koje finansiraju i podržavaju vlade zemalja NATO alijanse. Građani mogu da mi veruju i ne moraju da mi veruju. Moja je želja da se u moja upozorenja ne uvere kasno, da se ne uvere tek onda kada bude teško da se isprave greške koje su građani u svojoj naivnosti, površnosti ili zabludi sami učinili. Pa će se te greške teško otklanjati, a neke možda neće moći nikada da se otklone.

Moj motiv da izrazim svoje mišljenje na ovaj način nije uopšte lične prirode. Dva puta sam biran za predsednika Srbije i jednom za predsednika Jugoslavije. Valjda bi svakome posle ovih deset godina trebalo da bude jasno da oni ne napadaju Srbiju zbog Miloševića, nego napadaju Miloševića zbog Srbije. Moja savest je u tom pogledu savršeno mirna. Moja savest, međutim, ne bi bila ni najmanje mirna ako svom narodu ne bih, posle svih ovih godina na njegovom čelu, rekao šta mislim o njegovoj sudbini ako bi mu tu sudbinu nametnuo neko drugi, makar i tako što bi narodu objašnjavao kako je takvu sudbinu izabrao sam.
Ta zabluda da bira sam ono što za njega bira neko drugi najopasnija je zabluda i glavni je razlog moje odluke da se javno obratim građanima Jugoslavije.

Hvala.

Slobodan Milošević
02. 0ktobra 2000.

2009-03-12T21:11:00.001+01:00

Slobodan Milošević je umro

Za nas Srbe kao da je mart neki sudbinski mesec. Mnogo datuma u tom mesecu je ispunjeno značajnim događajima, pa je sudbina ostala verna toj tužnoj tradiciji.

„OGLEDALO“ - 14. mart 2006.

Ova štura agencijska vest jutros, 11 marta 2006 uzdrmala je Srbe ali i Svet. Uzdrmala je Svet toliko snažno da su sve najveće televizije prekinule svoje programe i počele da u specijalnim emisijama govore samo o tom događaju. Pa ko smo to mi, Srbi („mali i nejaki, šaka jada“), a ko je Milošević, da se ceo Svet tako zatalasa? Zašto smo im toliko važni i zašto nas se u stvari toliko boje? I mnogo još toga zašto, među kojima se posebno izdvaja sistematsko i dugotrajno ubijanje Miloševića…. Sumnjiva samoubistva i čudne smrti, samo Srba, u „elitnom zatvoru UN“ gde se takve stvari ne bi smele nikako da dogode.

Nije ljudski, nije hrišćanski u danu nečije smrti otvarati ovakve teme, ali ih ja moram otvoriti. Moram jer se od mene kao njegovog dugogodišnjeg saradnika to očekuje, jer mi on ne bi oprostio da ne kažem istinu. Ko je u stvari Milošević? Šta je hteo da postigne i zašto u tome nije uspeo. O njemu uglavnom govore današnji janičari koji ni reč nikad sa njim prozborili nisu. Sa kojima bi ga bilo blam da se rukuje a kamo li sedne i razgovara o ozbiljnim političkim temama.

Ko je u stvari bio Milošević
- Milošević je brilijantan um, vispren, elokventan što su i nadobudni Englezi na Skay News nevoljno priznali. Navodeći da se poigravao sa haškim sudom kao mačka sa mišem demonstrirajući svoju superiornost, razbijajući optužnicu u paramparčad. Istini za volju posao mu je bio olakšan jer su ga u Hagu optuživali za ono za šta su oni (Zapad) isključivi krivci.

- Milošević je bio državnik, i porediti ga sa današnjom vladajućom oligarhijom je i neumesno i krajnje degutantno. Teško je pronaći uporednu veličinu sa kojom bi se ove današnje DOS-ove gnjide uopšte mogle uporediti.

- Milošević nije bio diktator inače bi ovi današnji glasno-govornici davno zanemeli. Napadan je iznutra i spolja pa je od „balkanskog kasapina pretvaran“ u „nezaobilaznog mirotvorca“, od „simpatičnog sagovornika“ do „ubice na ibarskoj magistrali“. Sve prema potrebi trenutka za unutrašnju i svetsku upotrebu. Niko još egzaktno nije dokazao nijedno ubistvo koje je on zahtevao ili naručio, a vremena je za to bilo više nego dovoljno (pet godina). Poznavajući ga jako dobro tvrdim da se na takve stvari nikada ne bi odlučio jer ako počnete da ubijate, ubićete i po nekog stranca a ne samo domaće jajare. Osim toga neslažući se sa njegovom politikom ja sam imao stotine TV nastupa kritikujući njegovu politiku a evo još mi je glava na ramenima. Svo to političko rvanje na domaćoj i međunarodnoj sceni Milošević je najbolje sam definisao u jednoj rečenici: „Ne napadaju Srbiju zbog Miloševića, već Miloševića zbog Srbije“. To se bar danas jasno vidi jer i ako smo se „demokratizovali“ još nam se po leđima lome štapovi, šargarepu nismo još ni okusili.

- Slogan „Srbija se uspraviti mora“ nastao je 1988 posle odbijanja Savezne skupštine SFRJ da i Srbiji odobri kvotu za malogranični promet kakvu su već decenijama imale Slovenija i Hrvatska, kao zaostavština Titovog privrednog favorizovanja tih republika. Taj slogan iz čisto privrednog „preseljen“ je u nacionalistički kontekst iako je Zapad jasno znao o čemu se radi. Tako je Milošević postao nacionalista. Mada bih ja lično bio znatno srećniji da je Milošević bio malo veći nacionalista nego što je bio kosmopolita.

- On je bio pravi pacifista i nije voleo ni vojsku ni rat. Uvek je pokušavao da ga izbegne čak i onda kada je to bilo nemoguće. To je njegova velika greška i tu leže svi uzroci njegovih kasnijih političkih poraza. Nije želeo da prihvati da je ovo planeta sile i da se na nasilnu secesiju mora odlučno odgovoriti jedino silom.

- Nesreća čitavog srpskog naroda je da je u vremenu raspada SSSR i narušene svetske ravnoteže za predsednika imao nedovoljno iskusnog i odlučnog čoveka. Njegovi pokušaji da sačuva Jugoslaviju kao „najbolje“ rešenje da svi Srbi ipak žive u jednoj državi, a bez neophodne upotrebe sile bili su unapred osuđeni na propast. Nije shvatio da je Zapad imperativno hteo uništenje Jugoslavije kao lidera nesvrstanog pokreta kako bi se i taj pokret razorio. Kreatori NSP su posle pobede nad komunističkim blokom želeli krv, kako bi uterivanje „demokratije“ prošlo što lakše. Iza svega se valjala nova pljačkaška varijanta zvana „tranzicija“ kojom bi zapadne multinacionalne kompanije ovladale kapitalnim prirodnim i proizvodnim resursima Istočne Evrope i nesvrstanog sveta. Zapadu je Milošević bio posebno važna meta za odstrel jer se zalagao za neku vrstu humanog „Švedskog kapitalizma“. Ta ideja nije podrazumevala potpunu rasprodaju domaće privrede već kombinaciju nosećih državnih kompanija, privatnih malih i srednjih preduzeća, kao i stranog ulaganja. Naravno da se zapadnim pljačkašima od te ideje dizala kosa na glavi te da je tako nešto trebalo u korenu saseći kako se ne bi proširila na ostale post-komunističke zemlje. Time je Milošević postao tako važan, tako značajan Zapadu pa je njegovo satanizovanje i kasnije uklanjanje trebalo da zaplaši ostale slobodoumne političare Sveta da tim putem ne pokušavaju da krenu. Nažalost nije dočekao da vidi kako Putin danas u Rusiji ideju „Švedskog kapitalizma“ vrlo uspešno realizuje.

Ako jednom rečenicom odgovorim na to ko je Milošević, bez dvoumljenja ću izgovoriti: Milošević je sve suprotno od onog kako su ga „naslikali i opisali“. Sve navodne analize njegove vladavine tendenciozno su pravljene i plasirane po sistemu „da se Vlasi ne dosete“. Trebalo je sve okrenuti na glavačke, zamagliti pravu istinu a podmetnuti veliku svetsku laž. Bauk laži koji je pre samo pet godina neprikosnoveno vlado svetom, danas se ozbiljno klima. Isfabrikovane laži prema potrebama nekih umišljenih vladara, uobličili u navodni NSP (Novi svetski poredak) postale su isuviše providne da bi se u njih slepo verovalo.

E zbog tog NSP zbog tih laži hvata ih strah od nas nepokornih Srba, sa početka ovog teksta. Velika laž je kao naduvani balon od sapunice, pa bi bilo veoma opasno da on pukne baš tamo gde je sve i počelo. Tamo gde su uništavali jednu zemlju, satanizovali jedan narod da bi stvorili neodrživi samo njima potreban NSP. Zbog toga smo mi Srbi tako značajni, zbog toga smo veliki i jaki. Skoro 20 godina pokušavaju da nam navuku jaram NSP i ne ide. Sve su upotrebili, od izazivanja među-etničkih sukoba, sankcija, bombardovanja, do haške inkvizicije, ali duh ovog naroda nije slomljen. Zato smo mi veliki i zato nas se plaše jer možemo biti vrlo „loš“ primer za ostale male narode sveta. Za ljudski vek 20 godina i nije malo, podmeće nam Soroš kroz svoje medije. No misleći deo odgovara da je to za opstanak nacije to je tek tren, inače bi već više vekova bili Turci.

Možda o veličini jednog naroda, jednog čoveka najrečitije govori stepen interesovanje koje se u svetskim razmerama stvori pri ovakvim događajima. Posle terorističkog napada na New York i napada na Irak smrt Miloševića je najpropraćenija vest koja je zaljuljala Svet. Takav narod bez obzira na sve teškoće ima budućnost i ja se ponosim time što sam Srbin.
Da bi ovaj svetski balon laži bio održiv pred zapadom je bio još jedan imperativ. Milošević se mora osuditi a ako to nikako u „dokaznom postupku“ ne može onda i fizički ukloniti. S toga je u zatvoru NATO inkvizicije, u jednoj od NATO zemalja i pod okriljem UN ubijen predsednik jedne suverene zemlje. Bolje reći sistematski ubijan jer su mu „sudije“ UN uskratile najelementarnije ljudsko pravo, pravo na lečenje.

Ali mene višu brinu domaći saučesnici tog ubijanja. Domaća vladajuća bagra koja ne da nije pomogla svom prvom građaninu našta je bila obavezna, već je svim sredstvima pa i ličnim zahtevima blokirala odlazak Miloševića na lečenje u Moskvu. Bagra koja je državni ugled srozala dotle da se naši advokati obraćaju za pomoć Ruskoj a ne našoj ambasadi u Hagu. Domaća bagra koja se utrkivala da što više naših državljana ekspeduje za Hag koristeći taj „sud“ i za uklanjanje političkih protivnika. No, politički rulet se okreće pa će neki neobavešteni, iznenađeni ubrzo biti zaprepašćeni da su im „ponuđene“ neke manje udobnije prostorije sa olovkom i papirom da lepo i potanko napišu šta su to radili za koga i u čijem interesu. Zašto zemlju i građane nisu štitili shodno zakletvama koje su položili i zakonima koji ih na to obavezuju. Ako oni za sva Miloševićeva navodna nedela još nisu pribavili dokaze o njihovim „delima“ biće vrlo ažurnog materijala čak i na pretek.

Istorija i Hag
Milošević je bio potpuno svestan da se iz Haga neće vratiti. Da će biti osuđen bez obzira na kvalitet dokaza koji potpuno ruše optužnicu. Zato je sve svoje napore usredsredio na politički kontekst odbrane kojim više brani srpski narod a manje sebe lično. Branio je i odbranio srpski narod otkrivajući svetu ko je razbijajući jednu suverene zemlju, Jugoslaviju, počinio jedini pravi genocid na ovim prostorima. Sve ostalo pa i počinjeni zločini na svim stranama neminovne su posledice tog genocida počinjenog od strane Zapada. Snagu volje da pročita nekoliko desetina hiljada stranica crpio je iz želje da čista obraza uđe u istoriju svoga naroda. Možda i da popravi neke greške koje je učinio na štetu Srba u RSK i RS nadajući se da će to biti dovoljna srpska žrtva za definitivno popuštanje zapadnih pritisaka. Prevario se što se danas sa desetogodišnje distance mnogo jasnije vidi. Ipak Milošević će to svetlo mesto u srpskoj istoriji dobiti. Ako ne odmah onda sigurno sa nekom vremenskom distancom.

Milošević je politički rođen na Kosmetu i vojnički ga je branio koliko je to mogao u sukobu sa NATO-om, jedinom super silom sveta, bez mogućnosti da ga bilo ko u tome pomogne. Pole 78 dana žestokih borbi napravljen je kompromisni mir gde se rezolucijom UN 1244 garantuje naš suverenitet nad tim delo naše zelje. To nije pobeda, ali se ne može kvalifikovati porazom.

Porazno je što su današnje „demokrate“ uspele da za pet godina vladavine to područje dovedu pred otcepljenje. Sada je tim zapadnim poltronima jedino važno kakvu formu iznaći da se ta izdaja baš na prvi pogled ne vidi. „Mudri“ Vuk je s toga smislio slogan „više od autonomije manje od nezavisnosti“ koji niko u realno svetu ne razume, a Vuk još manje. Bivši ministar Vojske posle njenog temeljnog razbijanja kao predsednik je „trijumfalno“ izjavio „da Srbija kosovo neće i vojno braniti“. Kada takvu glupost izvali predsednik, to je poruka Svetu da ga uopšte neće ni braniti, ne shvatajući valjda da je time direktno pogazio izgovorenu zakletvu, „da će svim sredstvima braniti celovitost, suverenitet…“. Gospodo, tražili ste vlast da stvari poboljšate i dobili ste je. Znali ste šta od Miloševića nasleđujete uskoro će vas ovaj narod pitati, šta ste i uradili.

Izvinjavam se što u ovom tužnom trenutku uopšte pišem o ovakvim stvarima, pominjući te zapadne marionete ali se osećam uvređeno, poniženo, što verovatno oseća i svaki misleći Srbin. Umro je naš predsednik u nekom neprijateljskom tuđem zatvoru, izmrcvaren bolešću. Krajnje bedno, nacionalno ponižavajuće, ma kakav da je bio. Bio nam je predsednik i njemu može da sudi samo ovaj narod koji ga je i birao.

Za njegovu porodicu i prijatelje velika tuga, za Srbe i srpsku naciju krajnje ponižavajuće da im predsednik umre u nečijem inkvizicijskom zatvoru, bez mogućnosti da iznese bar deo istine. Za zapadne osvajače trijumfalno uklanjanje „Balkanskog kasapin“ a za domaće „demokratske“ izdajnika olakšanje jer ga više nema. Sa vremenskom distancom, gledajući kroz prizmu onoga što se dogodilo od njegovog smenjivanja sa vlasti do danas, jasno shvatamo zašto je mnogima smetao. Zapadnim osvajačima je smetao jer je bio brana da bi se zemlja opljačkala ovako kako je učinjeno, a domaćim uličarima je smetao da bi došli na vlast i vladali kroz uništavanje institucija, pljačke, afere… u opštem haosu i po nalozima svojih zapadnih mentora. Zato je Milošević bio „diktator“ i „balkanski kasapin“ ali nekog čudnog kova, pa su sve glave stranačkih vođa na ramenima i ako su ga upravo oni tako nazivali.

Za Srbe, za državu, bi bilo mnogo korisnije da je sve te atribute koji su mu pripisivani i delom opravdao. Verovatno bi Srbija danas imala bolje državno rukovodstvo, pa ovi „državnici“ ne bi mogli da raspredaju kako ih je „diktator Milošević“ uništavao. O njihovoj ljudskosti, čovečnosti i demokratičnosti, najrečitije govori činjenica da nisu dozvolili da se Slobodan Milošević kao predsednik sahrani u Aleji velikana na novom groblju gde se sahranjuju svi naši znameniti ljudi bez obzira da li se to nekome sviđa ili ne. Milošević je sahranjen u dvorištu svoje kuće u Požarevcu, pa je i simbolično u miru - daleko od uličara „demokrata“, i rušitelja svega što je Srpsko i državotvorno.

U čast velikom čoveku, našem predsedniku, čoveku koje je boreći se sa svetskim siledžijama i gomilom domaćeg šljama i izdajnika - grešio. NEKA MU JE VEČNA SLAVA I HVALA.

Srpska politika

2009-02-12T11:29:00.002+01:00

Prof. Dr. Mila Alečković Nikolić za Srpsku politiku o knjizi koja uzburkala francusku i iznela na videlo svu podlost, gramzivost i licemerje, „humaniste“ i lekara Bernara Kušnera

Cena istine u Sarkozijevoj Francuskoj

Bar u novije vreme retkost je da jedna knjiga izazove tako ozbiljno talasanje javnosti na zapadu kavu je u francuskoj izazvala knjiga Pjera Peana "Svet po K.", a koja govori o svim mutnim radnjama, prljavštinama, i nemoralu sadašnjeg ministra inostranih poslova Bernara Kušnera. Da li je javnost pod udarima svetske krize postala osetljivija na ponašanje političara ili je ovo slučaj koji je po kriminalu i drskosti pregazio prag svih moralnih kodeksa?

Šezdeset pet hiljada primeraka knjige optužbi protiv zlatnog teleta, laži, prevara i simulacija, ukoričenih pod nazivom "Svet po K.", prodatih prvog dana izdanja 04. februara i sto šest hiljada primeraka prodatih dva dana kasnije, u tiražu koji se sprema da se popne uvis do pet stotina hiljada! Govori li ovo nešto o francuskoj javnosti danas ili o omiljenosti trenutnog Sarkozijevog ministra spoljnih poslova? Čoveka koji je nama Srbima dobro poznat već duge, mučne, dve decenije ?

Časopis "Marijana" prvi je skrenuo pažnju na još jedan skandal u društvu koje je naviklo na skandale, od vremena markize de Sevinje do današnjih dana. U društvu sve daljem od Boga, a sve bližem prašini, kako bi rekao T.S. Eliot. Puklo je pred izbečenim očima prosečnog Francuza otkriće bestidnosti materijalističkog mulja fariseja, onih koji su sami sebe ovenčali da bi sve zlato ovoga sveta otopili u statuu Zlatnog teleta i kasnije je uzjahali, a narod varali obećanjem da će mu podeliti mleko. To je svet prevaranata, barona Minhauzena, lažnih Dimitrija, Šćepana Malih, svet usisanog kao benzin znoja miliona smrtnika i robova, svet svilenih rukavica koje kupe dolare posle nameštenog bankarskog ruleta, svet fariseja i mrtvih duša, svet nikogovića, nikudija i nakaza. Svet protuva zbog kojih se digoše prvo "bezgaćaši" francuske revolucije, pa "bezkošuljaši" argentinske revolucije, do današnjih "bezcipelaša", koji gađaju cipelama...

Kako drugačije opisati onog koji za separatić o "reformi zdravstva" jednog crnog Gabona punog zaražene sidaične dece, vlastima te iste zemlje naplati 4, 6 miliona evra za svoju jednokratnu humanu uslugu? Africa- Step, iMmedia Consulting BK (Bernard Kouchner)... činili su dugo ovakav kriminal bez granica...." ...Danas kada stupam u zajednicu lekara... zaklinjem se da ću lečiti ljude bez obzira na rasu, veru, ideologiju..." …, moralo je nekada da se izgovori... Lečiće, naravno, ali cene će biti drastično različite... Porobljeno pleme dočekivalo ga je uvek igrom i pesmom. Birmanija, Kongo, Gabon, čitava Afrika, što crna to bolje, svuda je varao Minhauzen zajedno sa svojim pobratimima, čovek koji je tabor socijalistkinje Segolen Rojal, kao duboki "levičar" napustio na dan saopštavanja samih izbornih rezultata i preskočio u tabor desnog padra Sarkozija da bi sprečio da na njegovo mesto dođe neki novi Žan Pjer Ševenman, ili autentični, degolista, bivši premijer De Vilpen. Jer, kakva je tu uopšte razlika? Od levog ka desnom, od desnog ka levom? Važan je On Kušner sam i njegova promocija, njegovo napuderisano lice, njegova lakirana kosa, njegova nezrela ljubav prema kamerama, njegov infantilni narcizam i njegov "humanitarni stajling..." Misionar Ujedinjenih nacija, "humanista", lekar koji je promrmljao našu i Hipokratovu zakletvu, isti onaj prototip cinika protiv kojih je pisao lekar, pa pisac Luis F. Selin, ali i Dostojevski... Drugo nije važno. Pretrčavaj sine izabrani gde hoćeš, samo drži kesu s dolarima ispod miške, kesu humanitarnog bezgraničja i bezgranične humanitarne pljačke! Neka pocrkaju svi ti Crnci, ionako tvoja reforma zdravstva neće ništa spasti, ali neka znaju oni da ti vrediš aman toliko koliko i zlatna statua!

Ko je taj Pjer Pean (Pierre Péan)?
Niko nije Pjer Pean. Bitanga, drski i mizerni "sitni kepec", "antisemita i revizionista", doslovno kaže danas publicista Bernar Anri Levi, braneći svog druga BK (Bernara Kušnera). A brani ga ovih dana i Hilari Klinton. Pean je kepec koji ne vidi veličinu Kušnerove misije i dobrote, pa je sebi dopustio da škraba u nekoj knjizi protiv ovog "velikana" (doslovno preneto iz pera B.A.L.), velikana humanosti. Zar se njemu gleda u kesu?

Svega nekoliko njih upušta se u Francuskoj u ozbiljno istraživačko novinarstvo: Žak Merlino, Rože Faligo, Tjeri Mesijan, Pjer Pean... Doživeo je tako Pjer Pean, jedan od najhrabrijih malobrojnih istraživačkih novinara, koji se namučio da narodu pokaže ko ga pljačka i ubogaljuje, da ga "milijarder -filozof" proglasi za "kepeca" spram veličine Kušnerove, a da Sarkozijeva pravda zatraži čak i da mu sude. Jednom je već presuđeno. Državni sekretar Žan Mari Bokel prozvao je javno sadašnjeg francuskog ministra spoljnih poslova zbog sukoba interesa i smenjen je istog trenutka od strane novopredsednika Sarkozija. Neće valjda ti kepeci brbljati po Francuskoj rušeći njene velikane!

A "kepec" Pjer Pean napisao je dvadesetak istraživačkih, pravednih knjiga. "Francuska mladost" (o desnoj fazi Fransoa Miterana), zatim knjigu o aferi sa dijamantima koje je kanibal Bedel Bokasa poklonio Žiskaru Destenu, potom knjigu o svim "afričkim aferama" humanitarca Kušnera i njegove ekipe, knjigu o aferi eksplozije aviona francuske kompanije U.T.A. u Sahari u kojoj je poginulo 170 ljudi, a za udes je nepravedno optužen pukovnik Gadafi, knjigu "Crni podivljali, a Beli Lažovi" (2005.), o francuskoj politici u Ruandi, odnosno o sukobu Francuza i Amerikanaca u Africi, knjigu o Žaku Fokaru, De Golovom vođi iz senke svih obaveštajnih francuskih službi... i, najzad, najnoviji bestseler "Svet po K."...

Moguće je da mu je za pisanje neke podatke doturio i bivši premijer Vilpen, ljut na Sarkozijev pokušaj njegove eliminacije iz politike. Vilpen je uspeo da preživi, a možda će se i vratiti u politiku. Videćemo. Čovek kome smo preveli briljantnu knjigu političkih eseja na srpski jezik i zahvalili mu se za podršku koju nam je svojevremeno dao, imao bi svakako dosta razloga da pomogne iznošenje činjenica protiv Kušnera i Sarkozijevih zaverenika koji su pokušali da ga uklone. Možda je baš on pomogao Peanu dopunivši mu dokumente u istrazi?

Ali, još mnogo toga napisao je taj Pjer Pean koji je od početka imao sluha za srpske optužbe na račun "kušnerizma i bezgraničja"... Koristim ovaj izraz "bezgraničja" kao najbolji, u skraćenom a sveobuhvatnom opisu, onoga što su po svetu radili „Lekari bez granica“ - kriminalna a ne humanitarna organizacija na čijem je čelu bio Bernard Kušner.

Srpski "optužujem"
Jer, još pre nekoliko godina, daleko pre pisanja Karle del Ponte, mi Srbi iz dve organizacije u Francuskoj, izrazili smo osnovanu sumnju da je sadašnji ministar spoljnih poslova Bernar Kušner (dok je bio na čelu UNMIK-a na Kosovu i Metohiji) bio upoznat sa najstrašnijim detaljima otmica Srba. Sa posleratnim otmicama Srba kojima su vađeni organi, i tim ljudskim organima trgovali na Kosovu i po Svetu. Tražili smo njegovu ostavku, kao nesumnjivo odgovornog prvog predstavnika UN i šefa UNMIK-a. Ako i nije trgovao sam (jer šta će to njemu tako humanom i bogatom?), kriv je zbog činjenice da je sve što se dogodilo znao i da "nije pomogao ljudima u nevolji". Kriv je za ćutanje, za prikrivanje zločina, za pasivno asistiranje, za moralni muk o tako monstruoznim zločinima nad Srbima ili bilo kim drugim ljudima.

U Srbiji se ovih dana na sve strane piše o meteorskom usponu nove knjige optužbi na dušu B. Kušnera. Srpski mediji su javila ono glavno, jer su brojni naši dopisnici u Parizu slušali francusku televiziju, pa su srpskim novinama posle toga poslali sažetke onoga što su čuli, tj. onoga što su mogli da čuju. I to je nešto, budući da su „naši“ mediji samo delimično naši, i budući da mi u ovom smislu, skoro da i nemamo istraživačko novinarstvo.

Novi milionski ugovor: Kušner-Sači i Sači-Tači
Svi su prepisali ono glavno, ali, najvažnije ipak niko nije saopštio. Malo ko zna da je višegodišnja dijabolizacija Srba (ne režima, već srpskog naroda) koju smo mučno proživljavali u Parizu devedesetih godina, radila je britanska firma „Saatchi & Saatchi“ Svi plakati o logorima i sve velike oglasne table koje su nas prikazivale kao naciste i upravnike gasnih komora u toku ratova na Balkanu, da su oni rađeni u koprodukciji "Bernar Kušner - Sači i Sači" Za ovakve difamacije utrošila je ta firma 500 miliona tadašnjih francuskih franaka. Kada smo ondašnjem srpskom režimu savetovali da angažuje advokata Žaka Veržesa koji je bio spreman da besplatno zastupa barem onu nevinu stranu srpskog naroda, shvatili smo da u Srbiji niko nije znao ko je Žak Veržes. I tako je sve potonulo u bezdan provincijske nemoći.

Ali, ni danas, u svem obojenom, slobodnom srpskom, globalnom senzacionalističkom novinarskom šaru, niko da kaže ono najvažnije. Svi su ovih dana pisali o bestseleru prijatelja Pjera Peana, ali niko nije rekao da je stari dvojac "Kušner-Sači i Sači" , kao vampir i danas živ, iako kupljen od strane francuske kompanije "Publicis". Uslovno naši mediji to nisu znali ili smeli da znaju, jer je ta britanska firma iz Londona „Saatchi & Saatchi“, i u konfuznom Beogradu imala dobrodošlicu, pa je čak radila i izborne kampanje za neke naše „demokratske“ stranke.

Ta dakle, preobraćena, asmodejska "Kušner-Sači i Sači" kompanija izabrana je pre nekoliko dana, uoči Svetog Save, leta 2009., od strane "kosovske vlade" i Hašima Tačija lično, od strane prve mladalačke i nezaboravne ljubavi B. Kušnera (iz vremena dok je kao član francuske komunističke partije bio zadužen za albanske komuniste) da vrši promociju "nezavisne države Kosovo" u celom svetu. Potpisali su oni ugovor vredan 8,6 miliona švajcarskih franaka! Sve za Kosovo državu! Kušnerova ljubav iz prošlosti prema Albancima ne jenjava, a "kosovska vlada" je prema Kušneru danas snažno velikodušna. Uostalom, novac nije teško zarađen, a i ima ga dovoljno. Njegovi putevi su plemenitom Kušneru dobro znani i poznani: tržišno plasirani i unovčeni organi srpskih nesrećnika i romantična polja maka i heroina.

Pa ko da posle svega kaže da se kolega, dr Kušner, u posao ne razume i da nije "velikan humanitarnog lekarskog bezgraničja"?

Optužuju ga nepravedno, a "i on ima dušu", rekao bi jedan drugi veliki "humanista", naredbodavac vazdušnih udara na Srbiju, uvređen zbog hladnoće dočeka u Beogradu, u kome ga nisu sačekali pesmom i plesom kao u crnoj opljačkanoj Africi...

dr Mila Alečković Nikolić

Srpska politika

2009-02-12T11:14:00.001+01:00

Srbi i medijski rat

Srbe već skoro deset godina kljukaju kako je medijski rat izgubljen zato što nismo angažovali lobiste, našom indolencijom… a nikako da navedu da smo medijski rat izgubili od neuporedivo jačeg neprijatelja. Sa prijateljima se ne ratuje ni oružjem ni medijima.

Biću malo drzak pa ću komentar dati pre teksta, što inače nije uobičajeno. To činim iz razloga što je već hiljadu puta navedeno, kritikovano i šta još sve ne, uz ovakve i slične tekstove, da su Srbi medijski rat izgubili i da je za to naravno kriv Milošević, mada se to direktno u tekstu ne navodi. Ponovo se Srbima podmeće kukavičije jaje kako su nam te zemlje koje su protivu nas vodile medijski, pa i oružani rat, prijatelji ali mi nismo tu nešto dobro odradili. Pri tome se narodu namerno pomućuje svest da u pomoć pozove čistu logiku i zapitaju sebe, - ako su nam prijatelji zašto su protivu nas uopšte i vodili rat, medijski, a kasnije i oružani. To nisu prijatelji već neprijatelji i kojim smo mi to medijskim sredstvima mogli da pariramo zapadnim globalnim medijima da bi takav rat mogli da dobijemo.

Ali da bi pokazao da je „novinarstvo“ danas nešto više od lepih priča, treba prvo da definišemo i odgovorimo na nekoliko suštinskih pitanja:
1. Šta je „medijski rat“
2. Zašto se tako zove i koja se podrška u takvom ratu najradije koristi?
3. Zašto se taj rat uopšte vodio?
4. Ko ga je protivu nas Srba vodio?
5. Da li smo taj rat mogli da dobijemo?

1. Medijski rat je planirano propagandno delovanju u odnosu na neprijateljsku stranu kako bi se postigla dva cilja. Da se domaćoj javnosti neprijatelj (a ne prijatelj) prikazao u što crnjem svetlu. A drugi cilj je da se građani neprijateljske strane zbune i pokolebali u odbrani svoje zelje. U svakom medijskom ratu koriste se sva raspoloživa sredstva, načini i tehnika kako bi se protivnik dezorijentisao a njegovi lideri (političke vođe, komandanti jedinica sile, i institucije) prikazali u što lošijem svetlu. To se čini svim mogućim dezinformacijama, proturanjem navodnih informacija, drskim lažima, montiranim snimcima..., kako bi se ti lideri u očima sopstvene javnosti diskreditovali i kako bi im građani otkazali poslušnost.

2. To je pravi rat, a ne balet, u kome se puca iz svih medijskih oružja a sa TV ekrana najviše kao najgledanijih i najuticajnijih medijskih nosilaca. Ako se protivu nekoga vodi medijski rat sasvim je razumljivo da se lansiraju raznorazne laži, dobro uklopljene, kako bi domaća javnost u njih poverovala, ali i bar deo građana protivničke strane. Da bi se to postiglo koriste se najjači aduti. A u propagandne svrhe oni su najjači kada se koriste ličnosti iz neprijateljske nacije. Odnosno kada Srbi govore i napadaju svoju naciju, ili političke i vojne lidere. Političke za pogrešnu politiku, a vojne za zločine – jer je rat usko povezan sa zločinom. Što se Srbije i Srba uopšte tiče, naša „demokratska“ opozicija je tu ulogu izvrsno odigrala. Boreći se za vlast oni su taj prljavi posao za takozvanu „međunarodnu zajednicu“, delimično i nesvesno, savršeno odradili - nanoseći svojoj zemlji i narodu najteži udarac.

3. Rat se vodio radi razbijanja Jugoslavije kao ozbiljne i u Svetu uticajne zemlje, koju je trebalo rasparčati u male državice bez autoriteta, vojno i politički slabe, nemoćne da same opstanu u privrednom i političkom smislu. To je bio način brzog koloniziranja, bez otpora kolonizatoru, jer je vođstvo države prepušteno lokalnim i nametnutim marionetam, a sve u cilju pljačkanja iste - po doktrinama NSP i globalizacije. Ako se samnom ne slažete zapitajte sebe koliko to bolje živite od kada smo celu privredu rasprodali i još se zadužili 37 milijardi evra, odnosno oko 50 milijardi $.

4. Protivu Srba medijski rat je vodilo 20-tak najrazvijenijih zemalja Sveta, a koje su to podigle još stepenicu više nazivajući sami sebe „međunarodna zajednica“, što bi trebala da dočara kako je to ceo Svet – mada to ni izbliza nije bio čitav Svet. Medijski rat je vođen u momentu svetske deravnoteže sila i propasti „Varšavskog pakta“ kao protivteže NATO paktu, pa su Srbi faktički ostali bez mogućnosti da pribave saveznika ili ostvare neko savezništvo. Rat je predvodila Nemačka, koja se sasvim razložno oslonila na svoje saveznike iz dva svetska rata: Hrvate, Slovence, Muslimane i Albance. Da bi se iz medijskog (pripremnog) rata prešlo u vojni, kao jedini praktični način za raspad zemlje, Srbima su suprotstavljeni već pomenuti Nemački saveznici. Kako Srbi te nametnute lokalne ratove ne bi mogli da dobiju, „Međunarodna zajednica“ je Hrvate, Slovence, Muslimane i Albance pomagala finansijski i vojno, a paralelo stim Srbe je trebalo satanizovati – kako bi se nelegalne secesije opravdale. Ta satanizacija Srba je u stvari najvažniji deo medijskog rata - koji onda opravdava sva primenjena protivu Srba. Iza svega stajao je interes, NSP, pljačkaška globalizacija, kao i jaki prvenstveno nemački interesi za izlazak na Jadran, i kontrolu Balkana. Nemačka u razbijanju Jugoslavije nije išla sama već je samo kao predvodnica ostalih zemlje nosioce NSP i globalizacije.

Jugoslaviju, kao uglednu zemlju i osnivača pokreta nesvrstanih je trebalo razbiti, i kao primer ostalim malim zemljama da se NSP ne suprotstavljaju, ali i kao raščišćavanje terena za nesmetano širenja NATO ka Rusiji. U tom pohodu na Rusiju, engleske i američke procene su bile da Srbi mogu stati uz Ruse, te da ih i zbog toga treba satanizovati, satanizujući tima posredno i Ruse, ali i pravoslavlje uopšte. Ili bar na Pravoslavlje izvršiti pritisak u pravcu podela i međusobnih razdora cepajući jedinstvo Pravoslavne Crkve. Tako su mnoge odcepljene državice formirale svoje Crkve (zbog male veličine takoreći sekte) iako je to sasvim neprirodno – ali za Vatikan i razbijanje Pravoslavlja vrlo značajno.

5. Ključno pitanje je da li smo se ovakvom medijskom ratu mogli suprotstaviti? Ni teoretski, a kamo li praktično. Mi nismo raspolagali globalnim mediji snage SSN, BBC, Times… i koji potpuno pokrivaju 70% planete. Takvi globalni mediji mogli su da pričaju svoju unapred dobro pripremljenu „riču“, na koju mi sa svojim medijima, čisto lokalnog karaktera, nismo mogli nikako da adekvatno odgovorimo. I Srbi su u svetu nesmetano mogli biti satanizovani. Ovi globalni mediji naravno nisu hteli da prenesu ništa što bi nama odgovaralo jer su oni bili nosioci medijskog rata u korist svojih država. Po neku vest koja je išla nama u prilog, a koja se na njima mogla čuti, je samo „fini balans“ kako se ne bi stekao utisak ostrašćenosti, već korektnog „informisanja“. Stoga sve priče o nekakvim lobistima, našem propuštenom lobiranju, ili angažovanim medijskim agencijama…, su priče za naivne i one koji neznaju šta je i kako se vodi medijski rat, u cilju razbijanja jedne zemlje.

Ovim tekstom nisam želeo ni najmanje da umanjimo doprinos, ili bar pokušaj, pravih srpskih prijatelja poput gospodina Rasela Gordona, već isključivo da osvetlim zabludu da smo mogli nešto više učiniti u tom medijskom ratu. Medijski rat protivu Srba su vodile ekonomski i vojno najjače zelje Sveta sa vrlo jasno utvrđenim ciljevima i zadacima. Srbi rasuti u nekoliko republika bivše Jugoslavije a i sama Srbija nije raspolagala ni ekonomskom, ni vojnom a ni medijskom snagom ni medijsko-tehničkim resursima, da bi se bar donekle mogla ravnopravno nosila u tom medijskom ratu. Ako ste pomislili da će nam ti globalni mediji dozvoliti da preko njihovih satelitskih veza i ostale tehnike svetskog pokrivanja programom, čak i da platimo, dozvoliti da opovrgavamo njihove laži onda ste u velikoj zabludi. Isto kao što se nismo mogli efikasno braniti od NATO agresije 1999 godine, tako se nismo mogli braniti ni od medijskog rata koji je protivu Srba počeo još 1985. godine.

Ne sporim da su pojedini politički lideri tadašnje opozicije, a današnje „demokratske“ vlasti pljačkali Srpsku dijasporu i kupovali vile po Dedinju. Ali upravo vlasti i mediji tih zemalja su tim srpskim prevarantima omogućavali da pljačkaju naše iseljenike, davali im medijski prostor, kako bi medijski rat protivu Srba lakše i ubedljivije dobili.
Ne sporim ni ostale navode, iz dole inače lepog teksta, o jednom divnom čoveku koji je shvatio namere i podlost zapada i njihovih medija. Akcenat sam hteo da stavim samo na neke zabludu da se medijski rat mogao dobiti, isto kao što i sad „demokratskoj“ vlasti podvlačim da se Kosmet ne brani i nemože odbraniti samo diplomatskim sredstvima. Kosmet nije izgubljen na diplomatskom već na ratnom polju, i Albanci nisu Kosmet dobili lobiranjem (kako se Srbima potura) već oružanim ustankom koji su podigli. Svetski moćnici su im u tome obilato pomagali, iz svojih a ne albanskih interesa, ali to nije lobistička, već privredno-pljačkaška, geostrateška i geopolitička značajka.
Politički analitičar
Zvonimir Trajković

2009-02-12T11:10:00.002+01:00

Svedočenje Rasela Gordona, američkog fotoreportera

Priče iz ognja medijskog rata

U studiji „Medijski rat“ izneta je teza da su tokom rata na prostoru bivše Jugoslavije zapadni mediji planirano objavljivali lažne izveštaje da bi javno mnjenje usmerili protiv srpskog naroda.

„Ne svedoči lažno na bližnjega svojega“, piše u Svetom pismu. Ovim rečima počeo je predavanje „Medijski rat: korišćenje i zloupotreba fotografije“ polaznicima UNS-ove škole veb-novinarstva gospodin Rasel Gordon, nekadašnji američki fotoreporter, a danas srpski seljak. Kažemo srpski, ne misleći da je i karakterom postao Srbin, već imajući u vidu koliku je žrtvu učinio za dobrobit našeg naroda i naše zemlje. Žrtvu pred Bogom, jer za nju nikakvu nagradu ni priznanje nije od Srba dobio.

Gospodin Gordon izveštavao je godinama iz 30 zemalja širom sveta. Naročitu pažnju posvetio je ratnim područjima kao što su Balkan, Avganistan i Kambodža. Blagodareći svom iskustvu, Gordon je izradio studiju „Medijski rat“. U njoj je izneta teza da su tokom rata na prostoru bivše Jugoslavije zapadni mediji planirano objavljivali lažne izveštaje u cilju usmeravanja javnog mnjenja protiv srpskog naroda.

Dolazak na Balkan
Pripovest o ovom neobičnom podvižniku počinje pre 17 godina, kada se, okončavši karijeru alpiniste, vratio na univerzitet da studira novinarstvo. U to vreme, počeli su sukobi na prostoru bivše Jugoslavije. Gospodin Gordon opisuje te dane: „Bio sam malo pametniji od prosečnog Amerikanca, jer sam umeo da pronađem Evropu na mapi sveta“, dodaje u šali, „i nije mi bila jasna slika o tome šta se na Balkanu događa. Odlučio sam da dođem ovde na jesen 1995. godine i razgovaram sa sve tri zaraćene strane. Tada sam počeo da primećujem stvari koje nisu bile logične.“

Pomno prateći događanja iz same žiže ratnih sukoba, a istovremeno analizirajući zapadne medije, primetio je njihovo neobjektivno izveštavanje. Ubrzo se u svetu formirala slika Srba kao zločinaca koji oživljavaju strahote Drugog svetskog rata na pragu 21. veka. Srpsko ime, naglašava, bilo je uništeno nakon što je na naslovnoj strani engleskog časopisa Tajm objavljena fotografija iz navodnog srpskog logora za ratne zarobljenike. U pitanju je, zapravo, bila fotografija mršavog čoveka sa spoljne strane žičane ograde jedne fabrike. Rasel Gordon je na sve načine nastojao da promeni takvo medijsko predstavljanje Srba.

Međutim, bez pomoći, pre svih zvaničnika države kojoj je hteo da pomogne, a uz potpunu blokadu od zapadnih medija, svi napori su ostali bezuspešni.
- Izabrao sam pogrešnu stranu ako sam želeo karijeru - kaže Gordon i dodaje „pogledajte Kristijan Amanpur i Kristofera Morisa. Oni su se obogatili, stekli svetsku slavu i osvojili silne nagrade objavljujući lažne informacije o ratu na prostoru bivše Jugoslavije. I ne samo da su lagali o vama, već su od toga pravili umetnost.“

Mislim, dakle ne verujem medijima
Posle predavanja, polaznici škole razgovarali su sa uvaženim gostom. Između ostalog, polaznici su ga pitali da objasni medijsku manipulaciju koja se dogodila na štetu srpskog naroda i da li se to može nazvati nekom vrstom teorije zavere ili je u pitanju slučajan izbor toga ko će biti „loši momci“. On je rekao da je već krajem 80-ih godina prošlog veka postalo jasno da Evropu očekuju velike promene - raspad Sovjetskog Saveza, pad Berlinskog zida i tako dalje. S tim u vezi, američka agencija CIA angažovala je ljude koji će predvideti sudbinu Balkana. Na osnovu analize ustanovljeno je da ako bivše jugoslovenske republike dobiju nezavisnost ratom, biće izgubljeno 250.000 života i četiri miliona ljudi postaće izbeglice. Da bi Nemačka održala svoj uticaj na Balkanu, Amerika je bila spremna to da plati. Ispostavilo se da su Hrvati i muslimani godinama planirali raspad zemlje, dok su se Srbi držali parole „bratstvo i jedinstvo“.

Polaznici škole su primetili da se g. Rasel požalio da čak ni Srbi u rasejanju nisu želeli da sarađuju sa njim u objavljivanju istine i zamolili su ga da navede neku srpsku instituciju s kojom je imao dobru saradnju.

- Ne, ne mogu da navedem nijednu instituciju. Niko nije hteo sa mnom da sarađuje.Srbi u rasejanju,konkretno u Čikagu, nisu uopšte bili zainteresovani da pomognu iznošenje istine. Imao sam probleme i prilikom dobijanja dokumenata za ulazak u Srbiju. Tu mi je u susret izašao samo vladika Irinej Dobrijević, tadašnji jeromonah. U Republici Srpskoj upoznao sam Arkana, koji mi je rekao: „Čujem da si dobar. Možeš ovde da radiš.“ Takođe, jednom sam se rukovao sa Vojislavom Koštunicom i Velimirom Ilićem. Samo su se oni, od svih srpskih političara, usudili da pozdrave jedinog američkog dopisnika ovde, i to prosrpskog. To što su mi političari iz Demokratske stranke otežavali da prisustvujem čak i pres-konferencijama pokazuje njihovu neverovatnu glupost i nekompetentnost rasuđivanja. Na Kosovu, kod vladike Artemija, prema meni su se odnosili veoma loše. Pripadnici SRS takođe nisu hteli sa mnom ni da razgovaraju - odgovorio je Gordon.

Na laptopu gospodina Gordona je natpis koji parafrazira Dekarta: „Mislim, dakle ne verujem medijima“.
Danas Rasel Gordon živi u jednom selu na Trešnji pored Beograda i bavi se poljoprivredom, povukavši se iz rada u medijima. Takođe, izučivši istoriju ovih prostora i upoznavši naš narod i običaje, krstio se u srpskoj crkvi pod imenom Dimitrije. I kao što je Sveti velikomučenik Dimitrije po predanju vodio ljute bitke u odbrani Soluna, može se bez ikakve blasfemije reći da ovaj hrabri čovek vodi ljutu bitku za istinu u savremenoj borbi koja se zove medijski rat.

Tijana Vlahović
Glas javnosti

2009-02-12T11:05:00.003+01:00

„Multietničnost“ i Srbi

Kako su Srbi iz gotovo svih višenacionalnih sredina iščezli i zašto se osim nekih iznemoglih staraca u te svoje etničke prostore nikako ne vraćaju. Treba li država Srbija kao matica svih Srba da to pitanje najzad pokrene kako bi se veliki broj izbeglih bar posle 15 godina vratio na svoja imanja i svoja ognjišta. Na tu temu prilažemo vam dva teksta i naš uvodni komentar.

Multietnička Bosna i Hercegovina, Hrvatska, Kosovo i Metohija više ne postoje, osim ako projektanti NSP (Novog svetskog poretka) pod „multietničnost“ ne podrazumevaju prostore bez Srba. Gde god su oni na prostorima bivše Jugoslavije stvarali multietničke sredine, Srbi više ne žive. Srbi se jedini optužuju i odgovaraju za etnička čišćenja, a jedino su oni etnički očišćeni sa prostora eks Jugoslavije, države koju su oni stvorili - i to nikome ne smeta čak se i ne spominje. Sulejman Tihić i Haris Silajdžić, Stipe Mesić i Ivo Sanader, Fatmir Sejdiju i Hašim Tači stalno govore o potrebi i zalaganju da se sačuva multietničnost njihovih država i kvazi država, a mi Srbi ni posle toliko godina nikako da shvatimo da „multietničnost“ ima svim drugačije značenje od onog kako je mi tumačimo.

Moguće da je ta navodno Međunarodna zajednica izdala neki „novi rečnik“, pošto i svi njeni gaulajteri od Kušnera do Lajčeka isto govore o neophodnoj „multietničnosti“ ali mi tu reč očigledno ne razumemo. Moguće da taj „novi rečnik“ još nismo kupili (srpska sirotinja), ili naše „srpske glavešine“ tu nešto muljaju. Jeste da nam je multietnički predsednik Tadić rođen u Sarajevo, a majka mu je iz čuvene obitelji Francetić. Jeste da nam je ministar za prostorno planiranje iz obitelji Dulić, ali kažu da se u planiranje prostora na kome treba da žive Srbi odlično razume. A i potpredsednika Vlade Đelića smo uvezli, ali kao Srbina, iz Francuske – pa nešto mislim ako mi Srbi tu „multietničnost“ ne razumemo valjda je razumeju ovi „naši“ najviši, a multietnički predstavnici?

U Sarajevu više Kineza nego Srba i Hrvata

U istoriji postojanja Sarajeva, trenutna etnička slika tog grada najnepovoljnija je za nebošnjake, s obzirom na to da se radi o, gotovo, etnički čistom gradu, rekao je za "Fokus" Leo Pločkinić, predsjednik Nevladine organizacije "Kroacija libertas" i procjenio da se radi o sistemski planiranom etničkom šišćenju s ciljem stvaranja životnog prostora ekskluzivno za jednu naciju.

- Uslovi koji vladaju u Sarajevu potpuno su nepovoljni za Hrvate. Bošnjačke vlasti ne osiguravaju pravo na posao i obrazovanje. Ne radi se samo o socijalnim razlozima zbog kojih Hrvati napuštaju Sarajevo. Pritisak Bošnjaka je toliko veliki da drugi narodi tu ne mogu živjeti - rekao je Pločkinić.
On kaže da su kritike koje političari iz Sarajeva šalju drugim narodima u vezi s povratkom licemjerne, jer tamo gdje imaju priliku, ne preduzimaju ništa.

- To je dokaz da se sve radi planski i s predomišljajem da se područja etnički očiste, a što ne doprinosi slici koju oni žele prikazati međunarodnoj zajednici. Pitam se po čemu je Sarajevo multietničko. Broj Srba, Hrvata i ostalih naroda sveden je na minimum u istoriji. Uporede li se brojke iz popisa koji je provela Kraljevina Jugoslavija ili SFRJ vidjećemo da je grad etnički očišćen - kaže Pločkinić. On je procijenio da se radi o doktrini po kojoj je potrebno stvoriti etnički čist prostor za nesmetan život po religiozno-društvenim i političkim pravilima po kojima bi ostali bili potčinjeni.

Ivo Miro Jović, poslanik HDZ BiH u Predstavničkom domu parlamenta BiH rekao je da je proces stvaranja monoetničkog grada od Sarajeva u potpunosti okončan.

- Ta priča je završena. Dovoljno je pogledati godišnji izvještaj o upisu prvačića ili maturanata u pojedinim dnevnim novinama. U najvećem broju slučajeva na tim spisima nema ni jedno hrvatsko ili srpsko ime - rekao je Jović i slikovito ilustrovao da u Sarajevu trenutno ima više Kineza nego pripadnika drugih konstitutivnih naroda. Jović je rekao da to na najbolji način deklariše kakvu BiH priželjkuju političari koji u svojim političkim koncepcijama pretenduju na jednu naciju i jezik u BiH.

Vinko Puljić, nadbiskup vrhbosanski, upozorio je da je Sarajevo u posljednje dvije godine napustilo 500 katoličkih porodica. On je tokom višednevne posjete SAD, na predavanju na Univerzitetu Džordžtaun istakao da su Hrvati u Federaciji BiH preglasavani u vlasti, a da je najveći problem u vezi s dobijanjem dozvola za gradnju nekih crkvenih objekata.

Srđan Dizdarević, predsjednik Helsinškog komiteta za ljudska prava BiH, nedavno je upozorio da je Sarajevo postalo jednonacionalni grad u kojem je politika etničkog čišćenja uspješno obavljena.

- U javnosti se pojavljuje krug ljudi koji pripadaju svim narodima i etničkim manjinama, ali građani Sarajeva su preko 90 odsto pripadnici samo jedne nacije, bošnjačke. Etničko čišćenje u ovom gradu, nažalost, obavljeno je uspješno. Kada bi bilo dobre volje da se BiH rekonstruiše po multietničkom principu, neminovno bi bilo krenuti od Sarajeva - napomenuo je Dizdarević.

Upravni odbor Udruženja za održivi povratak u Tuzlanski kanton konstatovao je da su srpski povratnici, umjesto uspješnog povratka i održivog opstanka, suočeni sa činjenicom da je održivi opstanak povratnika ugrožen do te mjere da prijeti fizički nestanak srpskog naroda na području Tuzlanskog kantona.

Upravni odbor smatra da je do ugrožavanja srpskih povratnika na ovom području došlo zbog opstrukcije povratka, diskriminacije kod ostvarivanja ljudskih prava, nepostojanja političke volje kod nadležnih za poboljšanje stanja održivog povratka i veoma raširene pojave korupcije i kriminala određenih struktura na poslovima povratka na području opština Lukavac, Srebrenik, Kalesija, a u određenim razmjerama i Tuzlanskog kantona u cjelini.

- Zbog svih ovih problema, Upravni odbor traži i očekuje od nadležnih struktura Tuzlanskog kantona da pokažu na djelu da su za stvarnu, a ne deklarativnu ravnopravnost opstanka srpskih povratnika, kako ne bi došlo do potpunog iskorjenjivanja pripadnika jednog od konstitutivnih naroda - navodi se u Informaciji Upravnog odbora Udruženja srpskih povratnika.

Upravni odbor je analizom stanja i procjenama daljih kretanja, koja će se ispoljavati u biološkoj zakonomjernosti i jačanju tendencije socijalne isključivosti srpskih povratnika, konstatovao da će broj povratnika Srba uskoro, sa sadašnjih sedam odsto, pasti ispod dva odsto.

- Popis stanovništva u 2011. godini i još ubrzanija dinamika smanjenja broja srpskog stanovništva sigurno će, ali kasno, predstavljati posljednje upozorenje svima kojima je, umjesto verbalne, stalo do stvarne multietničnosti na tuzlanskom području - navode u ovom udruženju.

Prema njihovim riječima, teško stanje održivog povratka ogleda se, prije svega, i u činjenici da na području Tuzlanskog kantona još nije obnovljeno više od osam hiljada srušenih i oštećenih stambenih jedinica srpskih povratnika.

- Da je na djelu politika jednosmjernog povratka govori i činjenica da je u proteklom periodu, od ukupno izdvojenih srdstava, za povratak Bošnjaka u Republiku Srpsku izdvojeno 78 odsto, a za povratak Srba u Tuzlanski kanton svega 22 odsto - navodi se u informaciji.

Predsjednik Srpskog kluba delegata u Vijeću naroda RS, Staša Košarac, ocijenio je, prilikom posljednjeg boravka u Tuzli, da je Tuzla sve manje multietnička sredina s obzirom na činjenicu da je ove školske godine u prvi razred upisano svega 1,5 odsto djece srpske nacionalnosti u odnosu na ukupan broj upisanih prvačića

Uredništvo Srpske politike

2009-02-12T11:01:00.001+01:00

Vojvodina na pragu secesije

Posmatrajući današnju situaciju u Vojvodini jako me podseća na 80-te godine i situaciju sa Slovenijom. Mnogi će se zapiti kave se to paralele mogu izvući između Slovenije toga vremena i današnjih secesionističkih tendencija koji se u Vojvodini pojavljuju? Pokušaću da vam kroz ovaj tekst to malo podrobnije objasnim ali pre toga želim da podvučem jednu najznačajniju karakteristiku svih ovakvih procesa i tendencija.

Narod i obični građani gotovo nikada nisu zagovornici secesije, već isključivo političke i intelektualne elite. Koliko su to stvarne ili kvazi elite društva, to je posebno pitanje, ali u gotovo svim slučajevima oni zbog „viših“ političkih pozicija, privilegovanog položaja…, i naravno novca, uvode građane, narode ili etničke grupe u secesiju. Takve težnje nikada nisu u korist građana već isključivo ličnih interesa pojedinaca, a po principu - neka je država kao avlija ali da sam ja u njoj glavni. Po ovom modelu se raspala i bivša Jugoslavija mada je izgledalo da se radi o nacionalnoj netrpeljivosti naroda, narodnosti ili nacionalnih manjina. Nacionalna mešovitost je samo iskorišćena kao jaka poluga za ubacivanje međunacionalne netrpeljivosti koja se uvek može potpaliti, ali je sve to bilo u korist pojedinih grupa i elita, ali ne i sveukupnog građanstva. Ako je i postojala međusobna netrpeljivost između Srba, Hrvata, Albanaca, kava netrpeljivost je postojala između Srba i Crnogoraca? Radi se narodu istog genetskog korena, istog jezika i vere, gde gotovo još jedna Crna Gora živi u Srbiji - pa je do odvajanja Crne Gore ipak došlo. Radi se o čisto ličnom interesu crnogorske političke „elite“ a narod je u taj secesionistički „voz“ uguran snažnom medijskom propagandom, lažnim obećanjima, referendumskim malverzacijama…, i uz aktivno učešće stranog faktora. Kad se sve saberemo secesije su uvek plod domaćih interesnih grupa u sprezi sa stranim faktorom, iza koga stoje lični interesi jednih i drugih, a građani su samo „kolateralna šteta“ kako je to nazvao naš „prijatelj“ Džemi Šej.

Ali da se vratim paralelama između Slovenije 80-tih i Vojvodine danas. U Sloveniji se 1982 počinju da pojavljuju pri tekstovi kako ostatak Jugoslavije, posebno Srbija „pljačka“ Sloveniju i kako je koči u njenom daljem razvoju. Počinje antisrpska medijska kampanja, izlaze neki novi listovi poput „Mladine“, a na televiziji se sve češće pojavljuju nove „nevažne“ face poput koordinatora za omladinu Janeza Janše, urednika „Mladine“ Zavrla, novinara Tasića… Oni dobijaju sve širi medijski prostor a priča je za naivne u osnovi ekonomska – jer Srbija iz zajedničke kase uzima više, a mi radimo. Izgleda sve bezazleno. Kada su te prve krupne reči prošle, u igru se uključuje malo teža artiljerija Milan Kučan, Jože Školjc, Jelko Kacin, Jože Pučnik, Dimitrij Rupel, Lojze Peterle, sve članovi CK SK Slovenije, zatim Igor Bavčar, kao i mnogi značajne ličnosti iz Skupštine i Vlade Slovenije. Počinje pravljenje novog slovenačkog grba, zastave, a Teritorijalan Odbran (TO) dobija neke malo izmenjene oznake, ali se i naoružava. Boljim, modernijim stranim naoružanjem - „a sve u cilju jačanja obrambene moći Jugoslavije“. Korak po korak oni su se pripremali za ono što smo svi kroz koju godinu videli a to je oružana secesija i napad na našu i „njihovu“ JNA.

Za svo to vreme predsedništvo Jugoslavije ćuti, po malo popušta „da bi se strasti smirile“, a Janez Drnovšek član Slovenije u tom Jugoslovenskom predsedništvu, uporno objašnjava kako to baš i nije tako te da Slovenija želi samo malo više ekonomske samostalnosti u trgovinu sa Svetom (mimo Savezne Vlade) i više političkih sloboda mimo „krute“ linije SK Jugoslavije. A što se tiče naoružavanja TO, navodno sve ide po pozitivnim zakonima iz oblasti odbrane i nabavlja se samo lako naoružanje koje mi ne proizvodimo. Tako se u TO Slovenije uvuklo moderno protiv-tenkovsko naoružanje pa čak i američki Stingeri.

Iza svih ovih priprema Slovenije za otcepljenje u stvari stoji Nemačka i Austrija a deluju kroz njihove službe BND i STAPO. One finansiraju omladinski pokret, list Mladinu i još nekoliko listova, „kupuju“ neke urednike slovenačke televizije i važnijih listova, finansijski pomažu intelektualce posebno profesore univerziteta. Ništa manje nisu darežljivi i kada se radi o članovima CK SK Slovenije, ministrima…, ali ne zapostavljaju ni Vojsku. Vrbuju slovenačke oficire, pa i arhivara poverljivih vojnih dokumenata zastavnika JNA Borštnera koji postaje desna ruka Janeza Janše. I da ne dužim dalje BND i STAPO vrlo profsionalno stvaraju čitav logistički poligon za podršku koju će Slovenija iskoristi za oružanu secesiju do Jugoslavije.

Paralelno sa radom nemačkih i austrijskih službi odvija se i snažna politička podrška koju predvode nemački i austrijski ministri inostranih poslova Hans Ditrih Genšer i Aloz Mok. Ovde je priča već drugačija i akcenat se stavlja na „odbranu ljudskih prava“ da bi se kasnije sve to pretočilo u priču o pomoći „demokratiji“ i talasu demokratskih promena koje bi u Jugoslaviji trebalo izvršiti. Tu su Slovenci „demokrate“ ali ih eto Srbi guše u tim naporima da demokratizuju svoju republiku. To horski ponavlja i već nabrojana nova slovenačka „elita“ sada već sasvim otvoreno potresajući tako ceo SKJ u kome se vode žestoke rasprave ali bez rezultata. Predsedništvo, Skupština i Vlada Jugoslavije ćute, svako iz svojih razloga gurajući problem pod tepih. Hrvatska posmatra kako će Slovenija da prođe, pa ako „igra“ prođe onda će i oni za njom. Na istom čekanju su i Muslimani i Hrvati iz BiH. Američke diplomate me čak otvoreno pitaju kada će Vojska te secesionističke snage u Sloveniji da obriše? Nemam odgovor jer šta bi im mogao i odgovoriti. I ključ sloma Jugoslavije ubrzo se događa na 14 vanrednom kongresu Saveza Komunista Jugoslavije (SKJ). Kongres po unapred postignutom dogovoru napuštaju Slovenci, Hrvati i deo delegata iz BiH. Milošević kao predstavnik kongresne većine (53,6%), najbrojnijeg naroda i naroda koju je Jugoslaviju i stvorio 1918 nema političke hrabrosti da drekne i zapreti da sa kongresa niko neće izaći dok se „problem ne reši“ - ostaje nem. Raspada se jedina partija SK Jugoslavije – raspada se i država.

Početak raspada SFR Jugoslavija se u stvari dogodio promenom Ustava 1974 godine kada republike dobijaju znatno šira ovlašćenja i postaju samostalne. Tada smo mi federacije „skliznuli“ u konfederaciju mada to nigde nije pisalo – Isto kao što se danas piše Statut Vojvodine a sutra će biti Ustav. Sva ova podsećanja na događanja s kraja 80-tih napisao sam jer je to finalni čin raspada zemlje mada je raspad počeo znatno ranije – a cilj mi je da smi shvatite u kom pravcu se kreće Vojvodina. Zato Čanak stalo ponavlja da „naši novci treba da ostanu naši“ - na to su ljudi najosetljiviji, pogotovu kada se teško živi. Tako su i Slovenci počeli a završilo se pucnjavom u JNA.
Vojvođanska vlast priprema novi Statut Vojvodine koji će neminovno, sutra, taj najviši državni zakon unaprediti u Ustav. Samo „terminološka promena“, jer Statut Vojvodine po kojem će, ova za sada pokrajina, moći da zaključuje međunarodne ugovore, da osniva predstavništva u inozemstvu, donosi odluke i zakone u oblastima industrije, poljoprivrede, obrazovanja, zdravstva i ukupnog gazdovanja resursima Vojvodine, je već država. Pokrajinom će upravljati Vlada, a ne, kako je do sada bilo, Izvršno vijeće. U predloženom statutu piše još da je Vojvodina autonomna pokrajina građanki i građana, koji u njoj žive i da je u sastavu Republike Srbije. A u nacrtu je navedeno da se teritorija pokrajine sastoji od geografskih područja Bačke, Banata i Srema, da AP Vojvodina ima simbole, zastavu i grb, a glavni grad pokrajine je Novi Sad. Nastala na osnovu posebnih nacionalnih, istorijskih, kulturnih i drugih svojstava svojega područja, kao višenacionalna, višekulturalna i višekonfesionalna demokratska evropska regija, integrisana u evropsku grupu regija - navodi se u prvom članku Statuta.

U ovom nizu koji statut predviđa ostaju još samo dve institucije pa da se zaokruži država – a to je Vojska i bezbednosne službe, pošto je policija već dobrim delom autonomna. Iz domena budžeta potrebno je još da prihodi od carina idu u vojvođanski budžet i da imamo državu u državi, ili najviši nivo konfederalnog ustrojstva Srbije – koja se od Srbije može odvojiti kada to Skupština Vojvodine odluči. Može referendumom, a ko je to nesigurno, može o tome odlučiti i Skupština Vojvodine – pa u njoj sede ovlašćeni zastupnici interesa građana.

Nastala na osnovu posebnih nacionalnih, istorijskih, kulturnih i drugih svojstava i definisana kao demokratska evropska regija, integrisana u evropsku grupu regija, govori da se pod okriljem „demokratije“ i „evropskih regionalizacija“ dobro poradilo na daljem rastakanju Srba. Opet su na sceni glavni igrači BND i STAPO jer je Vojvodina lep zalogaj za obnovu neke nove Austro-Ugarske ili „Velike Nemačke“, kada se EU raspadne. Zato se u EU na regionalizaciju podstiču samo pojedine zemlje, ali ne i one koje predstavljaju stožere EU. Ako je Nemačka glavni zagovornik regionalizacije onda i nije morala da potroši gotovo 1.000 milijardi $ na ujedinjenje sa Istočnom Nemačkom. Mogle su i jedna i druga u EU pa bi kroz jedinstvo unije i regionalizaciju ostvariti sve svoje težnje i ciljeve. Ali Nemačka je želela čvrstu i jedinstvenu državu – koju nama ne preporučuje.

Kako se secesionizam u Vojvodini sprovodi
Po istom receptu kao nekada u Sloveniji ali za razliku od nekada Slovenačkog današnji vojvođanski secesionizam se i ne skriva. Ceo proces je znatno unapređen – zlobnici bi rekli, u skladu sa opštom „demokratizacijom“ zemlje. Radi se sasvim otvoreno, uz javnu podršku od strane „naših“ medija, „nevladinog sektora“, slobodnih mislilaca… Ali neverovatno, i uz podršku koalicije na vlasti koju predvodi DS (Demokratska stranka), pa i samog predsednika Srbije Tadića. I sve to uz otvorenu koordinaciju sa stranim faktorima - gde je Nemačka najaktivnija, u čemu joj zdušno pomažu SAD i Engleska. Predsednik Srbije Tadić, i ostali državni organi Srbije nije da to neznaju već na razne načine to i podstiču. Tako dolazimo do toga da vojvođanski secesionizam faktički potiče iz Beograda, i to sa vrha države, i iz vodeće Demokratske stranke. Najveći secesionista danas u Vojvodini je Bojan Pajtić, potpredsednik DS-a i predsednik Vlade Vojvodine – a glavni centar secesionizma se nalazi u DS-u za Vojvodinu. Da budem sasvim jasan, Tadić ne da se saglasio sa gore navedenim novim Statutom Vojvodine, već je u svim njegovim odredbama još pri pisanju Statuta koordinirao. Da je DS centar vojvođanskog secesionizma valjda jasno govori činjenica da je to najjača stranka u Vojvodini i da bez njene saglasnosti takav Statut nikada ne bi mogao biti usvojen ni Skupštini Vojvodine, ni potvrđen u Skupštini Srbije - jer su i DSS (Demokratska stranka Srbije) i SRS (Srpska Radikalna stranka) protivu takvog statuta. Poslanici DS-a, DSS-a i SRS-a čine skoro 80% Skupštine Vojvodine i više od 75% Skupštine Srbije. Ali će ovaj predlog Statuta proći u obe Skupštine jer u obe skupštine koalicija oko DS-a ima potrebnu poslaničku većinu. Znači, vojvođanski secesionizam dolazi iz Beograda i može biti sasečen istog momenta kada predsednik Tadić i njegov DS to požele.
Strani faktor će svakako rovariti (jer to im je posao) ali tokovi secesionizma zavise od nas i nikakvo strano mešanje nije moguće ako naš državni vrh to ne toleriše i secesionizam ne podstiče. Sasvim je druga situacija na Kosmetu gde je velika većina Šiptara i gde je teže, ali ne i nemoguće, sačuvati celovitost države – samo se na tome mora ozbiljno raditi a ne varati građane da se eto sve preduzima. Stoga sva secesionistička zalaganja Čanaka, Kostreša i ostali iz LSV (Lige socijal-demokrata Vojvodine) ili Ištvana Pastora i Šandora Egerešija iz SVM (Savez vojvođanskih Mađara) su besmislena ako takve procese DS ne podržava. Čanak i sve ostale grupe secesionista, koji se sa „naših“ tv ekrana i „naših“ medija ne skidaju, su samo probojni špic za ono što bar otvoreno nemože da izgovori Tadić.

Kod finalizacije ovih aktivnosti, odnosno otcepljenja od Srbije, pojaviće se jedan sasvim drugačiji problem, a to je kako ubediti 70% Srba u Vojvodini da im je bolje u novoj Austro-Ugarskoj nego u Srbiji. Za rešavanje tog problema zadužena je VANU (Vojvođanska Akademija Nauka) čiji je predsednik Julijan Tamaš (Rusin ili Ukrajinac, prema potrebi) i u kojoj dominiraju Mađari. Stoga VANU sada radi na programu stvaranja nacionalnih Vojvođana, ubeđujući Srbe da oni baš i nisu Srbi, već neka nova nacija Vojvođani. To treba da stvori bar rascep u srpskoj naciji, ako već ne uspeju sa formiranjem nove Vojvođanske nacije. Radi se po istom modelu kako je to svojevremeno radio Broz – pa je od Južnih Srba napravljena makedonska nacija, od Srba sa prostora Crne Gore crnogorska, pa čak i od Srba muslimanske veroispovesti muslimanska nacija.

Uz pravljenje nove nacije ide paralelno i nova istorija, pa se sve češće čuje da se 1918 Jugoslaviji, odnosno Kraljevini Srba Hrvata i Slovenaca pripojila Vojvodina - pa se sada valjda može i da odvoji. Ali stvari su bitno drugačije. Nema nikakve Vojvodine 1918. godine, jer ju je, kao pojam, Ugarska ukinula 1868. godine. 1918. Kraljevini Srbiji su se odlukom Novosadske Skupštine pripojili bivši delovi Austro-Ugarske, i to Baranja, Bačka i deo Banata - ali ne i Srem, koji je kao Krajina imao svoju skupštinu u Rumi. Tek odlukom skupštine u Rumi 1918. Kraljevini Srbiji pripaja se i Srem. Današnja Vojvodina je Brozovo delo iz čijeg je sastava izdvojena Baranja i deo Srema i pripojeni republici Hrvatskoj, a sve sa ciljem veštačkog smanjenja Srbije – isto kao što su i nove nacije stvarane kako Srbi u Jugoslaviji ne bi činili 74% ukupnog stanovništva. Prema tome Vojvodina ni kao teritorijalna celina, ni kako neka državotvorna celina se nije pripojila Kraljevini Srbiji već pojedinačni delovi bivše Austro-Ugarske.

Ako sva ova igrarija sa novom „Vojvođanskom nacijom“ promenjenom istorijom ne uspe, onda će na scenu stupiti Nemačka sa parama. Vojvodini će se ponuditi veliki krediti ubrzan razvoj, prijem u EU i još brdo lažnih obećanja, kako bi se Srbi prevarili i ušli u zagrljaj „Velike Nemačke“ - a posle će lakoverni ostati na obećanjima kao i do sada. Prisetite se samo šta nam je sve obećao upravo ovaj „demokratskog bloka“ kad Milošević ode sa vlasti. I od obećanja ništa – ali smo zato prihvatili da smo počinili genocide na sve strane, svima se izvinjavali, i poslali u Hag ceo politički i vojni državni vrh. Sve rasprodali državu zadužili za 30 milijardi, a bogami se i dobro napljačkali. Više nego uspešan bilans „demokratskih“ snaga.

Političke analize prošlih događanja se ne rade da bi se napisalo šta se dogodilo, o tome će pisati istoričari, već da se vidi gde su napravljene greške, kako se opet ne bi ponovile. A posebno važan deo je da se shvate procesi i analizom predvidi budućnosti i buduća kretanja. Žmureći pred otvorenom secesijom još jednog dela države i diplomatskim poigravanjem sa Kosmetom koji se i zvanično odvojilo od Srbije, postojeća vlast u kojoj Tadić i DS imaju apsolutnu vlast rizikuju da vrlo neslavno završe osmogodšnje vladanje. Prostora za manipulisanje narodom više nema. Ekonomska kriza će samo ubrzati neke neminovne procese, koji odavno tinjaju a koji su plod političkih, ekonomskih, secesionističkih, organizacionih….grešaka ili namera. Gospodo „demokrate“ mislim da ste iz analiza, izvukli pogrešne zaključke, ako ste išta i analizirali. Krizom se greške ne mogu pravdati a najmanje secesija Vojvodine koju vidite, pa je još i podržavate.

Politički analitičar
Zvonimir Trajković

2009-02-12T10:56:00.002+01:00

Sveti Sava i višestranački sistem

Srpski prosvetitelj Sveti Sava nad moštima njihovog oca izmirio je posvađanu braću Vukan i Stefan, spašavajući Srpstvo. Ali kako izmiriti lidere i lidrčiće, njihove lične i stranačke interese kad potiču od četništva, komunizma, socijalizma, jugoslovenstva, internacionalizma, neoliberalizma, evropeizma, globalizma. Ako su im to ideološki očevi koji su ih stvarali, nad čijim moštima tu zavađenu srpsku braću izmiriti. Kako njihove lične i stranačke interese zadovoljiti, a da sve bude u interesu naroda Srpskog, kroz formu demokratije i višestranačja?

Priredba koju je pre neki dan organizovalo Ministarstvo prosvete u slavu i čast prvog srpskog prosvetitelja i duhovnog oca Svetog Save vratilo me u davno prošla vremena, iznova pokrećući pitanje zašto se ni posle toliko vremena, pretrpljenih stradanja, kao i raznoraznih ''promena'', u našoj istoriji ništa suštinski promenilo nije. Koliko još ratova, genocida, pogroma, ujdurmi, prevara i drugih neljudskosti treba da nam prirede narodi Zapadne Evrope da bismo najzad shvatili kako naša epska pesma nije lagala kada ih je još pre deset vekova nazvala ''lukavim Latinima''? Zar ono što su nam činili samo u dvadesetom stoleću, bilo kao ''nacisti'', "saveznici" ili ''mirotvorci'', nije dovoljno za opamećivanje, već je neophodno da i u dvadesetprvom veku trčimo za njima, kao da nije reč o jednim te istim ljudima sa jednim te istim hiljadugodišnjim namerama.

U sceni gde Sveti Sava nad moštima, ili kako se to danas kaže ''posmrtnim ostacima'' oca, miri braću što su se pod pritiskom vlastoljublja i sebeljublja, ne samo omrzla, već toliko zakrvila da su i vojnički jurnuli jedan na drugog, ima nešto neprolazno i Srbima večno aktuelno. Utisku potpune savremenosti tog najstarijeg srpskog problema naročito je doprineo detalj gde se pomenula uloga lukavih Latina. Oni su se još tada angažovali i politički i ekonomski i vojno, a nadasve ''prijateljski'', kako bi Vukan ostvario svoja "ljudska prava" pa da pored Zete, ovlada i drugim delovima Srbije, koje je otac Nemanja ostavio mlađem sinu Stefanu. Da li su se pozivali na neki oblik ''međunarodnog prava'', ''demokratskih sloboda'' ili sličnu ''naprednu tekovinu'' u korist razgoropađenog starijeg brata, ostalo je nepoznato, ali ono što je kristalno jasno jeste da nam od tada pa sve do danas ''civilizovana Evropa'' u kontinuitetu od gotovo hiljadu godina, nesebično se ulažući u svaku našu slabost, neumorno pomaže da uništavamo sami sebe. Vukana su protiv brata pomagali lukavi Latini, dok današnje ''proevropske partije'' pomažu ''demokratske snage civilizovanog Zapada''. ''Nevladine organizacije'' pomažu protiv ne samo istinski ili kobajagi srpski opredeljenih partija, nego i bilo čega srpskog u Srbiji i van nje. Sva ova „pomoć“, za suštinsku posledicu ima veliko stradanje i Srba kao naroda i Srbije kao države. Zahvaljujući "dobrim namerama" kojim je Zapad pomogao krvavo ''osamostaljivanje bratskih južnoslovenskih naroda'', ni nekadašnje Zeta i Travunija više nisu deo srpske teritorije. Postale su nezavisne države pod zapadnoevropskim patronatom, dok je krajnje neizvesna sudbina i drugih srpskih teritorija.

Ali i pored tolikih tragičnih iskustava koja su nas snašla od njegovog "prijateljstva", mi smo tom Zapadu iz nekog razloga i dalje slepo odani. Ono što današnji trenutak čini još težim jeste i činjenica da je u doba Nemanjića problem pravio samo jedan zavidljivi i vlastoljubivi Vukan, kome je uprkos svemu ipak pošlo za rukom da nad moštima svoga oca pobedi samog sebe i time spasi Srbiju. Današnjim aktuelnim „demokratskim“ višestranačjem vukani su se toliko namnožili, te se nameće pitanje da li bi i Savine svetiteljske moći išta mogle učiniti protiv duboko ukorenjenih marksističkih, darvinističkih, ateističkih, socijalističkih, demokratskih, socijaldemokratskih i drugih humanističkih ideologija i pravaca. Mislim da bi čak i Sveti Sava ostao nemoćan da pomiri i prevaziđe dubinski raskol u narodu, najočiglednije izražen sukobom proevropskih i prosrpskih političkih partija i koalicija, zagriženih za lične i partijske interese? Jer bez obzira na formalne razlike između tadašnjih i sadašnjih podela, posledice po narod i državu potpuno su istovetne.

U doba Nemanjića borba oko vlasti vodila se na osnovama bratske sebičnosti, zavisti i vlastoljublja, ne napuštajući međe carskog hijerarhijskog ustrojstva, dok su današnje ''demokratske slobode'' omogućile da sve moguće zavisti i sebičnosti ravnopravno učestvuju u borbi za vlast. Svađa, mržnja, i podmetanje, ne samo što u takvim uslovima nisu na pijedestalu prezira, kao nešto nisko, sramotno i istinski štetno za čitavu naciju, već se tretiraju kao dokaz najvećih ljudskih sloboda i najviši izraz narodne volje. Kojeg naroda i čije volje, nazna se.

U ono zlatno doba srpske istorije ''kad su sveci zemljom hodali'' kako se govorilo, Srbima se posrećio Sveti Sava, pred kojim su se braća pokajala i izmirila, čime je dobijena šansa da se makar na neko vreme ostvari jedinstvo, a ''lukavi Latini'' odbiju od granica srpskih zemalja. Sve to je imalo itekakve pozitivne posledice po posvađane vladare ali i pozitivni refleks na svakodnevni život običnih ljudi. Dakle snaga izuzetnog pojedinca neutralisala je destruktivne tendencije koje su vođe u narod unele i počele da nagrizaju državu s jednog njegovog kraja, čime je izbegnuta nacionalna katastrofa, koja bi Srbe verovatno još tada bacila pod noge ''lukavim Latinima''. Međutim, umesto takvih izuzetnih pojedinaca koji bi ih u kriznim situacijama narod izbavili nekim hrabrim, iskrenim i odlučnim poduhvatom, savremeni Srbi imaju surogat zvani ''višestranački izbori'' putem koga se navodno mogu osloboditi nesposobne, vlastoljubive ili izdajničke partije, odnosno koalicije. No čak i kada se to ''dogodi'' za kratko vreme se ispostavi da su jedini pobednici na ''srpskim'' višestranačkim izborima uvek ''lukavi Latini''. Tako pored svih naših izbora, u ruke Latina padoše najprofitabilnija preduzeća, teritorije, prirodni i nacionalni resursi, vojska, policija, univerzitet, mediji i druga narodna dobra. A podele i raskoli ne samo što ne bivaju prevaziđeni, već se iz godine u godinu sve više produbljuju i umnožavaju.

Raznim nagodbama dođosmo i do nekakvog ''izmirenja'', kao u slučaju nekada ''krvno zavađenih'' Socijalista i Demokrata, ali za narod i državu nastupi doba još većeg propadanja. ''Izmirene'' sa navodno ''prosrpskim'' strankama, proevropske stranke samo još više dobijaju na zamahu i snazi, čime se pljuvanje i progon svega srpskog ne samo nastavlja već i povećava. I to u tolikoj meri da im se priključuju čak i dojučerašnji ''ljuti nacionalisti'', koji su iznenada shvatili da se umesto ''radikalan'' više isplati biti ''napredan''. Bez obzira na razna pravdanja partijskih vođa „naprednjaka“ pred samim sobom, ta promena se nikome ne isplati, jedino lukavim Latinima.

Uprkos tolikom zamešateljstvu, postignutom što dejstvom ''lukavih Latina'' što našim propustima i manjkavostima, šta bi bilo kada bi se i u našem vremenu pojavio čovek poput Svetoga Save, kome bi istinski stalo do narodnog spasenja. Da li bi i danas Sava uspeo to što je u svoje vreme učinio sa zavađenim Vukanom i Stefanom? Da li bi mu pošlo za rukom da uskladi sve političko-ideološke programe, na bazi čega bi izmirio partije i njihove vođe a sve u svrhu nacionalne, duhovne i državne celovitosti? Ili bi jednostavno ukinuo partije, a po raznim osnovama rasturene Srbe organizovao na neki prirodniji način, koji bi sve Srbe nagnao na jedinstvo? Šta god činio i učinio bilo bi lepo videti partijske vođe kako se istinski mire, dok se gorko i iskreno kaju za podlosti, prevare, lopovluke, laži, izdajstva… Nebrojene druge grehe učinjene braći, umesto otužnih pogađanja oko koalicionih vlada u svrhu lične i uskostranačke koristi, a na štetu naroda, svega zajedničkog i ljudskog. Pa kad bi se tako istinski pomireni, u duhu vrline, bogoljublja, otačastvoljublja i čovekoljublja, složno oduprli ''lukavim Latinima'' i njihovim ''evro-integracijama'', onemogućivši ih da nas ikada više svađaju i varaju, gde bi nam kraj bio.

Za današnju Srbiju i Srbe sve su to, nažalost, samo pusta maštanja. Jer čak i da se nađe neko izuzetan, poput Rastka Nemanjića, ne znam nad čijim bi moštima, mirio zavađene partije, njihove vođe, kao i druge istaknute skupine i narodne prvake. Po analogiji, to bi morao biti onaj ko ih je rodio, kao intelektualce, stručnjake, političare. Pa pošto nisu postali od oca-pojedinca, kao Vukan i Stefan, već komunizma, socijalizma, jugoslovenstva, internacionalizma, neoliberalizma, evropeizma, globalizma ili nekog od nebrojenih oblika mrtvorođenog humanizma, nemaju se nad čijim moštima miriti. Uzevši u obzir da su toliki oci vaskrsavali na milionskim srpskim žrtvama, logično bi bilo da se u toj ulozi nađe neko ili nešto od toga. Ali ni uz najoptimističkiju volju ne mogu zamisliti demokrate, liberale i članove nevladinih organizacija kako se nad bilo čijim moštima mire i grle sa ''nacionalistima'' kajući se za sve što su činili svom narodu a u korist Amerike, EU, NATO-a i ''lukavih Latina''. Nekako ih i mogu zamisliti u zagrljaju sa Nikolićem pa i drugim evro-nacionalistima, ali ni u kom slučaju sa onima koje preko medija nazivaju ''fašistima'', ''huliganima'' i drugim pogrdama nasleđenim od komunista, uvek kada čine nešto u korist srpstva, pa makar to bila i najbeznačajnija ''protestna šetnja''.

Bez očinstva nema ni bratstva, kažu srpski duhovnici, jer braća su braća samo po istom ocu, pa ih je u slučaju zavade moguće izmiriti samo u ocu. Ali obzirom na tolike ideološke oce koji su nas duhovno i intelektualno rađali kako u doba komunističkog jednoumlja tako i „demokratskog“ višeumlja, u višestranačkom sistemu ni Rastko Nemanjić verovatno ne bi mogao učiniti ništa, ne znajući u ime koga, čega, pa i zašto da nas miri.

Vitomir Pušonjić

Srpska politika

2009-01-05T10:15:00.000+01:00

Banovina Hrvatska(Sporazum Cvetković-Maček)

Ni onako negativno kako jeste, ime Vuka Brankovića nije zaslužilo da uđe u istoriju Srba. Još manje to zaslužuje ime Dragiše Cvetkovića. Pa ipak, na sramotu srpstva, mora i njegovo ime zauzeti mesto koje mu pripada.

Kad je 1939. godine Cvetković kao predsednik vlade zaključenim „sporazumom“ u Zagrebu uprljao čast srpskog naroda, hrvatske su se mase i pored tako visoko postignute cene uskolebale, jer im je vodstvo Hrvatske Seljačke Stranke, koje je zaključilo „sporazum“, obećalo potpunu likvidaciju Jugoslavije. Vodstvo HSS međutim, požurilo je da ne drži svoje mase u neizvesnosti, pa je uputilo jedan poverljivi cirkular svim organizacijama u kojem se hrvatske mase teše, da je sporazum samo jedno od sredstava za potpuno otcepljenje Hrvatske od Jugoslavije, pa se između ostalog u raspisu kaže, da Hrvati imaju svoje ljude, koji su raspoređeni po svim javnim državnim ustanovama, gde će biti još u boljoj mogućnosti da pripremaju svojih „pet minuti“. Ove završne pripreme za hrvatsko izdajstvo, ne spominjem zato da bih preskočio čitavo razdoblje od 1918. do 1939. godine, puno najvećih hrvatskih lukavstava, koliko da ukažem na činjenicu da Hrvatima godine 1939. nije novina imati svoje uhode i „ljude za sve situacije".

Duhovne pripreme za masovna stradanja srpskoga naroda po Hrvatskoj, završene su posle akta tobožnjeg sporazuma“ od 26. avgusta 1939. i ukaza o obrazovanju Banovine Hrvatske. Bilo bi za tolika stradanja neobjektivno baciti krivicu na jednog čoveka, makar se tu radilo i o samom Paveliću, kad se zna, da su one mnogobrojne žrtve po „Nezavisnoj Hrvatskoj“ umirući mučeničkom smrću na pragovima pradedovskih domova odnosili sobom i saznanje, da su pripreme za masovna stradanja Srba završene – ako baš ne pod javnim, a ono bar pod prećutnim pokroviteljstvom tadanjeg vođe hrvatskog naroda Mačeka i prvog hrvatskog bana Šubašića. Jer, još pod njihovom su upravom rasturena Sokolska društva, i sve srpske i patriotske organizacije, a činovnici srpske pripadnosti bilo najureni preko granice, bilo pobijeni, ili šikaniranjem dovedeni do takog stepena, da su Banovinu Hrvatsku davno pre 6. aprila 1941 godine morali napustiti.

Sem neznatnih izuzetaka, praviti razliku između pojedinih hrvatskih političara ili političkih grupa, značilo bi protiviti se logici. Bez malo njih, svi oni predstavljaju potoke, koji su se samo raznim putevima stakali reci, nazvanoj „Nezavisna država Hrvatska“. Jer, Radić je postavio osnove hrvatske samostalnosti, Maček ih je potencirao, a ustaški pokret je u najtragičnijim srpskim trenucima sproveo u delo. Iz onoga što nam je dalje poznato, izgleda da je hrvatski narod željnije očekivao srpsko istrebljenje, nego svoju narodnu samostalnost. Da li je to bilo delo „neodgovorne hrvatske ulice“, kako bi se sada želelo predstaviti, ili sastavni deo hrvatskog narodnog programa i hrvatske državne politike, to će istorija utvrditi. Onome, koji će tragati za materijalnom istinom, verovatno neće izmaći iz vida poznata okolnost, da je ustaštvo „radilo“ ruku pod ruku sa hrvatskim jezuitima, koji su u malom broju poklanjali živote samo onim Srbima koji su primili katoličku veru. I to tako neće ostati nezapaženo, da je poglavnik na zahtev katoličke crkve propisao uredbu o visokim izvanrednim prinadležnostima hrvatskim jezuitima, koji su u jednoj ruci držali nož, a u drugoj jezuitski krst, kako bi u potocima krvi i suza stvorili nove katolike, koje će docnije nazvati Hrvatima.

Istorija beogradskog Komesarijata za izbeglice ne počinje posle aprila 1941. godine. Naprotiv, njegov osnutak pada neposredno iza 26. avgusta 1939. godine, kada su mu kamen temeljac položili Maček, Cvetković i Šubašić. Tada je otpočelo emigriranje Srba i jugoslovenski orijentisanih Hrvata iz banovine Hrvatske, gde im je bila ugrožena lična sigurnost i onemogućena životna egzistencija. Ko još ne zna, sem širokih srpskih masa u Srbiji kojima su se servirala „Potemkinova sela“ o tobože uspešno rešenom hrvatskom pitanju, da je u Beogradu već od druge polovice 1939. godine postojao odbor za smeštaj izbeglica iz Hrvatske?! Prvi koji je to znao i koji se tome u potsvesti radovao bio je glavom Vlatko Maček, koji sedeći na potpredsedničkom mestu u vladi Kraljevine Jugoslavije, nije ni jednim gestom osudio ono što se već tada pod njime i njegovim prvim banom Šubašićem događalo sa Srbima po Hrvatskoj banovini. Među prvim presudama i piscu je već oktobra 1939. godine dostavljena putem pošte anonimna presuda hrvatske „Građanske zaštite“, kojom mu se saopštava da je suđen na smrt, ako ne napusti hrvatsku banovinu.

Mnogobrojni novinski izveštaji, koji su ipak uspeli probiti stroge cenzurne makaze režima Cvetković-Maček, najrečitije govore o masovnom begstvu iz Hrvatske pod Mačekom i Šubašićem. U člancima „Srpskog Glasa“, „Narodne Odbrane“, „Srpskog Ognjišta“, „Slavonije“ i drugih, ukazivalo se na misteriozna zaplotnjačka ubistva istaknutih javnih radnika iz redova Srba i jugoslovenski orijentisanih Hrvata po osnovanoj banovini Hrvatskoj. Ta su ubistva postala borbeno pravilo Mačekovih borbenih formacija „Građanske zaštite“, koje su preuzele i stvarnu vlast. Njima su razdeljeni automatski pištolji, kojima će docnije nad Srbima po Hrvatskoj izvršiti nedela, nad kojima se zgražava ceo kulturni svet.

Treba li jačeg dokaza o begstvima ispred krvave egzekutive Mačeka i Šubašića od one plakate Sokolskog društva u Loznici povodom dočeka nove kalendarske 1940. godine. U toj se plakati pred licem jugoslovenske vlade i Kraljevskog Namesništva govori o raspodeli čiste dobiti sa zabave i doslovice kaže: „Od čistog prihoda 50% ide za socijalni fond Sokolske župe Beograd u korist kuhinje za prehranu izbeglica Sokola iz banovine Hrvatske“. Još jedan dokaz više da je komesarijatu za izbeglice u Beogradu udarila temelje trojka Maček-Cvetković-Šubašić! Dozidao ga je samo Pavelić sa ustaškim pokretom.

Neposredno posle zaključenog „sporazuma“, zvanična hrvatska štampa i glasila HSS umirili su hrvatski narod koji nije hteo nikakvu zajednicu sa Srbima, sem što su želeli njihove teritorije, da sporazum nije ništa drugo, osim korak bliže konačnoj hrvatskoj samostalnosti. Kao garanciju za ovo, vodstvo ističe postojanje „Građanske“ i „Seljačke zaštite“. U međuvremenu, Mačekova zvanična štampa održavala je duševnu kondiciju svojih sledbenika i pripremala ih na što snažnije izvršenje zadataka u duhu ustaških načela.

Jedan primer za ugled. U Sremu nema Hrvata sem Srba i Srba katoličke vere, koji su u nesrećnim vremenima sličnim onima iz 1941. godine, morali primiti katoličku veru, ali je i takvih malo. Mačeku i prvom hrvatskom banu Šubašiću posle nekoliko ugrabljenih srezova iz Srema pod hrvatsku banovinu nije to ništa smetalo da dozvole i subvencioniraju u središtu sremske županije izlaženje novina pod naslovom „Srijemski Hrvat“, koji je stajao u službi hrvatskog imperijalizma. Taj „Srijemski Hrvat“, tumačeći svakako stanovište svojih finansijera, napisao je pored mnogih drugih uvreda na račun srpskog naroda 24. avgusta 1940 godine i ovakav izazivački odlomak:

„Hrvatski narod nije lud i u nikojem slučaju nije luđi od srpskog narda. Hrvatski narod dobro znade, da sadanje vrijeme i razvitak prilika u Evropi sami sobom nameću definitivno rješenje svih spornih pitanja među narodima. I mi kao sinovi hrvatskog naroda otvoreno kažemo: Ako si on ne bude znao pribaviti respekt svojih prava, onda nije ni dostojan da ih uživa!“

Ovako su dakle Maček i njegova štampa pretili Srbima razvojem prilika u Evropi na godinu dana pre izdaje, koja je sprovedena tačno u duhu ovoga „obećanja“, što znači, da vodstvo HSS ni pred sobom ni pred istorijom ne može odreći aktivno učešće u pripremama i izvršenju onoga što je sa Srbima u „Nezavisnoj državi Hrvatskoj“ učinjeno. Biblijska priča o ulozi Jude i ovde je našla primenu. Ljudi sa Markovog Trga zasedavali su na „tajnim večerama“ jugoslovenske vlade. Samo što Dragiša Cvetković nije bio vidovit da bi u svome društvu pronašao Jude.

Jedva nekoliko dana posle ukaza o osnutku Banovine Hrvatske, hrvatska službena štampa objasnila je, da je osnutak Banovine Hrvatske (države nad državom), samo korak bliže konačnoj samostalnosti. Tu potvrdu vidimo i u „Srijemskom Hrvatu“ od 31. VIII. 1940. gde se kaže:

„Osnutak Banovine Hrvatske znači prvu stepenicu, to jest, početak ostvarenja hrvatskog narodnog programa."

Koji je to hrvatski narodni program i kako izgleda, Maček o tome Srbima pre 6. aprila 1941. godine nije hteo reći, da ne bi izdao Judinu tajnu. Međutim, Srbi su taj „hrvatski narodni program“ teško osetili iza 6. aprila.

Da je „sporazum“ Cvetković-Maček značio samo početak „ostvarenja hrvatskog narodnog programa“ i konačne hrvatske samostalnosti, moglo bi se na prvi korak videti iz mnogobrojnih komentara ondašnje hrvatske javnosti kao na primer:

„Iako u tom pogledu nije sve učinjeno, već je formirana samo banovina Hrvatska, potpisana je Uredba, koja omogućuje da se u tom pravcu pođe dalje. Razlozi su tome jasni – nije se htjelo dirati u Bosnu, dirati u pitanje bosansko-hercegovačkih muslimana. To isto vrijedi i za Vojvodinu. Rješenje tih pitanja ostavljeno je za docnije." („Hrvatski List" od 29. avgusta 1939.)

„Hrvatska neće moći držati na svome području stanoviti broj pojedinaca, (ovde misli na Srbe) koji su se orijentisali nepovjerenjem prema hrvatskom narodu, a neće im moći ni plaćati mirovine (penzije) jer je nijesu zaslužili.“ („Hrvatski Dnevnik" od 28. VIII. 1939.).

„Znamo i to, da se ni svi mali tirančići (ovde misli na Srbe) neće moći maknuti sa svojih mesta u roku 24 sata, a kamo li u tako kratkom roku privesti zasluženoj kazni, ali ne možemo prihvatiti odugovlačenje“. („Zagrebački List“ od 28. VIII. 1939.)

„Uskrsnuće banovine Hrvatske znači prvi poraz lažnog jugoslovenstva“. („Hrvatska Straža“ od 28.VIII. 1939.)

Tako je pisala službena hrvatska štampa o sporazumu, a našlo bi se daleko poraznijih stavova kad bih imao na raspoloženje makar manji deo hrvatske novinske literature iz onoga doba, kada je cela hrvatska štampa po stranačkim direktivima kao na komandu uzviknula: „Sporazum je samo korak bliže našoj konačnoj samostalnosti!“ Drugačije rečeno – „Nezavisnoj državi Hrvatskoj!"

Pre nego pređemo dalje, jedno malo uspoređenje: Srbija je po završetku prvog svetskog rata priznala penzije Hrvatima, koji su ceo svoj život proveli u službi Austrougarske i za vreme rata vršili streljanja po Srbiji, a Hrvati za vreme pravne države Jugoslavije odriču penzije službenicima pravoslavne vere. Kad tako ne bi bilo, ne bi bilo u hrvatskom stilu. Tome se ne čudimo. Ne možemo se ali načuditi Kraljevskom Namesništvu, koje je moglo zloupotrebljavati kraljevski testamenat i ovako hladnokrvno prisustvovati pogrebu Jugoslavije.

Davno pre, a posle tragične pogibije Kralja Aleksandra (1934.) naročito, organizovan je po upustvima partijskog vodstva HSS bojkot svega što je srpsko. U tu svrhu osnovana su po svim mešovitim mestima gde Hrvati žive izmešani sa Srbima, tobože privredna društva pod imenom „Svoj svome“. Ona su imala da bojkotuju srpski privredni i gospodarski život. Sastancima, živom i pisanom rečju, sprovedena je preteća propaganda da ni jedan hrvatski pripadnik ne sme imati nikakvih poslovnih odnosa sa srpskom privredom i zanatstvom. Da se to u potpunosti postigne, funkcioneri udruženja „Svoj svome“ obrazovali su svoju egzekutivu, koju su postavljali pred srpskim radnjama, da bi pretnjama odvraćali potrošače od ulaska u radnju. U Zagrebu se desilo nekoliko slučajeva, da su članovi „Građanske zaštite“ nasilnim putem isticali na srpskim trgovinama natpise: „Ovo je srpka radnja“. Zbog tako stvorenog stanja, osetan broj Srba morao je emigtrirati iz banovine Hrvatske davno pre 1941. godine. A dok se sve ovo sa Srbima u banovini Hrvatskoj dešavalo, hrvatski ban Ivan Šubašić i njegov vođa Vlatko Maček zadovoljno su posmatrali ovu besprimernu harangu protivu Srba i hrvatski narod podstrekavali u nadi, da hrvatski narodni program banovinom Hrvatskom nije ostvaren, već da će ga hrvatski narod sam izvojevati.

Da bi se mogli potpuno osamostaliti i finansijski spremiti za događaje kojima su 1941. godine i sami davali smer, Hrvati su odmah iza akta sporazuma od 26. VIII. 1939. zatražili, da se nagodbarska kvota od 29% zlatne rezerve Narodne Banke Kraljevine Jugoslavije, koliko tobože otpada na Hrvate (mada ovi ni jednoga dinara nisu uložili), prenese iz trezora Narodne Banke u njenu zagrebačku filijalu. Po tome je svako mogao znati, šta se krije iza hrvatskih kulisa, samo to nisu mogli uočiti političari klase Dragiše Cvetkovića, koji se čak na jednoj zagrebačkoj priredbi iza sporazuma pojavio u onakvoj kapi članova Mačekovih: formacija „Građanske zaštite“, koje su izvršile prevrat u Hrvatskoj i nad obezoružanim srpskim življem počinile čuda od zverstava.

Sa tom trećinom zlatne podloge, odnosno rezerve Kraljevine Jugoslavije, Hrvati su podmirili troškove istrebljenja Srba u „Nezavisnoj državi Hrvatskoj“. Evakuisan je samo onaj beogradski ostatak, koji otpada na Srbe i procentualno na Slovence. Međutim, hrvatski članovi jugoslovenske emigrantske vlade ni malo ne rumene od stida, što na ovaj način, isto kao i Ante Trumbić, o isključivom trošku Srbije organizuju po savezničkom inostranstvu diplomatsku hajku protivu životnih interesa te iste zemlje Srbije, čije im zlato služi kao izvor za borbu u duhu načela nauke Ante Starčevića.

Na očigled službenog Beograda, Hrvati su požurili da posle proglašenja banovine Hrvatske i Srbe u njoj proglase narodnom manjinom. Tako je ovlašćeni predstavnik Mačekov, narodni poslanik Tomo Baburić, govoreći 19. decembra 1939. na zboru HSS u Bjelavaru rekao :

„Mi smo sporazumom od 26. kolovoza samo počeli rješavati hrvatsko pisanje. Kad ćemo ga posve riješiti i kako – ovisi o nama. Ima ljudi koji misle, da će se vratiti ono što je prošlo, ali ja im kao seljak i vaš zastupnik poručujem: Nema više natrag, već naprijed u izgradnji slobodne Hrvatske! Pozivam Srbe i ostale manjine narodne, da shvate situaciju onakvom kakva jeste i kakva mora biti !"

Nije Toma Baburić bio sam, niti je samo on ovako mislio i govorio. Bio je on samo jedan pion u vojsci rušilaca, pod direktnim rukovodstvom vođstva hrvatskog narodnog pokreta HSS, sa Mačekom na čelu. To je mogao čak uočiti i kratkovidni Dragiša Cvetković, koji je sa tolikim nepoznavanjem stvari „rešio" hrvatsko pitanje, pa je svome glavnom organu „Samoupravi" u martu 1940. godine morao dozvoliti da o hrvatskoj štampi napiše i ovo:

„Oni smatraju, da je danas u hrvatskom delu naše javnosti takva konjuktura, da je njihov glavni zadatak u harangiranju masa, stvaranju nezadovoljstava, izazivanju što većeg nesporazuma, u rušenju svih autoriteta (naša prmedba: kao da je Dragiša Cvetković bio nekakav autoritet), vlasti i države i svega onoga što je solidno i na čemu treba da počiva naša državna zajednica. Oni se danas zalažu za uspeh Hrvatske Seljačke Stranke i dr. Mačeka, ali sa providnom tendencijom rušenja i ubijanja morala i vere u sve što je zdravo nacionalno i jugoslovenski orijentisano."

Ali, glas „Samouprave" i otrežnjenog Dragiše Cvetkovića bili su glas izgubljenoga u pustinji. Hrvatska je ukazom o uspostavi banovine postavljena u takav položaj, da u svome unutarnjem životu bude neprikosnovena, a povrh toga da preko svojih članova u zajedničkoj vladi može Šumadiji diktirati šta hoće.

Da kuriozitet bude potpun, predsednik jugoslovenske vlade zavisio je na području banovine Hrvatske od volje hrvatskoga bana, koji ga je sa svoje teritorije mogao ukloniti kao neželjenog gosta, jer je ban hrvatski stajao nad direknom vlašću Krune.

U tako uzdignutoj hrvatskoj banovini, gde bi se pre moglo reći da je ostali deo Jugoslovenske teritorije postao kolonijalni posed Hrvatske, nego da je ona sama deo jugoslovenske države, privodile su se kraju pripreme za konačno „ostvarenje hrvatskog narodnog programa“. Da bi se prema srpskom stanovništvu hrvatske banovine sproveo program koji se želeo, preuzeti su opštinski činovnici u bansku službu, kako bi se na taj način srpske opštine u Banovini rastavile od svojih srpskih činovnika, a na njihovo se mesto postavili Hrvati ili hrvatski eksponenti. Hrvatske su se vlasti požurile da odmah počnu sa zatvaranjem Sokolskih domova i svih patriotskih društava, a njihove pripadnike da progone. Samouprave vlasti po paroli „Svoj svome“, otpustile su Srbe sa svih položaja. Išlo se tako daleko, da je hrvatska opštinska uprava u Privlaci otpustila opštinskog strvinara Stevu Nikolića samo radi toga, što je bio pravoslavac. Čak je vladin list „Vreme“ 26. novembra 1939. doneo izveštaj iz Osijeka u kome se o otpuštanju Srba kaže:

„Nastavlja se odpuštanje Srba službenika iz gradske službe i gradskih preduzeća. Sem otpuštenih za koje je javljeno, sada je ponovo otpušteno 7 radnika Srba, koji su bili zaposleni kod gradskog tramvaja, tako da se broj otpuštenih Srba popeo na 30."

Nekako u ovo doba pada i otpuštanje velikog broja Srba iz ostalih osječkih ustanova. Osječki „Hrvatski List“ od 1. novembra 1939. godine izvrgava ruglu naziv oslobođenja i ujedinjenja i kaže:

„Koliko se u Osjeku „jugoslovenovalo" u vrijeme diktature, imamo vanjski znak u tome, što su tri trga u našem gradu dobili naziv „Trg ujedinjenja“ i „Trg oslobođenja“. Eksponentima, koji su se time htjeli dodvoriti nije bilo dosta jedan trg sa takvim imenom. „Ujedinjavalo“ se i „oslobođavalo“ na veliko!"

Tako „Hrvatski List“ u doba postojanja pravne i stvarne države Jugoslavije, za takav pravac, dobio je blagoslov i novčana sredstva partijske kancelarije HSS. A zagrebački list „Ekonomska politika“ od 6. decembra 1939. dobacila je preko Mačekovih ramena srpskom narodu:

„Razumljivo je da će Hrvati ako ne danas, ali sigurno u skoroj budućnosti htjeti da prošire granice Hrvatske u onom okviru u kojem je ona nekada u dalekoj prošlosti bila, samo da bi tako proširena bila jača i sposobnija da se odupre premoći Srbije. U toj će se težnji ona neminovno sukobiti sa suprotnim težnjama Srbije, te će taj sukob pretstavljati stalno vrelo nemira, iridente i nepovjerenja."

„Ekonomska politika" bila je ovde kao izraz raspoloženja Hrvatske Seljačke Stranke preko običaja iskrena. Ona je dve godine pre hrvatske izdaje priznala ono, što sam ja u celoj ovoj knjizi hteo reći. Naime, Hrvatska je želela i privela u delo uništenje srpskog naroda za uspostavu svoje hegemonije nad srpskim zemljama.

Kad se bude pisala istorija drugog svetskog rata, evropski jugoistok naći će svoga krivca za rat isključivo u „hrvatskom narodnom programu“, a priznanje i najteže samooptužbe u samim organima hrvatskog javnog mnenja. Islednik će sakupiti najteži optužni materijal iz kompleta partijske štampe one iste stranke, na čijem je čelu stajao glavom dr. Vladimir Maček. Dok se na ovako podmukao način pripremala hrvatska izdaja, preko 600.000 neobaveštenih srpskih birača bili su 1938. godine uvereni da leče državnu krizu, koja se zvala „hrvatsko pitanje". U stvari, oni su mimo svoje volje poslužili Mačeku kao sredstvo ucene prema Kruni, kojom je postigao hrvatsku banovinu kao uvod „Nezavisnoj Državi Hrvatskoj“. U međuvremenu, poslužilo mu je to zloupotrebljeno srpsko poverenje kao legitimna busija, iza koje može maskirati svoje prave namere, koje se najbolje mogu videti iz njegove izjave date 16. januara 1940. beogradskom dopisniku italijanskog lista „Đornale d'Italija“ (Giornale d'Italia) u kojoj potvrđuje hrvatsko-italijansko-mađarski savez onako, kako je 1941. godine i izveden. Mačeku ništa nije smetao položaj potpretsednika vlade Kraljevine Jugoslavije da izjavi ovo:

„Hoću da vam uz ovo što se odnosi na hrvatsku autonomiju dadem izjavu o odnosima koji vežu Italiju, Hrvatsku i Mađarsku. Italija i Mađarska nisu samo naši najbliži susjedi. Prema stukturi naše se tri zemlje dopunjavaju i to čini, da njihovi odnosi treba da budu najsrdačniji“

Vođa hrvatskog naroda Vladimir Maček imao je potpuno pravo kad je rekao, da se Mađari, Hrvati i Italijani u narodnoj strukturi dopunjuju. Da su njihovi odnosi bili i najsrdačniji; to potvrđuju događaji iz 1941. godine i posle nje.

Zbog svoje mnogostrukosti, teško je jednom perspektivom osvetliti sva ona lukavstva koja predstavljaju hrvatsko istorijsko „bogatstvo". Jedno od najuspelijih je svakako ono izvedeno od prilaska paktu trojnih sila (25. III. 1941.) do proglašenja „Nezavisne države Hrvatske“ (10. IV. 1941.). U vladi koja je zaključila pristup trojnom paktu Srbi nisu bili zastupljeni legitimnim pretstavnicima, dok Hrvati jesu. U vladi koja je pakt odbacila, bili su opet ti isti Hrvati. Kad je trebalo deliti posledice jednog ili drugog, Maček je umesto da ode u London, ostao u Zagrebu, jer je morao prisustvovati praktičnim ispitima, koje su njegove formacije „Građanske zaštite“ i „Seljačke zaštite“ u ostvarivanju „Nezavisne države Hrvatske" polagali. A morao je ostati i radi toga, da bi 10. aprila 1941. godine izdao zajedno sa Pavelićem onaj zanosni proglas hrvatskom narodu u kome kaže, da se najzad ostvaruje „tisućgodišnji san hrvatskog naroda“. (Valjda zato što mu se docnije situacija u korist Pavelićevu izmakla iz ruku, Maček je porekao svoje učešće u tome proglasu). Da, ostao je vođa hrvatskog naroda Maček u Hrvatskoj, iako se mogao pridružiti ostalim članovima vlade, jer je hteo da podeli radost sa masama koje se, kako iz bezbroj primera videsmo, decenijama spremao za taj momenat. Ali je zato sa jugoslovenskom vladom poslao nekoliko svojih ljudi, da bi ovi po potrebi u svemu odigrali na štetu srpskoga naroda istu onu ulogu, koju je Ante Trumbić za posebne hrvatske interese u prvom svetskom ratu odigrao.

Nasuprot iznetim činjenicama, može se neko isprsiti sa Mačekovom „preporukom“, da se Hrvati odazovu mobilizaciji. Maček je zaista dao takvu „preporuku“. Samo, to je forma. Suština se, međutim, sastoji u nečemu drugom što bi Srbima bilo jasno tek onda kada bi znali, da su Mačekovi pristalice usporedo sa njegovom „preporukom“ preko mesnih organizacija HSS poverljivim putem obavešteni da svakako prime mobilizacino oružje, koje i onako neće upotrebiti na spoljnjem, već na unutarnjem frontu, protivu Srba.

2009-01-05T10:11:00.001+01:00

Istorijat ujedinjenja i njegove posledice

Iako dockan, bilo je najzad vreme, da se pred srpskim narodom izađe sa čistom istinom, jer će ta istina skinuti masku sa jezuitsko-hrvatskog lica i time muški reći, da je hrvatska većina tobožnje bratstvo smatrala mogućim samo tako, da se hrvatski prostor i jezuistki uticaj pomere prema istoku. Ovo je hrvatsko pravilo kako u doba „dobrih“, tako i u vremenima rđavih srpsko-hrvatskih odnosa. Kod Srba se, međutim, i u vreme svih tih nasrtaja provlači svetla nit, koja karakteriše svaki viteški narod. Kad su im Hrvati posle Tomislavljevog otcepljenja koji put po uputstvima iz Rima i rukovođeni zadnjim mislima neiskreno pružali ruku, Srbi su je i mimo saznanja da se iza nje krije novi jezuitski nasrtaj, ipak prihvaćali. Verni datoj reči, Srbi se radi toga nikada prema Hrvatima nisu našli u položaju napadača, već samo u položaju napadnutoga i u položaju pravedne nužne odbrane svoga imena i svoga istorijsko-etnografskog prostora. Nesreća dakle, u koju su Srbi mnogo puta upadali na toj strani, može se tumačiti ne samo time, što su se trudili da Hrvate mimo svih njihovih nedostataka smatraju narodom, već i usled bolećivosti srpske istorijske nauke, koja je Hrvatima u tolikoj meri koristila da su srpski istoričari tek iza hrvatske grmljavine počeli osećati grižu savesti, pa je tako profesor beogradskog univerziteta V. Popović na strani 382 svoje knjige „Istorija srednjeg veka" napisao: „Naš brojno mali narod postigao je opšteistorijski značaj, koji mu je više priznat u javnom mnenju Evrope, nego u njegovoj istorijskoj nauci."

Naše stradalaštvo ne može se pripisati isključivo razvoju događaja, koji su neposredno predhodili šestom aprilu 1941. godine. Uzalud će biti traženje neposrednih uzroka u blizini ovoga datuma, ako se ne posegne malo dublje u prošlost, koja dopire čak do prvih tragova našeg narodnog života na prostoru, koji je sticajem docnijih prilika sve jače bio izlagan stalnim nasrtajima. April 1941. godine samo je završni akord zakulisnog koncerta, čija je uvertira mnogo starijeg datuma nego što je u nauci Ante Starčevića zabeleženo, da je srpsko-hrvatsko bratstvo na bazi jednakosti nemoguće, a pretposlednja etapa onome što je sledovalo iza 6. aprila 1941. godine svakako je osnivanje „Jugoslovenskog Odbora“, kada mu je tokom rata 1914. – 1918. nesrećom srpskog naroda na čelo stao jedan od sledbenika Starčevićeve nauke.

Suprotnosti „Jugoslovenskog Odbora“ i Nikole Pašića u pogledima na rešenje srpskog istorijskog i etnografskog problema posle završenog rata, iako tobože „u interesu nečega većeg“ vešto zataškavane, bile su u narodu evidentne. Jer srpski narod tokom tolikih ratova nije žrtvovao najbolju svoju decu, da bi se rezultatima tih nadčovečanskih pregnuća na jevtin način omogućila sloboda sledbenicima Starčevićeve nauke, o kojoj su oni, ali sa svoga stanovišta vekovima sanjali.

Nikola Pašić ne samo što nije želeo da se u sklopu srpske države uklope i takvi činioci, sa kojima bi saradnja, obzirom na nejednak stepen nacionalne pripreme bila nemoguća, nego je bio i protivnik stvaranja takvog srpskog geografskog oblika, koji bi prevazilazio srpski istorijsko-etnički prostor.

Trumbić je, za razliku od Pašića, sve svoje napore upregao u akciji da malu Hrvatsku uklopi u austrougarsko odpadništvo namenjeno srpstvu, kako bi ova usled etničke bliskosti odigrala ulogu kvasca za svoje posebne interese. I zato što je Austrougarska suđena na „rasprodaju“, Trumbić je na štetu srpstva uspeo da u Versaju (Versailles, Versajski mirovni ugovor 1918. – kraj I. sv. rata) ne samo prikači Srbiji kajkavsku Hrvatsku, nego da nje radi Srbija izgubi svoje samostalno državno ime i da svoj ogromni nacionalni kapital uloži u jednu problematičnu ortačku zajednicu, gde nametnuti ortačić ništa nije imao da uloži, sem svoje vekovne zavisti i oprečnih pojmova srpskoj nacionalnoj duši.

Iz prošlog svetskog rata (1814. – 1918.) Srbi su izašli kao pobedioci sa bojnog polja, ali su stvaranjem „Jugoslovenskog Odbora“ bili diplomatski tučeni. Akcijski kapital toga „Jugoslovenekog Odbora“, međutim, bio je onaj neznatni broj hrvatskih dobrovoljaca, koji nije bio ni toliki da bi se mogla osnovati četa pod imenom „Zrinski“. Docnije je ta „šaka jada“ poslužila hrvatskoj ucenjivačkoj politici kao materijal, da su tobože Hrvati uzeli učešća u oslobodilačkoj vojni. Kao što bi Srbi, na primer, imali pravo stavljati pečat svojine na Afriku samo zato, što je nekoliko Srba u stranačkoj legiji ratovalo pod francuskom zastavom.

Sledbenik Starčevićeve nauke Ante Trumbić, tumačio je time oportunizam svoga naroda, kada je mimo volje srpske vlade osnovao u Francuskoj „Jugoslovenski Odbor“ sa ciljem, da ovaj poremeti izgradnju srpskog narodnog patriotizma i da u momentu austrougarske „rasprodaje“ Hrvatsku prikrpi Srbiji. Sve to, razume se, pred saznanjem, da će u „pogodnom“ trenutku lakše Hrvatsku otrgnuti iz zajednice sa Srbima, nego što bi je isčupali iz sklopa koje jače sile, ako bi ova versaljskim protokolom bila uklopljena u sastav koje od jačih država srednje Evrope. Za ovo je Trumbić imao dovoljno vremena, jer su u to vreme srpski državnici bili zaposleni bojnim poljima i brigom za porobljenom domovinom, pa je Trumbić sa „legitimacijom“ „Jugoslovenskog Odbora“ imao dovoljno vremena za posećivanje raznih salona i mršenje konaca, kako Hrvatska prilikom nove podele ne bi ostala u bubnju. Šačica hrvatskih emigranata dakle, uspela je da unese Hrvatsku u zajednički srpsko-hrvatski život i da u docnijem životu unese sve negativne osobine, koje su imale da po utvrđenom planu doprinesu srpskom raspadu. Veterani solunskoga fronta morali su u interesu „bratstva“ pružiti ruku onima, koji su se nalazili u protivničkoj vojsci i prema prikazu „Hrvatskog Lista“ od 13. XI. 1941. boreći se u sastavu austrougarske vojske (78 osječka regementa) „ratovali protivu Srba neprijatelja“ na Crnom Vrhu u Srbiji.

Zamisao o kolektivizaciji imena južnih Slavena rođena je, kako na jednom mestu u ovoj knjizi videsmo – u Zagrebu, ali nije proistekla iz slavenskih pobuda već iz želje, da se ovo ime prostre i preko srpskih zemalja, kako bi se srpska nacionalna svest razvodnila jugoslovenstvom i time stvorili preduslovi raspada, na čijim bi se ruševinama, bar u jednom delu, nazidao novi deo hrvatskog „tisućgodišnjeg prava“. Rukovođeni takvim mislima, Hrvati su stolećima nasrtali na srpski istorijsko-etnografski prostor, nastojeći stalno, da u pomanjkanju sopstvene istorije firmom hrvatskog imena uprljaju najmarkantnije stranice srpske prošlosti i srpskih pokrajina pod bivšom Austrougarskom. Iz tih pobuda dolazi i ona Starčevićeva izjava u kojoj kaže, da „u Srbiji živi najplemenitiji deo hrvatskog naroda". Retko je, međutim, ko u Srbiji mogao iz hrvatske prošlosti izvući pouku i uvideti, da je to jedan iz serije pokušaja da se hrvatski kalem presadi na srpsko podneblje. Uostalom, narod koji je zbog odsustva hrabrosti hiljadama godina stenjao pod tuđim jarmom trebao je makar naturanjem svoga imena činiti „pohode“ izvan svoga prostora. Ovu istinu ne kriju ni hrvatski istoričari, koji na neposredan način priznaju, da za ono malo svoje „povijesti" mogu zahvaliti jedino delu srpskog naroda, kome su milom ili silom uspeli naturiti svoje nepopularno ime.

Sa tako različitim nacionalnim ulozima u istoriji i shvatanjima, osnovana je ortačka zajednica, koja se zvala Jugoslavija. Njenim osnivanjem ispunjen je deo hrvatskog programa, jer je ova kao austrougarski odpadnik prvo neprimetno, a posle sve jače i jače odpočela identifikovati svoje teritorijalne pretenzije sa geografskim oblikom od Austrougarske otpalih zemalja, mada su te zemlje sem uže Hrvatske većinom srpskog etničkog sastava, kako to uostalom i sama hrvatska statistika iz 1910. godine utvrđuje, a što ne kriju ni mnogi Hrvati prošloga veka, kao što je slučaj sa Ivanom Kukuljevićem, koji na saborskoj sednici od 6. juna 1848. godine pred hrvatskim saborom, govoreći o srpskom narodu, reče: „Ovaj nam je narod srpski u najvažnijim vremenima, kada smo stenjali pod aristokracijom, latinizmom i germanizmom, našu čistu narodnost sačuvao“. A dotle, dok su Srbi čuvali hrvatsku narodnost, evo šta je bilo sa takozvanom hrvatskom slavom:

„Što me pitaš druže moj o slavi
Prošlih dana hrvatskog mog roda
Znaj da malo broji sretnih zgoda
U povijesti od kad se pojavi.

Dvanajest vjekova, što ga taj svijet pozna
Rijetko svoj bje, često tuđi sluga,
Il u dvorah, il kod teška pluga,
Vazda lance kob mu kova grozna.

Iza groma kao munja sjajna,
Usta i on kadkad kao sjajan dijeli,
Al mu sinci nikad nisu htjeli
Da ta sjajnost bude dugotrajna.

I u sramnu tminu sve to veću
Pade Hrvat iza sjajnih čina,
Gospodarom izabra tuđina,
Sam slobodu da za praznu vreću.

Ivan Kukuljević

Mi smo, doduše, imali prilika da čujemo Kukuljevića gde pokušava da u svojstvu velikog župana nabaci hrvatsko obeležje sremsko-slavonskom stanovništvu, ali nam je poznat i onaj odlučni protest patrijarha Rajačića hrvatskom saboru, koji ga je u tom uverenju potpuno razuverio, pa ga opet posle 36 godina vidimo gde sa saborske govornice od 28. VIII. 1884. godine odaje javno priznanje Srbima i tvrdi, da je hrvatstvo jedino zahvaljujući njima očuvalo svoje narodno obeležje. U tom svome govoru Kukuljević kaže:

„U ono doba, kada je Hrvatska snom mrtvijem spavala, kada je sva njezina inteligencija isključivo latinski govorila, kada je naša aristokracija i najviše plemstvo slala svoje sinove u Mađarsku kao u Meku i Medinu da se nauči mađarskom jeziku, Srbi su to bili, koji su me naučili da ljubim svoj narod i srodna slavenska plemena, da poštujem i cijenim slavensku ideju."

Kukuljević je imao pravo, jer se bez preterivanja može reći, da Hrvati za ono malo svoga nacionalnoga kapitala mogu jedino zahvaliti srpskoj narodnoj misli, od čije su se buktinje stotinama godina grijali, kako to Franjo Rački u svojoj knjizi „Borba južnih Slovena za državnu samostalnost“ reče ovim rečima: „Posljednji hrvatski kralj Petar mogao je na Gvozdu uzviknuti: Finis Croatiae"…, a zatim nadodade: „To su još jedine srpske župe na balkanskom poluotoku čuvale sveti oganj državne samostalnosti.“

Možda je jedini Nikola Pašić od Srba poznavao osobine hrvatskog jezuitizma. Otuda i proizlazi ono njegovo stanovište, da Hrvati ne vežu svoju prošlost za srpsku budućnost. U prilog toga stanovišta govorile su mnogobrojne činjenice; među kojima i ona, da su se Hrvati u sastavu austrougarske vojske sa tolikim krvološtvom borili protivu Srba, svakako u nadi da će osim tolikih srpskih zemalja i centralna Srbija sa Crnom Gorom biti zadnje srpske zemlje, u kojima će hrvatski katolički kler naći svoje novo polje rada. Treba li, stoga, dati kakvog komentara opisu bitke na Crnom Vrhu, gde se sa velikom hvalom ističe, kako je 78. hrvatska pješačka pukovnija 1914. godine otela „od Srba neprijatelja“ Crni Vrh i time obogatila „hrvatsko povijesno pravo“? Ovde ne treba isticati, niti zaslužuje ma kakvu pažnju tvrdnja da su tobože baš Hrvati bili oni, koji su zauzeli Crni Vrh, jer je to kao i mnogo koješta drugo, obična hrvatska „povijesna“ laž.

Poznato je, doduše, celom srpskom narodu iz doba austrougarske okupacije, da su Hrvati činili pozadinska čuda od junaštva, pljački i zverstava nad obezoružanim srpskim narodom, ali verovatno ni austrougarskoj vrhovnoj komandi nisu poznata neka naročita hrvatska junaštva u prvim borbenim redovima. Isto tako je poznata i ona srpska cenzurna sramota, koja je po završenom prošlom ratu (1914. – 1918.) zabranila iznošenje imena hrvatskih krvoloka iz vremena okupacije srpskih zemalja i mesto njih „dozvolila" da se izmisle imena drugih narodnosti samo zato, da bi se očuvalo tobožnje srpsko-hrvatsko bratstvo, koje je srpstvu donelo najviše krvi i suza u istoriji. Tako su Srbi iza prvoga svetskoga rata lišeni prava da čuju za hrvatska divljaštva po srpskim zemljama baš u vremenu, kada su se Srbi borili i za njihovu slobodu.

Sem izvesnog broja Hrvata srpskoga porekla, velika većina hrvatskog naroda niti je 1918. godine bila duhovno zrela za ujedinjenje sa Srbijom, niti je u docnijem zajedničkom životu pokazala sklonosti, koje bi je odvratile od vekovnog programa hrvatsko-katoličke ekspanzije na račun Srba i njihovih zemalja. Što su hrvatski političari, sem Stjepana Radića i njegove partije, mimo takog duhovnog stanja naročito kajkavskog dela svoga naroda ipak odglumili „želju“ za ujedinjenjem, ne mora se zato tražiti objašnjenje u 1918., koliko u aprilskim događajima iz 1941. godine. Da nosioc glavne uloge u toj hrvatskoj glumi dr. Ante Trumbić i kao predsednik famoznog „Jugoslovenskog Odbora“ i kao prvi ministar inostranih dela Kraljevine SHS, nije ni sam bio duhovno zreo za jedinstvo, a prema tome ni za jugoslovensku misao vidi se po tome, što predstavnici hrvatskog naroda za vreme njegove sahrane (1938.) u splitskoj franjevačkoj crkvi, nisu dozvolili prisustvo predstavnika vlade Kraljevine Jugoslavije, svakako tumačeći time njegove prave osećaje, a možda i izričitu poslednju želju.

Koristeći srpsku učmalost, Hrvati su u neku ruku bacili rukavicu srpskome narodu, kada su objavili „da je nekvalifikovana većina hrvatskog sabora i na nedozvoljen način zaključila akt ujedinjenja“, jer da je sam Stjepan Radić bio protivan odlasku delegata u Beograd „prije definitivne pogodbe". („Hrvatski List" od 18. VII. 1939.)

Iako dockan, mi bi na ovo imali primetiti, da je tačna tvrdnja hrvatske javnosti kao tumača hrvatskog narodnog raspoloženja, kako Hrvati svojom većinom nisu želeli ujedinjenje sa Srbijom, jer nisu bili duhovno zreli, kao što ni u docnijem životu nisu pokazali sklonosti za to. Što se tiče okolnosti, da su jedni hrvatski političari bili za odlazak u Beograd, a drugi protiv, ovde se ne radi ni o čemu drugom, sem o dirigovanoj politici „ljudi za sve situacije“, gde je svakome određena stanovita uloga. Pošto se u konkretnom slučaju radilo o opasnosti, koja je pretila Hrvatskom Primorju od primene „Londonskog pakta“ (da se pripoji Italiji), hrvatsko je vodstvo jednu ekipu uputilo u Beograd da spreči primenu „Londonskog pakta“, dok je Stjepan Radić u drugoj etapi borbe za hrvatsku samostalnost imao da Hrvatsku „vadi“ od Srbije. Pošto, međutim, nije sve „klapalo“ po planu, dolazi do Radićeve emigracije, u kojoj je jednako kao docnije Košutić i Pavelić, radio za posebne hrvatske interese, negirajući duhovno jedinstvo i ponavljajući ono što su pre toga mnogi viđeni Hrvati tvrdili, da ono u hrvatskom narodu nikada nije imalo korena.

Opisujući hrvatsko pristupanje kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca, hrvatska „povijest“ baca glavnu krivicu za akt ujedinjenja na dalmatinske Hrvate, koje naziva „tipovima“ i „rasicama“, jer da su to oni bili koji su „terorizirali rodoljubno zagrebačko pučanstvo“ i naterali ga da primi ujedinjenje. („Hrvatski List“ od 18. VII. 1939.). Ovaj zvanični organ Hrvatske Seljačke Stranke i njegova vodstva, napisao je o predradnjama za ujedinjenje o dalmatinskim Hrvatima:

„Dok je Narodno vijeće pozivalo srpsku vojsku, Talijani su okupirali Rijeku, Sušak, Trst i druga mjesta sušačke okolice. Istodobno su se u Zagrebu slegli razni tipovi, takozvane „rasice“ (ovo je podrugljivi izraz za Dalmatince), koji su uz pomoć policije terorizirali rodoljubno zagrebačko pučanstvo. Na ulicama su demonstrirali istarski i dalmatinski emigranti, tražeći po nagovoru Svetozara Pribićevića bezodvlačno sjedinjenje sa Srbijom.“ („Hrvatski List“ od 18. VII. 1939.)

Tako je na očigled ogluvelog srpskog političkog vodstva za vreme pravne i stvarne Jugoslavije pisala zvanična hrvatska štampa, optužujući Dalmatince da su u obliku „tipova“ i „rasica“ skrivili tobožnjoj hrvatskoj utopiji. Ta nam optužba daje razloga da se još malo pozabavimo Dalmatincima i da vidimo, da li je to bio dalmatinski stav samo u momentu odlučivanja o ujedinjenju, ili je to bio glas srca kroz vekove sve od onda, od kako su još od srednjeg veka otrgnuti od matičnih srpskih zemalja.

Dalmatinci, Srbi rimokatoličke vere, jasno su odredili svoje smernice i prvi politički ispit položili pred bečkim parlamentom druge polovice godine 1861. Tada je bečki sabor raspravljao o hrvatskom zahtevu da im se pripoji Dalmacija. Dalmatinski predstavnik izjavio je tom prilikom pred bečkim parlamentom, da se Dalmacija ne želi pripojiti Hrvatskoj, pa je najzad povišenim glasom rekao: „Dalmatinci više priznaju i vole Carigrad i Petrograd, nego li Zagreb!" Drugi dalmatinski poslanik ublažio je govor prvoga u korist Hrvatske. To je dalo povoda hrvatskom saboru da se na 84. sednici od 14. septembra 1861. godine „pozabavi“ ovom diskusijom bečkog parlamenta. Hrvatski saborski poslanik Polit, veličajući zauzimanje onog drugog dalmatinskog predstavnika (Ljubiše) za hrvatsku stvar, predložio je da mu hrvatski sabor izrazi javnu zahvalnost. Ali, kada je predsednik sabora stavio Politov predlog na glasanje ustajanjem, ceo hrvatski sabor je sedeo. Znači, da još 1861. godine nije bilo nekih naročitih duhovnih veza između Hrvatske i Dalmacije. Nije prema tome nikakvo čudo, što je katolički biskup Martin Brajaković 1700.-te godine u popisu stanovništva odvojio Srbe pravoslavne i Srbe katolike od Hrvata, niti je ikako čudo, što su ti isti Srbi katolici (po „Hrvatskom Listu“ tipovi i rasice) 1918. godine tražili da se posle tolikih vekova vrate srpskoj zajednici.

Stjepan Radić je utro puteve hrvatskoj emigraciji, pa i samom Paveliću. Sva ta emigracija bez razlike bila je spremna da ne bira saradnju, samo da se posle uspešnog opozivanja „Londonskog pakta“ ostvari drugi deo hrvatskog narodnog programa i izvojuje puna nezavisnost od srpskih zemalja. Što Radić u tome za vreme svoje emigracije nije uspeo, treba tražiti uzroke u evropskoj zamorenosti posle prvog svetskog rata i ugledu koji je Srbija kao matična zemlja imala u svetu. Pošto mu oni koji su mogli nisu hteli, a oni koji su hteli nisu mogli pomoći, Radić se neobavljena posla vratio u državu, koja ga je za tu izdajničku rabotu nagradila najvećim državničkim položajem i titulom vođe hrvatskog naroda.

Da bi stigao izgubljeno vreme u inostranstvu, gde nije uspeo sa spoljnim frontom, Radić je otvorio unutarnji front. Dok se on sam bacao blatom na sve što je srpsko i jugoslovensko, druga grupa hrvatskih ljudi „za sve situacije" ulazi u mnogobrojne vlade. Po planu jezuitskog lukavstva, hrvatski narod naziva te svoje delegirane prvake u pojedinim vladama „izdajicama", a vlade od kojih su najviše koristi baš oni izvlačili „protunarodnim režimima“. Trebalo je time pocepati Srbe na mnogobrojne grupice, koje same za sebe ne znače mnogo, ali je još stajao na putu ugled Nikole Pašića, kome vodeći Hrvati nisu mogli zaboraviti onaj stav, da Hrvatska ne uđe u sastav srpskih zemalja. Posle koalicije, koju je sedi državnik opet u interesu tobožnjeg bratstva morao prihvatiti, ovaj je znameniti Srbin postao žrtvom hrvatskog dela vlade, a da osećaj bratstva kod Hrvata ni ovako velikom žrtvom nije pokrenut sa mrtve tačke.

Od onda pa sve do pada Jugoslavije, kome su Hrvati svesrdno doprineli, hrvatski program na održavanju unutarnjeg fronta sastojao se delom u sistematskom rušenju srpskih veličina i sprečavanju njihovog okupljanja oko neke centralne ličnosti Pašićevog značaja.

To najbolje svedoči odlomak iz poverljive okružnice Hrvatske Seljačke Stranke od 14. aprila 1943. godine, u kojoj se za period zajedničkog života u Jugoslaviji između ostaloga kaže:

„U borbi za ostvarenje naših ideala, hrvatsko narodno vodstvo služilo se svima sredstvima kojima je ondašnje vrijeme i u ondašnjim prilikama raspolagalo. Hrvatsko narodno vodstvo je posvećivalo naročitu pažnju političkoj pocijepanosti Srba, kao dominantnog faktora u Jugoslaviji. Rušenje autoriteta vođa političkih protivnika bilo je sredstvo borbe, koje je dalo znatne rezultate."

Da bi se oslabila srpska homogenost, Hrvati su uspeli da populariziraju „seljački pokret“ i izvan Hrvatske. Zahvaljujući takvom zakulisju, hrvatski narodni program je, najzad, na srpsku sramotu, postigao takav uspeh, da su 1938. u vrhuncu političke dezorijentacije 600.000 neobaveštenih srpskih birača dali poverenje nasledniku Stjepana Radića i time najvećim delom doprineli ostvarenju „hrvatskog narodnog programa". Time su dovršene poslednje pripreme kako jugoslovenskog sloma, tako i jezuitskog triumfa nad uništenim pravoslavljem u svima srpskim zemljama, za koje Hrvatska smatra, da ih je ona kao naslednica Austrougarske mogla naslediti.

Parlamentarno nezreli, lakoumni, nepostojani (kao što ono reče ratno veće u Gracu) i najzad duhovno nesposobni za zajednicu sa srpskim narodom, Hrvati su ulazeći u zajednički državni život postavili sebi za zadatak da srpstvo stvaranjem mnogostrukog partijskog života što više razjedine. Da se to i postigne, HSS je razvila špijunsko-intrigatorsku službu među srpskim političarima, stvarajući partijska disidenstva, sa kojima bi prividno sarađivali samo dotle, dok bi cilj nepremostivosti meću srpskim političarima bio postignut. Tada bi igra počinjala iznova. Radić, kome hrvatska „povijest“ beleži u dobro što je bio protivnik ujedinjenja, igrao je u svojstvu ministra dvostruku ulogu. Tu je ulogu najuspešnije ilustrovao zagrebački šaljivi list „Koprive“ jednom karikaturom od dve slike sa po dva Radićeva lika. Na prvoj slici Radić sam sebi pljuje u lice i kaže: „Fuj, sram te bilo šta si govorio u Beogradu!“, a na drugoj, beogradskoj slici, ista scena, samo obrnute reči: „Srami se za ono što si govorio u Zagrebu!“. Tako je Radić u Beogradu vešto glumio „državotvorca“, a u Hrvatskoj ne samo vređao vodeće srpske političare i njihove stranke, nego i kraljevsku vladu, u kojoj je zajedno sa svojim ljudima sedeo. Ono što mu emigracijom nije moglo poći za rukom, postizao je sada. Ubijao je ugled srpskom parlamentarizmu i njegovim srpskim nosiocima i uspevao da takvim svojim dvostrukim držanjem naš politički život održava u neprestanoj krizi. To su jedine zasluge, koje hrvatskom narodu daju razloga da ga slavi kao svoga učitelja, pošto je HSS produžila njegovim stopama i jugoslovensku misao držala u neprestanoj krizi sve do njene kulminacije u aprilu 1941. godine, kada je najzad Mačekovskim borbenim formacijama „Građanske zaštite“ prepušteno, da kao stvarni izvršioci izdaje dovrše program Stjepana Radića i njegovih sledbenika, pred kojima su u interesu bratstva često puta za vreme zajedničkog života u Jugoslaviji uginjali ponos i čast srpskoga naroda.

Kao posledica bezobzirnog nasrtaja na ugled jednog od onih Srba, koji u odbrani svoje časti rado svoj život polažu, (slučaj Puniše Račića), smrt Stjepana Radića daje hrvatskim ekstremistima novi podstrek. Isti oni hrvatski mineri, koji jedino iz neobaveštenosti nisu mogli shvatiti Radića i njegov odlazak u Beograd, radi čega su mu svega nekoliko dana pre revolverskih metaka u parlamentu preko „Hrvatskog Lista“ poručivali da ga zbog odlaska u Beograd treba ubiti, našli su se u svom elementu. Da bi bacili optužbu na srpsko-hrvatsku zajednicu i njene tobožnje kobne posledice, a sve u cilju postignuća što jevtinijega uspeha, prolili su odjednom farisejske suze i zaridali nad grobom čoveka, kome su nepritajeno želeli smrt.

Ubrzo posle Radićeve smrti pokazalo se, da bi on i pored svoje hrvatske misije dužim boravkom u Beogradu izgubio na osloncu u hrvatskom narodu, pošto su se sve njegove pristalice pridružile onima, koji mu ni po cenu najvećih hrvatskih razloga nisu mogli oprostiti odlazak u Beograd. Sa te platforme treba posmatrati sve ono što se u hrvatskom narodu dešavalo posle Radićeve smrti do aprila 1941. godine i dalje.

Napori one male grupe Hrvata, koja je u istinskom srpsko-hrvatskom bratstvu gledala pravu budućnost hrvatskog naroda, nisu niukoliko mogli izmeniti duhovnu stvarnost većine. Ta većina, koja se nepritajeno oduševljavala vežbanjem hrvatskih begunaca na Janka Pusti, nišaneći na lik Kralja Aleksandra kao na metu, i koja je najzad nesakriveno odobrila Marseljski zločin hrvatskih ustaša time što se odmah posle tragične pogibije Kralja Aleksandra odomaćila pesma: „Bog da živi Pavelića ruku, koja ubi srpskoga hajduka!“ Nosioci ideje bratstva iz redova Hrvata bili su i za vreme Jugoslavije izloženi stalnom šikanu razuzdane hrvatske ulice i njenog duhovnog vodstva oko zvaničnog hrvatskog kursa. Ovakvim ljudima bio je onemogućen svaki opstanak u Hrvatskoj, pa su mnogi još pre aprila 1941. godine morali emigrirati iz Hrvatske Banovine i potražiti utočište u Srbiji.

Posle majskih događaja iz 1928. godine, i akta od 6. januara 1929. naročito, hrvatski su se redovi razdvojili u dve grupe. Hrvatska manjina ostala je na jugoslovenskoj liniji, dok je većina stala na stanovište da se otcepljenje od Jugoslavije – kao druga etapa hrvatskog narodnog programa – ima bez odlaganja sprovesti u delo. Jedino se ova velika hrvatska grupa u sebi podvojila zbog pogleda na sredstva kojima se otcepljenje od Jugoslavije ima sprovesti. Jedni su tražili izlaz u diplomatskim trikovima, kojima se država imala na unutrašnjem i spoljašnjem političkom životu održavati u neprestanoj krizi sve do raspada. Druga, teroristički orijentisana grupa, smatrala je da terorističkim delima na ličnosti i objekte od javnog značaja mogu neposrednije uticati u korist potpune hrvatske samostalnosti, u koju bi bile ugrabljene srpske pokrajine Bosna, sa delom Dalmacije, Slavonije i Sremom. Ove srpske pokrajine nisu Hrvatima bile toliko interesantne zbog njihovog srpskog stanovništva, koje je docnijim ostvarenjem „Nezavisne Hrvatske" istrebljeno, koliko zbog rudnog i ekonomskog bogatstva, koji su zbog takvih svojih osobina predstavljali hrvatski san od Tomislava pa do danas.

2008-12-30T13:55:00.001+01:00

Hrvatska statistička tendencija

Godine 1893. bilo je po računu „Obzora“ (broj 258 iz 1893.) preko 8.000.000 Srba. Kada je ovaj srbožderski organ hrvatskih jezuita na izmaku 19. veka pronašao ovaj broj Srba, mi bi imali razloga toj cifri dodati još koji milion, jer nam je poznato, da je „Obzor“ izbegavao pohvaliti se srpskom snagom. Međutim, interesantno bi bilo sada čuti od njegovih ustaških naslednika, šta misle o današnjem broju Srba. Mi bi ovde mogli ponoviti onu iz narodnih pesama: „Kud se zdede car Nemanje blago?!“. Jer svega 17 godina posle ovoga „Obzorovog“ članka, vršen je 1910. „popis pučanstva“, koji je mimo volje stanovništva obuhvatio zemlje pod današnjom „Nezavisnom Hrvatskom". Tim je „popisom“ nađeno, da u tim krajevima ima svega 1.569.848 Srba. Ostalo je „Obzor“ sa zagrebačkim jezuitima pokatoličio ili klasično utajio. U isto vreme živelo je na istoj teritoriji 2.476.575 Hrvata, računajući u ovom broju i Srbe katolike – Šokce. Što se tiče teritorije na kojoj su Srbi apsolutnom većinom živeli, srpsko-hrvatski odnos na teritoriji docnije „Nezavisne Hrvatske" bio je 70:30 u korist Srba. U ovih 30% hrvatskog prostora uračunati su i Šokci mada oni tamo ne spadaju. Ovih Šokaca bilo je prema mađarskom popisu iz 1840. godine 297.747. Hrvatska statistika za 1910. godinu priznaje, doduše, na strani 12 da su se Šokci i Hrvati do nedavno razlikovali, ali ih konačno i mimo njihovog pitanja, zbog toga što su pripadnici katoličke vere svrstava u red „autohtonih“ Hrvata. Piscu je, mećutim, poznato vlastitim posmatranjem na licu mesta, a o tome se do nekoliko godina unazad mogao uveriti ko je hteo, da su Šokci siromašne hrvatske doseljenike obično na krajevima njihovih sela stavljali pod poseban pojam, nazivajući ih Hrvatima, kao da govore o trećem licu.

Bijaše dakle po „Obzoru" na izmaku XIX. veka osam miliona Srba. Po hrvatskoj statistici iz 1910. godine, kojoj kao i mnogim hrvatskim tendecioznostima ne verujemo, ovaj broj, ukoliko se odnosi na „hrvatske zemlje", opao je na svega 1.569.848 Srba. A već sada ih po ustaškim načelima i po njihivom učenju nema ni jednoga. Eto, to je rezultat srpsko-hrvatskog bratstva i proganjanja svih onih istinskih srpsko-slavenskih rodoljuba, koji su za vreme najžešće hrvatshe propagande u Jugoslaviji vapili da je srpstvo u opasnosti.

Imamo razloga da ne verujemo hrvatskoj državnoj statistici iz 1910. godine kao i svima onima docnije jer znamo da je stotinama godina lešinarila po srpskom istorijskom i etnografskom prostoru. S pravom smatramo, da su Hrvati onoj cifri od 1.569.848 Srba morali dodati mnogo i mnogo, pa da brojčanost Srba u njihovoj statistici bude realna. Verovatno će se i tome pitanju posvetiti posebna pažnja i tačnom računicom utvrditi broj Srba, koje nam Hrvati duguju. Zadovoljimo li se, međutim, hrvatskom statistikom, trebali bi da po hrvatskoj računici vidimo, koliko su osnivanjem „Nezavisne Hrvatske“ preuzeli srpskih duša na „bratsko čuvanje".

O prirastu srpskog stanovništva hrvatska statistika na strani 12 doslovce veli: „Nije tako povoljan odnošaj za Srbe, jer je njihov porast bio za 147.209 duša, ili za 29.50%". Ova jadikovka o Srbima navodi nas da kažemo koju o naporima, koje Hrvatska decenijama čini, da bi sprečila takozvanu „bijelu kugu“ (sprečavanje porođaja), da bi što manje kosila po Hrvatskoj, a naročito u Šokadiji. Matematičari su izvodili iz računa verovatnoće vreme, za koje će Šokadija izumreti, a jedan slavonski list napisao je početkom 1939. go-dine ovo:

» „Bijeloj kugi" najšire je polje rada baš Šokadija. Za ljubav ljepote i dopadljivosti, kult majke i uzvišenost koja je za to ime vezana, opadao je i opada danomice. Rijetke su Šokice i šokačke porodice sa više od jednog ili najviše dva djeteta. «

Jedan drugi slavonski list napisao je povodom ovoga prvoga nekoliko nedelja docnije:

»Mi priznajemo da postoji „bijela kuga" i da je ona jedno od onih zala, što uništavaju Šokadiju. «

Ovo je bilo potrebno da se zna, kako bi se objasnilo odakle onaj hrvatski prirast u razmaku od 1880. do 1910. godine kad nam je poznato za toliko opadanje nataliteta i borbu protivu „bijele kuge" u hrvatskom narodu. Za ovo treba tražiti objašnjenje u činjenici, da ove tri decenije spadaju u ona doba istorije Srba pod Austrougarskom, kada su na hrvatskom žrtveniku prinašani rimskoj crkvi. Eto, otuda je onaj prirast hrvatskog stanovništva u razmaku od 1880. do 1910. U tom prirastu nalaze se i oni Srbi, koji su ko zna iz kojih razloga spašavanja života ili životne egzistencije, sa neopisivim gnevom u duši i suzama u očima morali napuštati veru svojih otaca i prilaziti veri, sa kojom su se tek njihovi daljnji potomci mogli izmiriti. To je bilo zlatno doba hrvatske statistike. Što se, međutim, ta naduvena statistika ne može pohvaliti ni četvrtinom ovoga prirasta za razdoblje 1910.—1940., ne leži krivica do Beograda, jer on u te krajeve nije slao beograđane da vrše popis, nego je to rezultat vremena, kada srpski narod u ovim krajevima prisilnim pokatoličavanjem nije bio materijal za „prirast hrvatskog pučanstva“.

Na ovome mestu moramo se dotaći predavanja nekakvog hrvatskog „novinara“ (Ivana Ambrozića), održanog početkom marta 1943. godine preko zagrebačkog radija (hrvatski: „krugovala") o temi: „Suzbijanje bijele kuge u Hrvatskoj". „Novinar" na kraju svoga predavanja „konstatira" da za „bijelu kugu" niko drugi nije kriv doli „glavom" Beograd! Najzad, ipak likuje konstatacijom, da je statistika prirasta u „Nezavisnoj Hrvatskoj" pokazala za dve godine aktivu. Mi smo bili naučili da Zagreb baca krivicu na Beograd i onda, kada ne padne kiša na vreme ili kad odviše pada – i to nas mnogo ne interesuje. Ali, ovo predavanje moramo sravniti sa iskazom žena izbeglica od Sanskog Mosta, koje su kratko vreme posle njegovog „predavanja“ prebačene iz zemunskog logora u Beograd. One kažu da su Hrvati otpočeli sa novim načinom janičarenja time, što oduzimaju svu malu decu od njihovih roditelja i smeštaju ih po ka-toličkim samostanima, gde u njih ubrizgavaju otrov jezuitizma. Razume se, na taj način „gospon novinaru“, da vam se mora pokazati „plus“ u priraštaju! Samo budite bar hrabri, ako već nemate poštenja, pa priznajte da je taj priraštaj hrvatskog „pučanstva“ pribavljen ustaškim nožem a srpskom krvlju!

Upotrebimo li ipak hrvatsku računicu kao približnu, što nije slučaj, pa broju 1.569.848 Srba pribrojimo blizu 30%, onda i po njihovom računu duguju srpskom narodu okruglo 2.000.000 srpskih duša. Mi iz statistike od 1931. godine, međutim, znamo da je na teritoriji docnije „Nezavisne države Hrvatske“ živelo preko 2.500.000 Srba, a najzad nam je poznato, da su Hrvati zatekli na današnjoj svojoj teritoriji preko 3.000.000 Srba. Pošto su ustaši zatrli srpsko ime, najnovija hrvatska statistika likuje „velikim hrvatskim priraštajem" i po njoj bi izgledalo, kao da je svaka ona hrvatska nerotkinja iz udruženja „Bijele kuge“ mogla za dve godine roditi po 10 Hrvata.

Zadržimo li se na ovoj hrvatskoj statistici od pre tri decenije, kada nisu imali razloga lukavom jadikovanju, kako su tobožnji srpski „kuferaši“ preplavili „hrvatske zemlje“ i time „utjecali“ na državnu statistiku Hrvatske kao dela Jugoslavije, pa bacimo li pogled ne toliko na krajnju cifru kako su je oni izneli, već na etnografsku kartu onoga vremena, dolazimo do zanimljivog rezultata, koji baca pravo svetlo na srpsko-hrvatski odnos u zemljama od kojih je sagrađena „Nezavisna država Hrvatska“. Ovde ne zasenjuje nešto veći broj Hrvata, već naročito pada u oči, da su Hrvati živeli i da žive na svega jednoj četvrtini teritorije, koja se docnije nazvala Nezavisnom Hrvatskom. Ostalo je srpsko. Imajući to u vidu, Hrvati su još od aneksije Bosne i Hercegovine umetničkim marom krojili srezove tako, da u što većem broju srezova postignu hrvatsku većinu. U tome poslu nailazili su na nepremostivu smetnju koju im je činio neprekidni srpski etnički lanac, pa su morali hteli ne hteli, dozvoliti da od ukupno 132 upravne jedinice Srbi ostanu u većini u 61, odnosno 46% svih nazovi hrvatskih srezova.

Veliša Rajičević

2008-12-30T00:31:00.001+01:00

Vekovi pod turskom vlašću i obnovljena državnost

Ratovi i seobe

Turskom osvajanju Balkana i Podunavlja prethodile su i pratile ga seobe srpskog naroda. One su bile usmerene onim pravcem kojim su prodirali Turci. Srbi su se selili pred najezdom Turaka jer nisu hteli da padnu pod njihovu vlast, pa su tražili zaštitu kod susednih hrišćanskih država, kojima su dobro došli za naseljavanje na opustelim pograničnim prostorima. Pošto su pokorili srpske države, i Turci su naseljavali Srbe na opustelim rubnim područjima svoje države, posebno njihov stočarski deo, inače lako pokretljiv.

Seobe prouzrokovane pojavom Turaka počele su sredinom 15. i trajale su do početka 19. veka. One su oslabile srpsko srednjovekovno etničko jezgro, ali su ga znatno proširile na severu i zapadu, dopirući do Temišvara, Arada, desne obale Moriša, Segedina, Budima, Križevaca, Gorskog Kotara i Žumberka. Od većeg značaja bile su seobe na prostoru južne Ugarske (Banat, Bačka, Srem, Baranja), Slavonija, naročito zapadne, severozapadne Bosne, Banije, Korduna, Like i kontinentalne severne Dalmacije. Na tim prostorima Srbi su se održali, dok su severnije i zapadnije uglavnom iščezli.

Tokom 16. i 17. veka srpsko stanovništvo selilo se u talasima; jedan od njih poznat je kao Velika seoba (1690). U svesti naroda ostala je još jedan seoba tog značaja, ona iz 1737. godine, ali nešto slabijeg intenziteta. Osim što su bile masovne, ove su se seobe od prethodnih razlikovale po tome što su tada Srbe predvodili njihovi patrijarsi, Arsenije III, odnosno Arsenije IV.

Ratovi Turske protiv Ugarske, Austrije i Mletačke republike, vođeni najčešće na onim prostorima gde su živeli Srbi, bili su brojniji od 15. do 18. veka. Suparništvo Turske i Austrije, dok se Rusija nije primakla Balkanu, u drugoj polovini 18. stoleća, bilo je presudno i za Srbe. Oni su živeli na prostorima oba carstva, kao i u prethodno pomenute dve države (Ugarske do 1526. i Mletačke republike do 1797), i učestvovali su u njihovim ratovima - u svim vojskama. U pograničnim krajevima oba carstva, izuzimajući krajnje istočne granice, Srbi su činili većinsko stanovništvo, organizovano u odbrambenim službama. Kod Turaka bio je to serhat, kod Austrijanaca Vojna granica. Turci su znatno manje pažnje poklonili pograničnoj službi, dok su Austrijanci od nje napravili vojnu ustanovu, koja je postojala od 16. do druge polovine 19. veka, igrajući značajnu ulogu u istoriji zapadnih i severnih Srba. I izvan područja Vojne granice, u tzv. Provincijalu, živeli su Srbi, ali su se njihove obaveze, prava i društveni status razlikovali. Srbi su između Save i Drave uživali izvesnu samoupravu, zahvaljujući Srpskom statutu (Statuta Valachorum, 1630), a u južnoj Ugarskoj zahvaljujući nizu privilegija dobijenih devedesetih godina 17. veka.

U velikim ratnim sukobima - Dugi rat (1591-1606), Kandijski rat (1645-1669), Bečki rat (1683-1699), kao i u ratovima za Srbiju (1716-1718, 1737-1739, 1788-1791) - Srbi su satirali sebe učestvujući u vojskama oba carstva i Mletačke republike. Oni na severu i zapadu verovali su da brane hrišćanstvo i da će uz njegovu pomoć obnoviti državu, dok su Srbi s juga bili prisiljeni od Turaka da se bore u njihovim redovima. Pomenuti ratovi ostavljali su za sobom pustoš i anarhiju, pogodnu za pojavu hajdučije, koja nije prestajala za sve vreme turske vladavine na srpskim prostorima. Donekle je s hajdučijom slična borba uskoka u primorskim oblastima. Naime, uskoci su s područja pod vlašću Austrije ili Venecije "uskakali", tj. upadali na tursku teritoriju.

Proces islamizacije bio je znatno usporen i nije bio masovan, ali nije prestajao do 19, a na jugu do početka 20. veka. Na rubnim srpsko-arbanaškim područjima, naročito posle seobe iz 1690. godine, ovu pojavu zamenio je proces arbanašenja srpskog življa. Na zapadu, posebno u Dalmaciji i primorju, pokatoličavanje nije prestajalo, dok se severnije ono ispoljavalo u vidu unijaćenja (Marča, Žumberak). U Dalmaciji ono nije prestajalo čak ni u prvoj polovini 19. veka.

S nestankom srednjovekovnih država Srpska pravoslavna crkva postala je najznačajnija ustanova Srba. Brinući o svom narodu, ona je došla u sukob s Portom. Patrijarsi koji su tražili pomoć na zapadu umoreni su u Carigradu, dok su drugi bili prinuđeni da se sele s narodom u susedno Habsburško carstvo. Osim što je brinula o veri i običajima, Srpska crkva je održala u svesti naroda tradiciju negdašnje državnosti. Kad je Porta fermanom ukinula Pećku patrijaršiju 1766. godine, na području Turskog carstva vaspostavljena je crkvena vlast Vaseljenske patrijaršije, s Grcima episkopima, osim u Cetinjskoj mitropoliji. U povoljnijim prilikama radila je na teritoriji Austrije Karlovačka mitropolija, koja je 1848. godine uzdignuta u rang Patrijaršije. Kada je u novom veku obnovljena srpska država, crkvena organizacija delila je njen međunarodni položaj, pa je od 1832. postojala autonomna, a od 1879. godine autokefalna Beogradska mitropolija. Tek pošto je ostvareno državno jedinstvo Srba, bilo je moguće crkveno ujedinjenje u Srpskoj patrijaršiji (1920).

Pri kraju Bečkog, odn. Morejskog rata, Crnogorci su izabrali 1697. godine za vladiku Danila, koji je uveo običaj da za života imenuje naslednika, čime je kući Petrovića Njegoša osigurao vladičansku mitru, potom kneževsku i kraljevsku titulu. Cetinjske vladike bili su nosioci crkvene vlasti, ali su se postepeno izborili i za svetovnu (teokratija), noseći se dugo, do 1830, s guvernadurima, svetovnim poglavarima podržavanim od Mlečana. Duga verska tradicija, uvrženost crkve u narodu, podrška Rusije i ugled kuće Petrović Njegoš davali su prednost vladikama nad guvernadurima, ali se na kraju shvatilo da je svrsishodnije za državu da na njenom čelu bude monarh umesto crkvenog poglavara.

Tadašnju Crnu Goru činile su četiri nahije - Katunska, Riječka, Crmnička i Lješanska. Vladika Danilo morao je izdržati nekoliko turskih napada i tražiti od Rusije zaštitu, što će u njenoj spoljnoj politici postati tradicija. U drugoj polovini 18. veka pojavila se jedna zanimljiva ličnost, Šćepan mali, koji se predstavljao kao ruski car Petar III i tako uspeo da privremeno potisne crnogorskog vladiku.

Prve značajne korake u osnivanju državnih institucija, čime je pala pod udar plemenska anarhija, učinio je mitropolit Petar I (1784-1830). On je bio prisiljen da kletvom miri plemena, a odlukom Zbora na Cetinju (1796), poznatom kao Stega, objedinio ih je u borbi protiv Turaka. Objedinjeni i izmireni, ne samo što su pružili uspešan otpor skadarskom veziru Mehmed - paši Bušatliji već su ga iste godine porazili u bitkama na Martinićima i Krusima. Potom je Skupština u Stanjevićima donela Zakonik opšti crnogorski i brdski (1798, dopunjen 1803) i osnovala Praviteljstvo suda crnogorskog i brdskog, tzv. Kuluk. Osim saradnje sa srbijanskim ustanicima, u ovo doba došlo je do kratkotrajnog ujedinjenja s Bokom kotorskom (1814).

Njegov naslednik, Petar II (1830-1851), poznatiji je kao pesnik i kulturni pregalac nego kao vladika i gospodar Crne gore. Ukidanjem guvernadurstva prestalo je dvovlašće pa je vladika osnovao Pravuteljstvujušči senat crnogorski i brdski i zaveo oružane organe vlasti - kapetane, gvardiju i perjanike.

Beogradski pašaluk, posle ukidanja Pećke patrijaršije, sve više je postajao središte Srpstva, oko koga su Turska i Austrija vodile tri poslednja rata. Na tom prostoru je tokom druge polovine 18. stoleća, nastala jedinstvena društvena ustanova, poznata kao kneževinska samouprava. Ona je pružala Srbima lokalnu samoupravu na tri nivoa - u selu, kneževini i nahiji. Iako zasnovana na pravnim aktima Porte, ona nije objedinjena na nivou pašaluka, usled anarhije koja je zahvatila ove prostore.
Obnova nacionalnih država

Ostavši bez Pećke patrijaršije i knežinske samouprave, a pod nezapamćenim terorom janičarskih odmetnika - dahija, oko 400.000 Srba u Beogradskom pašaluku pobunilo se 1804. godine protiv nasilja i terora. Tim ustankom započeto je doba koje je poznato i kao srpska revolucija. Predvođeni Đorđem Petrovićem (1762-1817), poznatijim kao Karađorđe, ustanici su brzo rasterali i pobili dahije, janičare i spahije i oslobodili ceo pašaluk. Do oslobođenja Beograda (početkom 1807) oni su izvojevali više pobeda nad janičarima i carskim vojskama - Ivankovac (1805), Mišar (1806), Deligrad, Loznica, Varvarin - organizovali državnu upravu i propisali joj uređenje, s jakim vojnim obeležjem. Državnu organizaciju oličavali su vožd, Narodna skupština, Praviteljstvujušči sovjet, sudovi, vojne i civilne lokalne starešine. Ustanici su pravno uređivali državu ustavnim aktima 1805, 1808. i 1811. godine.

Srbi su prešli granice Beogradskog pašaluka s namerom da oslobode svoju braću u Turskoj i ujedine se sa Starom Srbijom, Crnom Gorom, Hercegovinom i Bosnom. Njihov cilj bila je obnova srpskog srednjovekovnog carstva, a računalo se i na ujedinjenje sa Srbima iz Austrije ako bi prilike bile povoljne. Ova ideja bila je tada nerealna i postaće ostvariva vek kasnije. Ustanici su istovremeno stvarali državu i radili na uzdizanju prosvete i kulture. Više učenih Srba iz Austrije prešlo je u Srbiju, među njima poznati književnik Dositej Obradović, koji je pomogao Ivana Jugovića da otvori Veliku školu (1808) i brinuo se o vaspitanju Karađorđeva naslednika, sina Alekse.

Ruska pomoć ustanicima bila je velika, pa je ustanak zapao u krizu kada je Rusija, pred Napoleonovu najezdu, sklopila mir s Turskom u Bukureštu (1812). Godine 1913. ogromna turska vojska razbila je ustanike i uspostavila svoju vlast u Beogradskom pašaluku.

Srpsko-turski rat nije time bio završen. Obnovljen je naredne godine neuspelom Hadži-Prodanovom bunom, a 1815. novim ustankom. Njega je vodio drugi vođ Srba, Miloš Obrenović (1783-1860, knez 1815-1839, 1858-1860), koji je posle nekoliko neuspelih bitaka sklopio mir s velikim vezirom Marašli Ali-pašom. Time je završen ratni period srpske revolucije (1804-1815). U mirnodopskom periodu revolucije Srbi su konačno izgradili i uredili državu, koja je hatišerifima iz 1830. i 1833. godine stekla punu autonomiju i prema Turskoj bila u vazalnoj, odn. tributarnoj zavisnosti. Potom je knez Miloš pristupio ukidanju feudalizma (1835), za budući život Srba značajnom odlukom, koja je bitno usmerila srpsku zajednicu ka građanskom društvu. Kneževina Srbija pripojila je 1831/1832. godine tzv. šest nahija, koje je oslobodio još Karađorđe, pa je ukupno imala 37.511 km2, a zatim je stekla pravo da ima nasledne vladare i bila je ustavno uređena (1835. i 1838).

Period od 1835. do 1878. godine predstavlja vreme u kojem se društvo srpskih seljaka borilo za nezavisnu državu. Istovremeno su institucionalizovane državna uprava, kultura, prosveta, a u privredi su se, pored trgovine i zanatstva, javili početni oblici industrijalizacije i bankarstva. U doba ustavobraniteljske vladavine Kneževina je dobila Građanski zakonik (1844) i Načertanije (1844), nacionalni i državni program, koji je izradio jedan od najvećih srpskih državnika Ilija Garašanin. Država je ukazivala prosveti sve veću pažnju mada je osnovno obrazovanje postalo obavezno tek 1882. godine. uporedo s osnovnim i srednjim školama, osnovan je Licej (1828), od kog je nastala Velika škola (1863), i kasnije Univerzitet (1905). Pored nekoliko kulturnih ustanova, kao što je Narodni muzej, Srbi su tada, osnivanjem Društva srpske slovesnosti (1841), postavili temelje budućoj akademiji nauka i umetnosti.

Srpski državnici bili su uvereni da ne mogu lako i brzo izaći iz zaostalosti, proistekle usled vekovnog robovanja Turcima, pa su od tridesetih godina 19. veka redovno slali darovite mladiće da nastave studije u poznatim univerzitetskim centrima. Tako su Srbija, a potom i Crna gora dobile vrsne stručnjake iz svih oblasti nauke, kulture i politike. Već prva generacija državnih stipendista, uglavnom dece sa sela, vraćala se u zemlju sa znanjem i dostojanstvom evropski obrazovane gospode, što je vremenom bivalo sve izraženije. Srpska država pridavala je napretku nauke veliki značaj, pa su u njoj, potom i u Jugoslaviji, ponikli naučnici svetskog glasa, kao što su bili Jovan Cvijić, Milutin Milanković, Slobodan Jovanović. Naučnici kojima su bile potrebne skupe laboratorije ostajali su u inostranstvu i tamo postizali vrhunske rezultate u svojim strukama - Nikola Tesla, Mihajlo Pupin i drugi.

U ovom periodu na srpskom prestolu smenilo se više vladara iz obe dinastije - Obrenovića i Karađorđevića. Kada su se Obrenovići učvrstili na prestolu, Srbija je za druge vladavine kneza Mihajla (1860-1868) znatno proširila svoj uticaj izvan srpskog etničkog prostora i postala stožer Prvoga balkanskog saveza, sklopljenog s Crnom Gorom, Grčkom, Rumunijom i političkim organizacijama Bugara i Hrvata. Time se Srbija afirmisala kao predvodnik u borbi protiv Turske, stekavši veliki ugled kod balkanskih naroda.

Vladavina Milana Obrenovića (knez 1868-1882, kralj 1882-1889) spaja ovaj period s narodnim (1878-1918). tj. s vremenom postojanja nezavisne građanske države, koja se izborila za srpsko i jugoslovensko ujedinjenje. Ustanak u Hercegovini i Bosni ne samo da je uvukao Srbiju i Crnu Goru u rat s Turskom već je izazvao veliku istočnu krizu, u čije su se rešavanje uplele velike sile. Berlinskim mirom Srbiji je priznata nezavisnost i teritorijalno proširenje na jugoistoku, na četiri okruga, pa se Kneževina od tada prostirala na 48.303 km2.

Razočaran u Rusiju, knez Milan se okrenuo Austro-Ugarskoj, sklopivši s njom Tajnu konvenciju (1881), a ona je prva priznala njegovo proglašenje za kralja (1882). Osim što su izgrađene prve železničke pruge i njima povezana Austro-Ugarska s Turskom, odn. Evropa s Azijom, za njegove vladavine Srbija je vodila jedan neuspešan rat s Bugarskom (1885). Formalnim osnivanjem triju političkih stranaka (Radikalne, Napredne i Liberalne), politički život u Srbiji nije se više mogao odvijati prema Ustavu iz 1869, pa je 1888. godine donet nov ustav, jedan od najboljih u Evropi, koji je omogućio parlamentarnu vladavinu.

Vladavinu kralja Aleksandra (1889-1903) pratile su brojne ustavne, parlamentarne i druge dvorske krize. Na razmeđu 19. i 20. veka Srbija je imala nešto više od dva miliona stanovnika, i bila je vojno i ekonomski oporavljena. Vladaočev "lični režim", i posebno njegova ženidba Dragom Mašin, dvorskom damom njegove majke - kraljice Natalije, izazvali su veliko nezadovoljstvo, koje se završilo ubistvom kralja i kraljice.

Novovekovni srpski vladari dolazili su na presto mladi, osim kralja Petra Karađorđevića (1903-1921), koji je stavio krunu na sede vlasi. On je u inostranstvu sačekao da se vrati Ustav iz 1888. godine, uz manje izmene, da bi na njemu položio zakletvu i držao se njegovih načela tokom cele vladavine. Parlamentarna demokratija dala je obeležje njegovoj vladavini. Pošto je izdržala težak carinski rat s Austro-Ugarskom, koji ju je prinudio da se od trgovine stokom preorijentiše na industriju prerade mesa i njen izvoz, Srbija je još jednom okupila balkanske države u savez i rat protiv Turske, uz prećutni blagoslov Rusije. U Prvom balkanskom ratu (1912) Turska je poražena od Srbije na Kumanovu i Bitolju, Crnogorci su osvojili Skadar, a Bugari Jedrene, i jedni i drugi uz pomoć srbijanske vojske. Oslobodivši Vardarsku Makedoniju i prisajedinivši je sebi, Srbija je zahvatila 87.800 km2. Narušivši dogovor, dva su saveznika i suseda, Srbija i Bugarska, međusobno zaratili. U Drugom balkanskom ratu (1913) Srbija je porazila Bugarsku, čime su njihovi odnosi znatno i zadugo narušeni.

Malena, slabo naseljena, ekonomski nerazvijena, bez puteva, sa stočarstvom kao osnovnom privrednom delatnošću, Crna Gora je s naporom stvarala državnu organizaciju i upravu. Važan momenat u tome bila je odluka Danila, naslednika vladike pesnika, da odbije vladičansku mitru i proglasi se knezom (1852). Umesto vladike i gospodara, Crna Gora je dobila svetovnog vladara, koji je kratko vladao, izdržavši dva rata s Turcima (1852, 1858). U međuvremenu doneo je Opšti zemaljski zakonik.

Crnogorska država konačno se izgradila za vreme vladavine knjaza i kralja Nikole (1860-1918). Početni period njegove vladavine značajniji je u tom pogledu. Crna Gora je prvo bila poražena u ratu s Turskom 1862, ali je potom zabeležila znatan uspeh u ratu 1876-1878. godine. Berlinski kongres priznao joj je nezavisnost i znatno teritorijalno uvećanje (Nikšić, Kolašin, Žabljak, Spuž, Podgorica, Bar, dok su Plav i Gusinje zamenjeni za Ulcinj). Apsolutistička vladavina knjaza i kralja Nikole nije ublažena donošenjem Opšteg imovinskog zakonika (1888), niti Ustava (1905), kojim nije bio uveden parlamentarni oblik vladavine. Na pojavu političkih stranaka vladar je odgovorio proglasom Crne Gore za kraljevinu (1910). U Prvom balkanskom ratu Crna Gora se proširila u plodne oblasti Raške i Metohije, dosegavši 14.443 km2. Na tom prostoru živelo je oko 350.000 stanovnika, uglavnom srpske narodnosti. Ovu teritoriju ona je zadržala u okviru SFRJ, bez Metohije (13.812 km2).
Pod okriljem dvaju carstva

Kada su ratovi Austrije protiv Turske izgubili svojstvo odbrambenih, a dobili obeležje osvajačkih, izmenile su se delimično uloga i značaj Srba u njoj. Njima se poklanjalo sve manje pažnje, a stečena prava i privilegije su sužavani. Osim što je ukinuta Potisko-pomoriška vojna granica sredinom 18. veka, dvama pravnim aktima znatno su sužena srpska autonomna prava (Regulament 1770, Deklaratorij 1779). Srbima je umesto političke ostala samo crkveno-školska autonomija. Osnivanjem Matice srpske (1826) Srbi u Austriji dobili su najznačajniju kulturnu instituciju, koja nije prestajala s radom do današnjih dana. Kada je iz Pešte preneta u Novi Sad, ovaj grad postao je kulturno središte Srba u južnoj Ugarskoj. Državne i društvene prilike u Austriji bile su, u odnosu na Tursku, znatno povoljnije za razvoj crkvenih, kulturnih i prosvetnih institucija Srba.

Potonja delatnost Srba u Habsburškoj monarhiji imala je za cilj povratak političke autonomije na prostorima gde su oni živeli u kompaktnim masama, pre svega na prostoru južne Ugarske, kasnije Vojvodine. veća tada Srbi su postali važan politički faktor u suparničkim odnosima Beča i Pešte. U takvim prilikama sastao se Srpski sabor u Temišvaru (1790), koji je izabrao Stevana Stratimirovića za mitropolita i zahtevao teritorijalnu autonomiju. Srbi u južnoj Ugarskoj imali su još dav ovakva izborno-raspravna sabora, oba održana u Sremskim Karlovcima, 1848. (poznat kao Majska skupština) i 1861. (Blagoveštenski sabor). Osim teritorije ("Vojvodovine srbske"), tražena je unutrašnja samouprava i njoj shodni organi vlasti - patrijarh, vojvoda, skupština (sabor), zakonodavstvo, sud, grb, zastava, jezik...

Beč je bio prisiljen da popusti Srbima, posle sukoba s Mađarima u revoluciji 1848?9. godine, pa je posebnim aktom proglasio Vojvodstvo Srbiju i Tamiški Banat kao posebnu oblast nezavisnu od Ugarske. Ovu oblast činili su delovi Bačke, Banata i istočnog Srema, i ona je bila neposredno potčinjena Beču. Vojvodina je bila kratka veka (1849-1860) i nije zadovoljila srpske želje, posebno zato što je uobličena tako da Srbi u njoj nisu bili u većini.

Preuređenjem Habsburške monarhije na dualističkoj osnovi (1867 - Austro-Ugarska), koje je propraćeno Hrvatsko-ugarskom nagodbom (1868), nije rešeno na zadovoljavajući način čak ni hrvatsko pitanje, a kamo li slovensko i srpsko. Ujedinjena omladina srpska i Srpska narodna slobodoumna stranka, koje su tada nastale, držale su se opoziciono prema nagodbenjačkoj politici i negovale su ideje o srpskoj uzajamnosti i ujedinjenju. Duša i stožer tog pokreta bio je Svetozar Miletić. Srbi u Hrvatskoj prvi su uvideli, sredinom druge polovine 19. veka, da im takva politika ne donosi prednosti, pa su prihvatili preuređenje monarhije, posle čega se osetio politički i privredni napredak, a Zagreb je preuzeo od Novog Sada ulogu srpskog političkog centra u Austro-Ugarskoj. Pokušaj srpskog notabiliteta u južnoj Ugarskoj da usmeri srpsku politiku u pravcu prihvatanja dualizma nije dao rezultate. Početkom 20. veka srpske i hrvatske demokratske stranke približile su svoja politička gledišta Riječkom i Zadarskom rezolucijom (1905) i uspostavile tzv. srpsko-hrvatsku koaliciju. Time je u Hrvatskoj udaren najsolidniji osnov za buduću jugoslovensku politiku i buduću državnu zajednicu.

Srpsko-bugarsko-grčki sporovi oko Makedonije činili su srž balkanske politike druge polovine 19. i početka 20. veka. Iako je briga balkanskih država o hrišćanima u Turskoj (Srbije i Crne Gore o Srbima) bila znatno pojačana (otvaranje konzulata, pomoć školama i manastirima i sl.), njihov položaj nije se bitno popravio. Iseljavanje srpskog stanovništva s prostora Stare Srbije u Kraljevinu Srbiju nije prestajalo. Kad su mladoturci vratili ustavni poredak Carstvu, srpski narod počeo se nacionalno i politički organizovati (1908), a za središte je odabrao Skoplje, negdašnju prestonicu Srpskog carstva. Da bi mogli politički delovati, pristali su na ime Srbi Osmanlije. Srbija, da bi zaštitila srpski živalj, osim pomoći u postavljanju Srba na vladičanske stolice, bila je prinuđena da upućuje oružane čete i oružje tamošnjem stanovništvu, radi odbrane od arbanaškog nasilja i bugarske četničke aktivnosti. Slobodu će mu doneti srpska vojska 1912. godine, posle pobede u Prvom balkanskom ratu.

Konzervativizam bosanskog begovata zapaža se u redovnom odbacivanju reformi, što ih je nevoljno i blago sprovodila Turska carevina. Ukidanje janičarskog reda i kapetanija ostavilo je manje traga od lomljenja bosanskog begovata sredinom 19. veka, čega se latio srpski poturčenjak Omer-paša Latas. Time nije popravljen položaj hrišćanskog stanovništva, pravoslavnih Srba i katoličkih Hrvata. Nemiri i bune u Bosni i Hercegovini učestali su u 19. veku i vodilo ih je srpsko stanovništvo, podržavano od obeju srpskih država. Od svih nemira najznačajniji je ustanak iz 1875, koji je trajao do 1878. godine. Ishod je bio sasvim neočekivan za pokretače ustanka - Srbe; umesto ujedinjenja sa srpskim kneževinama, ovu provinciju Turske - Evropa je podarila Austro-Ugarskoj na upravu odlukama Berlinskog kongresa. Austro-Ugarska ju je prvo okupirala (1878), a potom anektirala (1908), uz veliko opiranje srpskog i muslimanskog stanovništva i srpskih država. Srbi pravoslavni i muslimani, dugo su se borili da steknu crkveno-školsku i vakufsko-mearifsku autonomiju koju su ostvarili tek početkom 20. veka, posle čega su pristupili osnivanju svojih nacionalnih i stranačkih organizacija. Agrarno pitanje, izvor skoro svih nemira, ni Austro-Ugarska nije uspela da reši.

Uspesi srpske vojske u balkanskim ratovima budili su srpski duh i ponos kod sunarodnika u Habsburškoj monarhiji, kao ni jedan događaj do tada. Vlada u Beču odgovorila je ukidanjem crkveno-školske autonomije Srbima u južnoj Ugarskoj. Dolazak austrougarskog prestolonaslednika u Sarajevo na manevre zakazane na najveći srpski praznik - Vidovdan shvaćen je kao provokativni gest usmeren protiv srpskih nacionalnih interesa. Umesto dobrodošlice, prestolonaslednika i njegovu suprugu dočekali su pucnji predanog nacionalnog borca, pripadnika organizacije Mlada Bosna, Gavrila Principa (1914). Time su i onako zategnuti austrougarsko-srpski odnosi dovedeni do usijanja pa je moćni sused postavio Srbiji zahteve koji su grubo kršili njena suverena prava. Čim je dobila negativan odgovor, Austro-Ugarska je objavila rat Srbiji.

Austrougarski napad odbila je srpska vojska, nanevši neprijatelju više poraza, od kojih su najznačajniji na Ceru i Kolubari (1914). Kada su austrougarsku vojsku poduprle nemačke trupe, i kada je Srbiju s leđa napala Bugarska, Srbija i Crna Gora poklekle su pred nadmoćnijim neprijateljem Ne htevši da potpišu kapitulaciju, kralj Petar, skupština, vlada, vojska i deo naroda povukli su se, pod teškim čak tragičnim okolnostima, preko albanskih planina na Jadransko i Jonsko more (1915). I kralj Nikola napustio je Crnu Goru, koja je bila prinuđena da potpiše kapitulaciju. Podržavana od zapadnih saveznika, srpska vojska uspela je da se reorganizuje, popuni dobrovoljcima i otvori Solunski front.
U jugoslovenskoj zajednici

Niškom deklaracijom (1914) Srbija je proglasila svoj ratni cilj - ujedinjenje Srba, Hrvata i Slovenaca, što je razrađeno dogovorom između srpske vlade i Jugoslovenskog odbora na Krfu 1917. godine. probojem Solunskog fronta (1918), srpska vojska pošla je u oslobodilački pohod sve do Alpa. Istovremeno su proglašavale ujedinjenje sa Srbijom Vojvodina (25. 11) i Crna Gora (16. 11), da bi 1. decembra 1918. godine regent Aleksandar Karađorđević svečano objavio nastanak nove države na Balkanu - Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca s područja bivše Habzburške monarhije.

Iz Prvog svetskog rata Srbija je izašla s ogromnim gubicima - oko 1,300.000 ljudi, odn. 28% celokupnog stanovništva. Od te demografske katastrofe Srbija se više nije mogla valjano oporaviti, a već u drugom svetskom ratu (1941-1945) srpski narod je doživeo istu sudbinu, s nešto većim gubicima, ali tačan broj ni danas nije poznat. Biološka katastrofa bila je na pomolu, kao jedna od posledica opredeljenja jedne države i jednog naroda za zapadne demokratije i slobodu.

Kralj Aleksandar (ubijen 1934. u Marseju), s naporom je održavao državno jedinstvo Kraljevine SHS, odnosno Jugoslavije (od 1929), zavodeći čak i diktaturu koja je potrajala nekoliko godina. Prva Jugoslavija, iako je kratko postojala, dva puta je donosila ustav i dva puta se upravno organizovala i decentralizovala, isprva na oblasti a potom i na banovine. Time se postepeno napuštalo centralističko uređenje države i utirao put ka federalizmu. Osnivanjem Banovine Hrvatske (1939) izdvojene su dve nacionalne celine - slovenačka i hrvatska. Izbijanje Drugog svetskog rata sprečilo je stvaranje treće nacionalne jedinice, srpske, od preostalih teritorija, zašta se posebno zalagao Srpski kulturni klub. Zamisao o trima federalnim jedinicama počivala je na ideji objedinjenja troimenog naroda Srba, Hrvata, Slovenaca. U Drugom svetskom ratu, pošto su okupirali Jugoslaviju, nacisti su osnovali marionetsku Nezavisnu Državu Hrvatsku, prostrevši je daleko izvan "povijesnih" i etničkih granica. Ona se brzo pretvorila u veliku grobnicu srpskog naroda zapadnih krajeva, nad kojim je izvršen masovni genocid.

Iz Drugog svetskog rata Jugoslavija je izašla teritorijalno uvećana i s potpuno izmenjenim društvenim uređenjem - postavši najpre "narodna" a potom "socijalistička" republika. Za sve vreme postojanja druge Jugoslavije, s učestalim promenama ustavnih i zakonskih normi, više prilagođavanih predsedniku države Josipu Brozu Titu nego narodu, tu je državu odlikovalo federalističko uređenje, sa šest republika (Slovenija, Hrvatska, Bosna i Hercegovina, Srbija, Crna Gora, Makedonija). Osim u Sloveniji, Srbi su živeli u svim ostalim republikama, i to je bila jedna od najčvršćih spona državnog jedinstva. U federalizovanju države otišlo se korak dalje kad su u SR Srbiji izdvojene dve pokrajine. Srbi su, osim teritorijalno, bili još ekonomski, duhovno i nacionalno razjedinjeni. Tom pogubnom politikom po srpske interese, podsticanom spolja, veštački je održavano višenacionalno jedinstvo i državna zajednica.

U prvoj Jugoslaviji nije bilo prepreka za kulturni rad i integraciju srpskog, hrvatskog i slovenačkog naroda. U drugoj Jugoslaviji, pored starih, proglašeni su novi narodi (makedonski, crnogorski, pa čak i muslimanski) i oni su, s nacionalnim manjinama, ravnopravno uživali sva, sa stanovišta komunističke ideologije dopustiva, nacionalna, kulturna i prosvetna prava. Komunistički režim, naročito u svom početnom periodu, gušio je slobodu kulturnog stvaralaštva, a podsticao ideološki obojen tzv. socijalistički realizam. Politički pritisak na kulturu delimično je ublažen tek šezdesetih godina, što se odmah osetilo u svim sferama ove delatnosti.

Kad su ujedinjeni jugoslovenski narodi započeli proces pretvaranja federalne u konfederalnu državu, pri čemu bi i autonomne pokrajine Srbije dobile ista prava kao republike, srpski političari, iako članovi jedine komunističke partije, podržavani pre svega od Srba u pokrajinama, suprotstavili su se ovoj zamisli. Konfederalne snage, podržavane spolja, od istih onih sila koje su ratovale protiv Srbije i Jugoslavije u oba svetska rata, bile su jače i snalažljivije od snaga koje su radile na očuvanju jugoslovenske zajednice, ali su još bile opterećene već kompromitovanom komunističkom ideologijom. Tako je započet raspad SFRJ na republike, praćen krvavim građanskim ratom (1991). Kada je međunarodna zajednica prihvatila nepravično načelo da se granice jedne suverene države mogu menjati, a granice njenih delova ne mogu, sahranjena je druga Jugoslavija, pri čemu su veliki delovi srpskog naroda izdvojeni iz srpske državne zajednice, koju čine Srbija i Crna Gora. Srbima predstoji mukotrpan put k novom ujedinjenju.

Radoš Ljušić

2008-12-30T00:05:00.001+01:00

Ilirsko zakulisje

Kada su za vreme Franje II. zbog njegove slabosti izbijale bune po Austrougarskoj, zagrebački su aranžeri jednom vešto pripremljenom predstavom u hrvatskom saboru otvorili novo polje rada hrvatskim aspiracijama. Pošto i pored delomičnih uspeha ipak vekovima nisu uspeli da potisnu srpsko ime, pronašli su novi način za razvodnjavanje srpstva, i izmislili takozvani „ilirizam“. Ovom novom ideologijom nameravali su da zatupe srpski patriotski osećaj i time stvore odskočnu dasku prema srpskom istorijsko-etnografskom prostoru. Da ta predstava što bolji efekat postigne, uspeli su da za jednog od glavnih nosilaca uloga angažuju srpskog patrijarha Josifa Rajačića, koji na toj predstavi ustoličava hrvatskog bana Josipa Jelačića. Hrvati su mogli zadovoljno trljati ruke jer su znali da će ovom ortačkom zajednicom postići dva cilja, pošto će izbrisati srpsko-hrvatsku etnografsku granicu, što im dotle nikada nije pošlo za rukom, i moći će lakše ucenjivati bečki dvor. O tome “ilirskom“ zakulisju uverio se patrijarh Rajačić jedva 13 godina docnije, kako ćemo to malo dalje videti iz njegovog protestnog pisma hrvatskom saboru.

Počev od 1848. ili koju godinu pre, Hrvati su, dakle, udarili u „ilirske" talambase samo zato, da bi Srbe odvratili od svoje nacionalne linije. I dok su se farisejski zvuci ovih vešto insceniranih mahinacija razlegali „ilirstvom", hrvatski su jezuiti Srbima pod Austrougarskom pripremali nož u leđa. Predstavivši bečkom dvoru kao da su Srbi sa Hrvatima jedan narod i pozvavši se na onu predstavu u hrvatskom saboru, jezuiti su prodrli sa mišljenjem, da prestaje potreba, srpske Vojvodine kao samostalne jedinice. S tim u vezi iskrsava plod zagrebačke aranžerske veštine. Franjo Josip početkom 1861. godine ukida srpsku Vojvodinu, pa Banat i Bačku pripaja Mađarima, a Srem sa Slavonijom Hrvatskoj. („Hrvatski List" od 5. VII. 1939.). Ovime je Hrvatska otkrila svoje namere prema Srbima.

Kad je ovako kombinovanim akcijama hrvatskim predstavnicima i hrvatskom kleru uspelo ukinuti srpsku Vojvodinu i rasparcelirati je među Hrvatima i Mađarima, ovo je, razume se, izazvalo mučan utisak u svima srpskim pokrajinama pod Austrougarskom. Pretila je čak opasnost da ne dođe do opšteg narodnog ustanka u tim pokrajinama. Za to vreme Hrvati su po starom lešinarskom pravilu požurili „utjelovljenje“ ovih krajeva Hrvatskoj, a ista ona tobožnja „braća“ iz hrvatskog sabora, koja su sve dotle palili sveću srpsko-hrvatskom „bratstvu“, istakli su sa službenih mesta da je sremsko-slavonsko stanovništvo „od iskona“ hrvatsko. Takvima se pridružio i onaj isti Ivan Kukuljević, koji je do nedavno pre toga tvrdio, kako se samo Srbima može zahvaliti, što se još spominje ime Hrvata.

Verovati neverniku i stezati svaku neiskreno pruženu ruku, to su slabe srpske strane, koje su i krive za njegovu tragediju. To je možda najbolnije prošloga veka osetio patrijarh Josif Rajačić kad je video svo zakulisje hrvatske „braće“. Zajedno sa njime je to osetio i ceo srpski narod u Austrougarskoj, odnosno na taj način proširene Hrvatske, jer su svi hrvatski „staleži“ i njihovo javno mnenje sa saborom na čelu pozdravili državni akt o ukidanju srpske Vojvodine. Pred ovakvom obmanom, patrijarh je u svome pismu upućenom hrvatskom saboru 1. marta 1861. godine bolno jauknuo i bacio optužbu na lažno jugoslovenstvo kao masku u stvarnoj borbi protivu srbo-slovenstva i pravoslavlja. To pismo, pisano skoro pre jednog stoleća, jednako je aktuelno svojom sadržinom i danas. Patrijarh Rajačić u njemu između ostalog dovikuje hrvatskom saboru i ovo:

„Ja sam držao i smatrao da će visoki sabor ići putem pravde i ljubavi i da će se potruditi, da teški zadatak svoj reši na opšte zadovoljstvo sviju naroda, te da tako narodna pravda podjednako stupi u život, a među ovim pravima prvo i najglavnije pravo svoga imena i svoje narodnosti u domaćem javnom životu. Međutim, ne mogu prešutati, da kao partijarh i arhipastir svih Srba u celoj monarhiji ne objavim visokoslavnom saboru moju tugu i revolt, što iz javnih listova čujem i vidim, da pogđekoji članovi visokog sabora osobitim pravcem udaraju naročitom svome cilju, koji je, međutim, prema našem stečenom iskustvu providan i nevešt."

„Kada čitam u javnim listovima, kako se gospodin veliki župan Kukuljević na sednici od 29. aprila izvoleo izraziti, da je stanovništvo vojničke Krajine čisto hrvatsko i vidim da to visokoslavni sabor sa odobravanjem prima, prinuđen sam svome revoltu dati oduška protivu onih neprijatnih težnji, koja vire iza svakoga tvrđenja jednoga uvaženog i poštovanog člana sabora i jugoslovenskog istoriopisca.“

„Dozvoliće mi se da primetim, kako u trojednoj kraljevini nije samo jedan narod i to hrvatski. Još je manje u Krajini."

„Srbi i Hrvati su najbliža braća međusobom, ali je opet svaki narod imao svoje posebno ime od onoga vremena, kada su u prvo doba istorije zajedno ili u najbližem susedstvu jedan do drugoga živeli sve do danas. Srbi imaju svoju po-sebnu istoriju. Srbi graničari imaju svoj, a Hrvati, na primer, iz Zagorja ispod Okića, od Samobora, iz Draganića, Turopolja itd. svoj jezik. Srbi imaju svoju slavensku, a Hrvati svoju latinsku pismenicu. Ako, dakle, Srbi i Hrvati i jesu najbliža braća, ipak nisu oni jedan te isti narod i ne može se reći da je stanovništvo Krajine Hrvatsko."

„Žiteljstvo Krajine bilo je u početku ovejano srpstvom, a tek od onog vremena kada je granica na pukove razdeljena, ušlo je u nju nešto od hrvatskog naroda."

„I žiteljstvo Like i Krbave, koje se onda kada su ovi predeli od Turaka oteti svojevoljno podvrglo Leopoldu I i karlovačkom generalatu, bilo je čisto srpski narod, kao i oni spomenuti. Ovaj srpski graničarski narod zadržao je svoj karakter do današnjeg dana i pored svega toga, što je docnije pod Marijom Terezijom koji deo od njega na silu pounijaćen, kao što je bio slučaj sa Žumberčanima.“

„Ne znam bi li bilo nužde još dalje razlagati da narodna imena Srba i Hrvata nisu identična i da žiteljstvo Krajine nije hrvatsko nego baš srpsko, sa vrlo malim i mnogo kasnije nastalim naseljenjem, nego je srpski narod čestitošću i svojom ratobornošću Krajini temelj položio.“

„Kada ovu razliku pominjem, ne činim to zacelo da ove narode jednoga od drugog otuđim, nego zato da ih baš time u prijateljskom odnosu utvrdim kao braću, koja se vrlinama svoje braće dive i ponose i koja jedan drugome ničega svoga ne nameću, već ime i svetinje svoje braće kao svoje poštuju i ljube sažaljevajući one neprilike, koje smo u poslednja vremena opazili među Poljacima i Rutenima. Pored sve ove bratimske ljubavi i iskrenih odnosa u tome trebaju da stoje oba ova naroda na slovenskom jugu. Hrvatima bi sigurno bilo žao, kada bi im Srbi nametali svoje ime i time ih od njihove istorije i porekla cepali. Na isti način, ne mogu se braća Hrvati ni malo čuditi što bi Srbima jako žao pasti moralo, kada bi videli da im Hrvati nameravaju nametnuti svoje ime.“

„Srpskom se narodu već i time čini nepravda, što se Srem i varaždinska regementa protivu svakoga prava i istorije oglašuju nametljivo za sastavni deo Hrvatske. Ova je nepravda sujetna isto tako kao i težnja hrvatiziranja i bila bi za Srbe istina vrlo nemila, ali sasvim neizvodljiva. Jer, Srbi imena svoga koje ima svoju istoriju u svetu i slovenstvu ni za čije ime promeniti neće. Ovo ni za ljubav „veliko-ilirstva" ni „veliko-jugoslovenstva", ni „hrvatstva" sve da im se to silom namerava nametnuti. Isto tako, neće se oni odreći svoga narodnog karaktera, svojih narodnih običaja, svojih istorijskih spomenika i svoje prokušane svesti, koju nikada nisu zaboravili, makar da je gđekoji od njih istrgnut iz nedara pravoslavne crkve, u koje idu i pounijaćeni Srbi.“

„Ja u ime celog srpskog naroda i u korist opšteg otačestva jednog i drugog naroda sabor najučtivije molim, da ovakvim tendecioznim izražavanjima, kao što je bilo ono Kukuljevićevo, ne daje prvenstvo i ne prima ih. U isto vreme se ograđujem protivu svake nepravde hegemoničnih težnji jednog plemena nad drugim, a osobito protivu toga, ako se srpsko stanovništvo Krajine namerava proglasiti hrvatskim i takim se smatrati, jer će u takvom slučaju srpski narod, koji stoji u najčvršćoj svezi jedne vere, jednog jezika, jedne narodnosti, jednog običaja, jedne istorije i jedne pismenice, pomoću takve sposobnosti koje mu daje Bog, istorija vekova i njegovo pravo, naći se prinuđen povući drugu ogradu od svačijeg nasrtanja i svačije narodno-političke hegemonije. Te ograde neće zacelo biti kadar probiti ni srušiti nikakav napor ni obmana, pa mu se sa one strane Bog zna kakve instutucije i sloboštine obećavale.“

Uviđajući da su odgovorni hrvatski ljudi odviše rano dali izraza svome unutrašnjem oduševljenju, jezuiti su dali znak da se proliju lažne suze. Naređeno je hrvatskim velikašima iz sabora, da se izvinu patrijarhu, a ostavljeno je vremenu i hrvatskoj vlasti da učine svoje.

Da bi se između matičnih srpskih zemalja Srbije sa Crnom Gorom i ovih, dekretovanih Hrvatskoj i njenom uticaju, odnosi što više ohladneli, i da bi time bio postignut što veći rezultat srpskog narodnog razjedinjavanja, Hrvati su na lice navukli masku jugoslovenstva. Tako hrvatski sabor u svojoj 58. sednici od te godine, na dan 10. avgusta 1861. godine proglašuje nedavno pre toga primljeni srpski jezik za jugoslovenski i stvara zaključak o potpunoj ravnopravnosti ćirilice sa latinicom u Hrvatskoj. Nikakva bratska sentimentalnost nije rukovodila hrvatski sabor da donese ovakav zaključak, već se ovde radi o nečemu drugom. Naučeni da naturavaju svoje nepopularno ime, a prisiljeni da prime srpski jezik za svoj, pogođen je bio time njihov tobožnji prestiž. Da im se ne bi reklo kako govore srpski, proglasili su ga jugoslovenskim. Osim toga, verovali su da će srpski narod u onim krajevima promenom naziva imena lakše zaboraviti na ono što je bio i što jeste. Sve to, razume se, sa zadnjim mislima, da se privedu katolicizmu. S obzirom pak na pomoć, koja im je za katoličku akciju u srpskim krajevima od Rima i austrougarske vlade davana, postao je pravi hrvatski jezik zaista neupotrebljiv, kao što se to vidi iz one pesme, citirane u ovoj knjizi, gde se govori o osnovima hrvatske pismenosti i književnosti.

Da li je ono bio prvi srpski protest protivu tendenciozne hrvatske propagande i pokušaja naturavanja svoga, kako se vidi Srbima nepopularnog imena, ili je takvih i pre patrijarha Rajačića bilo, ne možemo pouzdano znati. Znamo, međutim, pozitivno ovo: Da su vodeći Srbi bar za vreme zajedničkog života u Jugoslaviji podigli glas samo protivu izvrtanja istorije, kojim je pritajeno ustaštvo vaspitavalo svoje hrvatske čitaoce i spremalo ih da u danom momentu svim svojim urođenim krvološtvom izvedu vekovne težnje za istrebljenje Srba, srpstvo bi uštedelo mnogo krvi i suza najrasnijeg dela svoga naroda. Ali, Beograd. je, sem izvesnih izuzetaka bio gluh i nem. A ovi časni izuzeci, poput onih iz redova Srpskog Kulturnog Kluba, bili su „u interesu javne bezbednosti i poretka u državi“, odnosno „u interesu države Jugoslavije“ nemilosrdno proganjani ako bi digli glas da je srpstvo u opasnosti. To u najviše slučajeva baš od tih istih Hrvata, koji su svoje stvarne osećaje maskirali foteljama visokih državničkih položaja.

Patrijarh Rajačić nije mogao živeti više nego običan smrtnik, da bi neprestano stajao na srpskoj straži sve do Jugoslavije i za vreme nje i neprestano odbijao hegemonističke napade, često puta od onih Hrvata, koji su jeli ili želeli jesti srpski hleb, a istovremeno bili najogorčeniji neprijatelji srpstva.

Na ovom mestu moram naglasiti, da je Eugen Kvaternik, vođa frankovaca u hrvatskom saboru, školovan srpskim parama, koje je njegov otac primao kao platu nastavnika u zagrebačkoj pravoslovnoj akademiji. („Hrv. List" od 7. VIII. 1939.).

Što se tiče Ante Starčevića, možda on i ne bi razvio onakvu otrovnu ideologiju da su mu Srbi uslišili molbe. On je odmah po završenim studijama podneo molbu zagrebačkoj pravoslovnoj akademiji da ga angažuje za nastavnika. („Hrv. List" od 8. VIII. 1939.). Kad tu nije primljen, obratio se 20. avgusta 1851. godine „Visokokneževskom popečiteljstvu“ u Beogradu sa molbom da ga primi za katedru matematike na beogradskoj visokoj školi. U toj svojoj molbi Starčević ne kaže da je Hrvat, već doslovice veli: „…držim dosta napomenuti samo to, da sam rodom Ličanin“. Na kraju molbe, koja je primljena pod brojem P. 981 od 30. VIII. 1851. godine u Beogradu, Starčević uverava srpsku vladu, da će „riječju i činom“ odgovoriti očekivanju visokog popečiteljstva, pa završava: „Visokog popečiteljstva ponizan sluga Antun Starčević doktor iz mudroslovlja."

Šta bi tek bilo da je Josif Rajačić neposredno pred srpskom tragedijom iz 1941. godine ustao iz mrtvih, pa pročitao brda najordinarnijih neistina „suvremene hrvatske povijesti“? Da li bi patrijarh mogao dovoljno iskaliti svoj gnev za tolika izvrtanja, koja su naročito od 1934. godine pa do sloma iz Zagreba fabrikovana. Među tako skovanim lažima pala bi mu u oči naročito jedna, koja se dotiče njegovog doba. To je ona objavljena u „Hrvatskom Listu“ od 1. VI. 1939., gde „suvremeni“ hrvatski povjesničar već po pravilu gusarenja po srpskoj prošlosti opisuje bitku kod Srbobrana u Bačkoj (1849.) i pripisuje je, razume se, hrvatskoj „hrabrosti“ i Hrvatima. O tome hrvatska „povijest“ ovako mahnita: „Do velike bitke dođe opet kod Sentomaša, gđe je Percel izgubio 4.000 ljudi. Iza ove pobjede osvoji Jelačić Bačku sve do Franjinog prokopa.“ I sami trezveni Hrvati morali su se najednom naći u čudu od tolike hrvatske hrabrosti, koju „suvremeni“ najednom odnekud izvukoše iz bujne mašte svojih istorijskih romansijera, što u svojoj nevaspitanosti oteraše tako daleko, da dopreše čak u Sentomaš i tamo „počiniše čuda od junaštva“. „Povjesničar“, doduše, izbegava ne samo da doda kako je Sentomaš u stvari Srbobran, a još manje odakle mu to ime. Pošto se do Jugoslavije nije rodio još koji patrijarh Rajačić i kako se to za vreme Jugoslavije zbog propisa zakona o javnoj bezbednosti i poretka u državi nije smelo reći, govorimo to sa izvesnim zakašnjenjem i dovikujemo: Nije istina! Nije istina isto onako, kao što ste ispisali brda neistina, na kojima ste posadili takozvanu „suvremenu hrvatsku povijest“, pa tako obmanjujete svet o bitci i kod Srbobrana. Jer da je to bila pobeda vaših predaka, ne bi se ovo bačko mesto prozvalo Srbobran, nego Hrvatobran. Da ih potsetimo:

Za vreme mađarske bune 1848. godine, odigrava se ona jezuitska predstava u hrvatskom saboru, o kojoj smo malo pre čuli. Verujući da time imaju srpsku legitimaciju u džepu, Hrvati su se uputili u Beč da tamo iznude nove priloge svome „tisućgodišnjem pravu“. Izborom Josipa Jelačića, oni su verovali da je time i Srbima nametnut hrvatski vođa. Ovo se, međutim, Srba nije ništa ticalo, jer je Franjo Josip ukazom od 15. decembra 1848. godine potvrdio izbor Josifa Rajačića za srpskog patrijarha, a Stevana Šupljikca za srpskog vojvodu. Zbog stalnog pritiska mađariziranja, Srbi se nisu odazvali mađarskom pozivu za pomoć u pobuni, već su se pridružili carskoj vojsci. Pošto se Mađarska nalazila u pobuni, Franjo Josip je više „de jure“ nego „de fakto“ titularno postavio Josipa Jelačića za komandanta trupa u Mađarskoj, kojih nije ni bilo. Međutim, on nije ni u jednoj prilici komandovao srpskim trupama iz razloga što su ove bile neposredno podređene svojim narodnim srpskim vojvodama.

Bačka je bila srpska operaciona zona, gde su Srbi uz novčanu pomoć kneza Mihajla Obrenovića branili srpski živalj. Kada su Mađari, međutim, počeli klati srpski živalj i paliti srpska sela po Bačkoj, poslao je knez Aleksandar Obrenović 10.000 srpskih vojnika iz Srbije, pod vodstvom vojvode Stevana Knićanina koji se sa Mađarima sukobio kod Sentomaša i tu ih potpuno razbio. To je bio motiv, da se Sentomaš prozove Srbobranom. Ustaški „povjesničar“ iz 1939. godine konstruiše novu laž i smatra što je Jelačić protivu Košuta Lajoša (Kossuth Lajos, Monok, 1802. – Torino, 1894.) komandovao hrvatskom vojskom, da time Hrvatima pripadaju i nezavisni srpski uspesi, postignuti vojskom iz Srbije i srpskih zemalja pod Austrougarskom, rukovođenom srpskim vojskovođama.

Pogledajmo malo, kako je posle mađarskog sloma (koga su iznudili Rusi pod Nikolom II. i naterali Mađare da im kod Vilagoša 1849. polože oružje) u Beču ocenjena hrvatska, a kako srpska pomoć i hrabrost: „Godine 1852. zabranilo je ministarstvo hrvatsku zastavu, a mjesto hrvatskog jezika uveden je u školama i javnim uredima njemački jezik.“ (»Hrvatski List od 2. VII. 1939.) „Kad Rusi pokoriše Mađare, car Franjo Josip godine 1849. carskim patentom ustanovi za svoje Srbe posebno vojvodvtvo Srbiju, koja obuhvati Srem, Banat, Baranju i Bačku.“ (Zagreb: 1894. Srbi u davnini str. 173)

Povodom osnivanja srpskog vojvodstva 1849. godine, potpisao je car Franjo Josip sa još devet austrougarskih ministara carski patent i o karakteru srpskih zemalja u tome vojsvodstvu a današnjoj „Nezavisnoj Hrvatskoj" doslovice rekao i ovo:

„Srem, u kome gotovo isključivo sve sami Srbi obitavaju, jeste za ovaj narod od preuzvišene važnosti kao zemlja porekla prvih njihovih doseljenja, kao mesto njihovih najosobitijih istorijskih opomena i svetitelja." (Carski patent od 1849. g. Str. 20)

Ova dva državna akta daju sami odgovor hrvatskim „povijesnim“ skorojevićima o tome, kako je ocenjena srpska, a kako hrvatska hrabrost kod ugušivanja mađarske bune.

Da li je Josip Jelačić hrvatski ban (prema „Hrv. Listu“ od 2.VII. 1939.) baš radi toga 1859. godine poludeo i umro, to se ne može znati. Ako je pak to bio uzrok njegove smrti, mogao je samo malo sačekati, pa da 1861. godine vidi, kako se hrvatska želja ipak ispunila i kako se bečki dvor za ona srpska čuda od junaštva ovima odužio ukidanjem njihove Vojvodine, koja je postala poklon katoličkom žrtveniku između Hrvata i Mađara. To je bio rezultat kombinovane akcije hrvatskog jezuitizma i takozvanog „Ilirstva".

U formi lažnog bratstva, hrvatsko jezuitsko zakulisje navuklo je time uspešnu masku. „Može li inače naći opravdanje ona vekovna srpska slabost u dodiru sa Hrvatima, radi čijeg smo „bratstva“ izgubili najrasniji deo svoga naroda, a da smo od takozvanog bratstva dalje nego smo ikada bili. Jer, oni su se „bratstvom“ služili samo onda, kada su se trebali zaleteti u srpski etnografski i istorijski prostor. Kroz ovakvu prizmu treba posmatrati i Štrosmajera (Josip Juraj Strossmayer, Osijek 1815. – Đakovo 1905.), čija je površina bila vešto prekrivena blefom tobožnjeg bratstva i jednakosti, dok mu je unutrašnjost sakrivala novi katolički lanac, koji je u režiji Zagreba trebao da stegne u svoje karike ne samo ostatak pravoslavnih Srba u Hrvatskoj, nego možda i izvan nje. Ta je činjenica hrvatskoj istoriji, izgleda, dobro poznata, pa zato vidimo u hrvatskoj „povijesti" o Štrosmajeru ove redove: „Tragično je za njegovu uspomenu i to, što se poslije njegove smrti pozivaju na njega i njegov rad razni neprijatelji hrvatskog naroda (ovde misli na Srbe), koji svojim radom i pogledima sigurno ne bi našli odobrenje ni kod samog Štrosmajera." („Hrv. List" od 6. 7. 1939.)

Zagrebačkim „Službenim Novinama“ broj 182 iz 1893. godine omaklo se priznanje, da je Kamilo Drajfus (Camille Dreyfus i André Berthelot: ''La Grande Encyclopédie", 31 tom 1886. – 1902.) govoreći o Austrougarskoj rekao, kako ova ima pod sobom Hrvate, koji su plemenom i jezikom Srbi.

Ovo što je Drajfus tek tada „otkrio" znali smo mi odavno, a znali su to i Hrvati. Naročito Hrvati janičari. Možda samo Drajfus nije znao šta su sve dotle Hrvati preduzimali, da on ili ko drugi ne bi mogao zapisati takvo činjeničko stanje. Još manje je mogao znati, da su Hrvati u tima naporima većinom upotrebljavali i takva sredstva, koja su ne samo nedozvoljena, nego i sa gledišta narodne časti nemoralna. Ovde spadaju sve one otimačke izjave, formulisane po svima pravilima lukavog Zagreba, u kojima se pokušava ne samo opovrgnuti fakat da u srpskom narodu ima pleme koje se zove Hrvati, već se pored krađe narodnosti pribegava teritorijalnim provalama, kako to videsmo iz klasičnog primera sa županom i članom hrvatskog sabora Kukuljevićem. Ali, „lakoumnim, nemirnim i nepostojanim“ Hrvatima, kako reče austrijsko ratno veće u Gracu („Hrv. List“ od 18. 6. 1939.), nije bilo teško da u svojim izjavama ili odlukama često puta idu iz krajnosti u krajnost. Oni su bili u stanju da za nekoliko dana ili nedelja u gledanju na srpske probleme postignu potpunu dijametralnost već prema tome, kako im kad treba.

Posle žučnog protesta srpskog naroda i njegovog patrijarha protivu pokušaja da se ukinutoj srpskoj Vojvodini prikači hrvatska firma, hrvatski sabor kao nosilac „ilirskog“ zakulisja, spustio je nišan i uputio svoga predstavnika Slavoljuba Vrbančića na proslavu 100-godišnjice Matice Srpske. Razumljiv je interes vladao za referat, kojega je imao podneti saboru o zapažanjima, koja je među Srbima uočio posle parcelacije Vojvodine među Hrvate i Mađare. Sudeći po stenografskom zapisniku sa 77. saborske sednice od 6. oktobra 1861. godine, sabor je oduševljeno primio Vrbačićev referat. Međutim, da li je ovde likovalo stvarno oduševljenje ili lukavstvo Zagreba, to se iz prašnjavoga zapisnika ne može videti. Tek, Slavoljub Vrbančić je o Sremu izgovorio, a hrvatski sabor aplauzom odobrio ovu izjavu:

„Odlikovan povjerenjem visoke ove kuće (hrvatskog sabora) da od strane sabora prisustvujem stogodišnjici koju je priredila Matica Srpska u slavu svoga utemeljitelja i mecene srpske literature Save Tekelija, smatram za dužnost ovu visoku kuću izvijestiti o duhu, kojim se je ta svetkovina obavila i koji tamo kod naše braće vlada.

Uprkos sjemena razdraživanja i nesporazuma, koje su ovđe nekoja gospoda velikim trudom zasijala, da omraze jednokrvnu braću Hrvate i Srbe, ipak sam svuda velikim sačustvom i mogu reći bratimski primljen bio, a u svakoj se je prilici pokazalo, da u braći Srbima nije utrnulo čuvstvo bratimstva i da se kod njih sve više učvršćuje pomisao, da nam samo u slozi leži spas.

Ja sam se trudio da bojazan onu, koju su nekoja gospoda radi Srijema trudila se onđe probuditi, kao da Hrvati nastoje oteti Srbima Srijem, koji je svakome Srbinu svetinja pošto su tamo sahranjene mošti njihovih narodnih svetaca, kojima se klanja Srbin sa jedne i druge strane Save. Trudio sam se rekoh, da raspršim ovu brigu i da ih uverim, da Hrvatima nije do drugoga stalo, nego da u teškim ovim vremenima brane i čuvaju Srijem od svakoga tuđinstva, a čim srpska Vojvodina opet stupi u život, što svaki Hrvat kao i Srbin želi, da će ga kao amane čista i nepokvarena braći Vojvođanima povratiti. (Gromoviti: Živio!)“

Tako Slavoljub Vrbančić i hrvatski sabor o Sremu. Ko ne poznaje hrvatski jezuitizam i „ilirsko“ zakulisje, našao bi u ovim izjavama mnogo čega, što bi moglo ličiti na bratstvo. Stvarnost je, međutim, drugačija. Jer dok je srpski narod kroz tolika stoleća uspevao da očuva svoju i hrvatsku narodnost, kako to Kukuljević pred hrvatskim saborom reče, sada se nad Sremom liju „krokodilske suze“ i Srbe teše kako je to samo zato, da bi Hrvati tobože sačuvali Srem od tuđinštine, pa kada ta opasnost mine, da će ga „čista i nepokvarena braći Srbima povratiti“. Kao da neko bez vlastite prošlosti može sačuvati tuđu budućnost!

Kako su Hrvati ispunili svečano obećanje svoje i svoga sabora, vidi se iz teških decenija, koje je sremski narod zajedno sa ostalim srpskim narodom pod Hrvatima preživljavao sve do 1918. godine. Vidi se po tome, što su iste one srpske narodne svetitelje o kojima govori Slavoljub Vrbančić 1941.-1942. najpre opljačkali, pa ih zatim prebacili preko Save. Osvedočili smo se i po tome, što su prestonicu Zmaj Despota Vuka – Slankamen, prestonicu Đorđa II. Brankovića – Kupinovo i prestonicu Jovana Brankovića – Berkasovo podvrgli bombardovanju i strahovitom versko-duhovnom teroru. Najzad, uverili smo se i time, što su sedište prvih srpskih patrijarha (Zagreb 1894.: „Srbi u davnini" str. 214) Sremsku Mitrovicu, mimo Poglavnikove izjave da nikada u „povijesti" nije Hrvatima pripadala, ipak službeno prozvali Hrvatskom Mitrovicom.

Veliša Rajičević

2008-12-26T14:23:00.002+01:00

Istrebljenje Srba kao program hrvatskog sabora kroz vekove..

Ostavimo li po strani pojedinačna nastojanja mnogobrojnih hrvatskih velikaša, koji su svaki za sebe preduzimali sve što su mogli da se na području bivše Austrougarske srpsko ime i vera stave van zakona, pa bacimo li pogled samo na zaključke hrvatskog sabora donošene u formi zahteva hrvatskog naroda, ugledaćemo tamne jezuitske verige, kojima je prva karika iskovana u momentu Tomislavljevog otcepljenja, dok im se kraj ni posle onoga što smo već preživeli ne može sagledati.

Šta je hrvatski sabor pre 1597. godine kod bečkog, odnosno ugarskog dvora preduzimao i da li je kao takav ma i periodično postojao, ne mogu o tome ništa reći, jer do toga vremena nemam podataka. Nesumnjivo je, međutim, da i dotadanje doba obiluje takvim zahtevima isto tako, kao što iza njega vidimo, da su Hrvati svoje sabore skoro samo zato i sazivali, da bi doneli zaključak o podjarmljenju Srba. Takvi zaključci skoro redovito padajuu doba krunisanja ugarsko-hrvatskih kraljeva kojima su se požurili time predstaviti hrvatske narodne težnje.

Pre nego se upustimo u nabrajanje takvih saborskih zaključaka, koji stotinama godina nisu na svojoj oštrini izgubili, smatramo za potrebno pobliže označiti srpske zemlje u okviru Austrougarske, odnosno liniju koja je delila Srbe od Hrvata. Srpska etnografska linija ide zapadnim granicama srezova Benkovac, Gračac, Udbina, Korenica, Slunj, Vojnić, Vrgin Most, Glina, Petrinja, Kostajnica, Novska, Pakrac, Daruvar, Grubišno Polje i Podravska Slatina. Razume se da i zapadnije od ove linije u formi etnografskih izbočina živi mnogo Srba (u nekim slučajevima čak i u većini), kao što su slučajevi sa srezovima Gospić, Otočac, Ogulin, Garešnica, Bjelovar, Virovitica i dr. Eto, to su srpske zemlje, nad kojima je hrvatski sabor stotinama godina tražio neko pravo monopolizacije i punomoćja za uspostavu rimokatoličkog imperijalizma.

Za etnografsko pomeranje prilikom turske najezde zapadnije od ove linije, koja se uglavnom poklapa sa Dušanovom državom, Hrvati prigovaraju da je to „došljaštvo“, koje time ne nosi i pravo svojine. Međutim, oni u novoj istoriografiji nemaju merilo logike, jer tumače stvari sa svoga stanovišta. Mi se još dobro sećamo slučaja sa bačkim Bunjevcima, koji su kao srpska skupina iz Hercegovine naselili severnu Bačku. Mada su primili katoličku veru, oni su se smatrali Srbima, a takvim su ih smatrali i drugi narodi sem Hrvata, koji, ne samo što ih prisvojiše kao svoju skupinu, nego 1939. godine postaviše i zahtev, da se cela severna Bačka zbog tih Bunjevaca, odnosno Srba, radi plodne bačke ravnice pripoji Banovini Hrvatskoj, i na taj način pokrije hrvatsko gospodarsko siromaštvo. Kad je, međutim, u tu istu banovinu uključen 21 srez sa srpskom većinom i zbog toga nastupio val nezadovoljstva, mnogo je Srba širom Banovine Hrvatske zadesila sudbina zaplotnjačke smrti.

Austrijski komandujući general Vojničke Krajine Johan Sig. Herberštajn, morao je raseljavati gusto prenaseljene Srbe iz okolice Slatine, Pakraca i Slavonske Požege, pa ih preseljavati u okolicu Rovišta kod Križevaca i Koprivnice. Ovi su Srbi predstavljali odbranbeni bedem protivu Turaka. Ali, čim je ta opasnost minula, zagrebački biskup i hrvatsko „plemstvo“, podneli su Ferdinandu II. zahtev, da se Srbima oduzmu sva prava, da im se zabrani ispovedanje pravoslavne vere i da im se čak oduzmu nepokretna imanja („Hrv. List" od 8. XI. 1939.). Dakle isto onako, kao što su to priveli u delo 1941. godine.

Radi ovoga hrvatskog zahteva sakupljen je srpski sabor baš u Rovištu, gde su Srbi pod vedrim nebom položili glasno zakletvu: „Radije ćemo izginuti, nego što bi se potčinili vlasti hrvatskih plemića i sveštenika." Istovremeno su sa toga zbora Srbi uputili Ferdinandu II. protest protivu ovakvog hrvatskog zahteva, na šta je on izdao naredbu kojom naređuje „Da niko ne sme dirati Srbe i njihova prava, a da Srbi nemaju koga drugog slušati osim njega." Tako je prvi hrvatski zahtev ove vrste za kojeg znamo propao.

„Godine 1609. donese hrvatski sabor zaključak, da se u kraljevini Hrvatskoj smije ispovijedati samo katolička vjera.“ („Hrv. List" od 13. VI. 1939.) Ovo je zaista tačno, jer se hrvatski sabor drugim problemima, sem kako da pokatoliči srpstvo i nije bavio. Što mu to ovim zaključkom nije uspelo, leži krivica do samih Srba, koji su svojim brojem i ratničkom snagom na daleko većem stepenu ugleda stajali od Hrvata. Ne može se, ali, time reći, da Hrvati pojedinačaim katoličkim akcijama nisu uspevali da svoj vekovni program sprovode makar sitnijim uspesima u delo.

Smrću Rudolfa II. (1612.) Hrvati su se nadali, da će biti ukinute privilegije Srbima, pa su se požurili da obnove svoje molbe kod Matije II. (1608. – 1619.), ali su i tu naišli na „zatvorena vrata“. Matija je čak obnarodovao zakon o potpunoj samostalnosti Srba na jugu Austrougarske, kojima treba da upravljaju srpski narodni kneževi, pod nadzorom austrijskih generala. To je Hrvate toliko ozlojedilo, da je hrvatski ban Tomo Erdedi podneo ostavku na banskoj vlasti („Hrv. List“ od 9. VI. 1939.). Radi ovoga gesta, koji je bio merilo raspoloženja hrvatskog naroda i sabora po pitanju Srba, hrvatski je sabor krajem godine 1614. Erdediju izglasao „Besmrtnu hvalu za preslavna djela, kojima nema premca." („Hrv. List" od 9. VI. 1939.)

Posle Tome Erdedija postavljen je za hrvatskog bana 1616. godine Nikola Frankopan. Hrvatska „povijest" hvali Frankopana kao „brižnog bana“, koji je „zbog nekih nesuglasica“ morao podneti ostavku na banskoj časti. „Povijest“, doduše, ne navodi kakve su to bile nesuglasice, ali ih mi znamo. On je nastavio ono što, su Erdedi i hrvatski sabor započeli. Kad to nije mogao postići preko carskog dvora, on je na svoju ruku počeo sa nasiljima na srpski narod. To je bio razlog da dođe do narodnog besa i srpske tužbe, koja je 1622. godine raspravljana u požunskom saboru, pa je Ferdinand II. smenio Frankopana i na njegovo mesto postavio Đuru Zrinskoga.

Kad je bana Đuru Zrinskoga zadesila smrt od otrova u Požunu 1626., Hrvati su ponovo opseli dvor molbama da se Tomo Erdedi ponovo imenuje banom, što je godinu dana docnije učinjeno. Čim je Erdedi ponovo preuzeo bansku vlast, otpočeo je sa starom praksom. Nekoliko puta je hrvatski sabor podnosio „želje hrvatskog naroda“ da im se Srbi potčine, ali im to ni za dve godine nije pošlo za rukom. Tada se Erdedi latio lukavstva. Skovao je plan da najpre Srbe izravna u svima pravima kao i Hrvate, kako bi Ferdinanda II. uverio u „iskrene namjere" prema Srbima. To bi po hrvatskoj zamisli imalo za posledicu da Ferdinand potčini Srbe hrvatskom banu, iz čega bi se iskonstruisalo stečeno hrvatsko pravo, po kome bi se docnije držanje prema Srbima moglo po volji menjati i njihova nacionalno-verska sloboda skučivati. U to vreme pada i pritisak unijaćenja, kada je proti Maksimu Petroviću ponuđena biskupska čast. „Povjesničari“ se čude, što je upravitelj pravoslavne pastve Maksim Petrović, umesto da ode u Rim na posvetu biskupskog čina, otišao 1630. godine u Peć, gde je u tamošnjoj patrijaršiji rukopoložen za vladiku. U svome jezuitskom slepilu oni misle, da bi Petrović za ljubav biskupskog praznog blještavila trebao napustiti svoj narod sa daleko svetlijom tradicijom od onoga naroda koji ga vrbuje. Oprezni Ferdinand II. zadržao je saborske zaključke skoro godinu dana i sravnjujući ih sa onim što mu je javljeno od njegovih generala iz Hrvatske, poništio ih je. Usporedo sa time, propisao je takozvane „Štatute za srpske opštine između Drave i Save“, koje su srpsku Slavoniju za Sremom činili potpuno autonomnom i izuzetom od ma kakve vlasti hrvatskih banova. („Hrvatski. List" od 11. VI. 1939.).

Nastupom Ferdinanda II.I Hrvati su 1637. godine uspeli da zajednički sabor u Požunu donese rešenje, kojim se srpske zemlje Slavonije i Krajine adminnstrativno stavljaju pod nadležnost hrvatskih banova. Naređeno je sem toga nemačkim generalima, da ne smeju prenaseljene Srbe iz Slavonije raseljivati po Hrvatskoj.

Time je Srbima i njihovoj autonomnoj samostalnosti u Austrougarskoj dat prvi udarac. Nastala je posle ovoga borba koja je trajala sve do 1654. godine, dakle 17 godina. U to vreme pada i hrvatska seljačka buna. Hrvatski „povjesničari“ nemaju razloga da se u delu štampanom 15. VI. 1939. žale, kako su hrvatsku seljačku bunu 1654. godine ugušili „Vlasi“. Jer šta bi, uostalom, i mogli očekivati posle svega onoga što su dotle, a naročito za onih 17 godina priređivali Srbima.

Šta se u razdoblju od 1654. do 1670. godine dešavalo sa hrvatskom akcijom protivu Srba, o tome nema jasnijih podataka. Može se po nekim znacima zaključiti da su i za to vreme prilike bile teške. Međutim, te godine dolazi do zahteva carskog ratnog veća u Gracu, kojim se od dvora traži da se uprava nad srpskim krajevima Slavonije i Voj. Krajine oduzme od Hrvata i povrati Srbima, kao što je to bilo do 1637. godine. U obrazloženju toga zahteva ratno veće kaže za Hrvate: „Jer su Hrvati lakoumni, nemirni i nepostojani" („Hrvatski List" od 18. VI. 1939.). Ratni savet je svojim zahtevom uspeo.

Kad su Turci proterani, požurili su se hrvatski „staleži“ i hrvatski sabor, da od Leopolda I ponovo zatraže pripojenje Slavonije i Vojničke Krajine Hrvatskoj, a samim time i podjarmljenje Srba. Ratno veće u Gracu ne samo da se usprotivilo ovakom zahtevu, već je Srbe pozvalo na pripravnost za ustanak, a hrvatskom banu i saboru je poručilo da Srbi stoje pod zaštitom ratnog veća i cara. („Hrvatski List“ od 20. VI. 1939.).

Time što je i ovaj hrvatski pokušaj propao, hrvatska vlastela nije mirovala. Ona je jedva deset godina docnije t. j. 1703. godine iskoristila mađarsku bunu pod Rakocijem za ponovnu ucenu. Rakoci je bio jedan od mađarskih vastelina, unuk Petra Zrinskoga po svojoj majci, pa su Hrvati ovo srodstvo iskoristili kao materijal za ucenu time, što bi se pridružili Rakociju i time povećali teškoće Leopoldu I. Da to ne bude, Hrvati su postavili Leopoldu zahtev, da ovaj prepusti slavonske i krajiške Srbe hrvatskoj banskoj vlasti. Ova je ucena imala uspeha, ali svega mesec dana. Pošto je pozvao srpske poglavice da se pokoravaju hrvatskim banovima, Leopold je za nepun mesec dana uvideo da su Srbi brojno i organizatorski jači od Hrvata i da je hrvatski zahtev manevar u cilju obmane, pa je opozvao ukaz o pripojenju srpskih pokrajina Hrvatskoj. Nemajući kuda iz „procepa“ istorijske istine, hrvatska „povijest“ o tome opozivu kaže: „Ali već mjesec dana iza toga morade slabi i neodlučni kralj popustiti pritisku Štajeraca (misleći valjda na ratni savet u Gracu) izdavši odluku, kojom odgađa povratak slavonske krajine pod bana“ („Hrvatski List" od 20. VI. 1939.).

Vekovni san da Srbe potčine svojoj vlasti i time ih verski podjarme, nije kod Hrvata prestajao da bude narodni program ni u jednoj prilici neuspeha, pa tako ni fijasko sa Leopoldovim opozivom nije umanjio njihovu nameru da istraju do kraja. Čim je Leopoldov naslednik Josip I stupio na presto, počela je stara hrvatska jezuitska igra. Međutim, ni Josip I nije popustio. Za vreme borbe sa Rakocijevim pobunjenicima u Mađarskoj, Josipu I je bila potrebna svaka, ma i najmanja pomoć. Hrvati su verovali da će onom neznatnom pomoći koju su mogli dati, postići veliki uspeh. Zato su iza Rakocijeva sloma 1708. godine podneli Kralju predstavku kojom traže, da im se za „velike usluge" u ugušivanju Rakocijeve bune prepuste Srbi na milost i nemilost. („Hrv. List" od 20. VI. 1939). I pored brda njihovog hvalisanja da su svojim „velikim zaslugama" doprineli ugušivanju Rakocijeve bune, Josip je znao obrnuto. Jer, dok su Hrvati poslali sa svojim banom Palfijem svega 800 ljudi, (Varadi F. – „Baranja“), sakupljeno je samo u osiječkoj tvrđavi preko 30.000 Srba, koji su se javili komandantu tvrđave – vojvodi Monasterliju. Za nesravnjivu razliku od Hrvata, jedan od pobunjeničkih velikaša Bezerdedi (Erdödy) javio je 12. decembra 1706. godine drugom velikašu Berčenjiju (Miklós Bercsényi, 1665.-1725.), da se u Osijeku sakupila još jedna množina Srba od 30.000 momaka. (Arh. Rak. I. V. str. 340 u dodatku br. 211). Josipu je bilo poznato i ono pismo, kojim Rakoci juna meseca 1706. godine obaveštava Esterhazija (Esterházy Miklos, 1582., Galantha -1645.) o snazi Srba protivu sebe ovim rečima: „Blagi Bože, da li iz zemlje niče taj silni Rac (Srbin), ili pada iz neba kao kiša."

O srpskoj snazi i njihovoj neophodnosti u vreme Rakocijeve (Rákóczy, Ferenc II., 1676, Borša - 1735, Tekirdağ) bune naročito su znali austrijski generali iz ratnoga saveta u Gracu (Graz), pa je varaždinski general Breuner u svome raportu izneo kralju bojazan, da bi Srbi mogli odseliti u Tursku ako bi došlo do njihovog potčinjavanja Hrvatskoj i njenim banovima. Hrvatski staleži i „vlastela“ uputili su na ovo predstavku kralju u kojoj kažu: „Generali omalovažuju hrvatski narod, koji je kroz tolike vjekove kao predstraža kršćanstva odbijao navale Turaka i njihovih subojnika Vlaha. Hrvati se ne boje da će Vlasi pobjeći u Tursku, jer bi im tamo bilo odveć zlo." Izgleda da su Hrvati računali sa Josipovim nepoznavanjem istorije, jer su odbranu evropske civilizacije i hrišćanstva ukrali od Srba i okitili svoje siromaštvo, bacivši istovremeno bezobzirnu klevetu na Srbe kao tobožnje saučesnike u navali na evropsku kulturu. Josip I je, međutim, bolje poznavao istoriju nego su se Hrvati tome nadali, pa ih je bez ikakve motivacije odbio, da bi tako ovaj hrvatski zahtev bio pribrojen mnogobrojnim propalim zahtevima. „Hrvatski List" od 20. VI. 1939. o tome rezignirano konstatuje: „Ali ipak nijesu Hrvati niti sada nešto postigli." Teši se doduše time što kaže, da bi neprestano molbeno nasrtanje na Josipa možda i imalo uspeha, da ovaj godine 1711. nije umro. Međutim, Hrvati nisu uspeli da ni kod Josipovog naslednika Karla III. sprovedu intrige protivu Srba, te su tako srpska prava u bivšoj Austrougarskoj, na veliku žalost Hrvata, ostala netaknuta za daljih 29 godina, svedo 1740. godine, kada je veliki rimokatolički eksponent Marija Terezija sela na presto.

Stupanjem Marije Terezije na presto, ostvarene su vekovne težnje Hrvata. Hrvatski katolički kler je u njenom stupanju na presto našao oživotvorenje svojih snova. Počela je nečuvena hajka na sve što je srpsko i pravoslavno. Ovo naročito u početku njene vladavine, kada su hrvatske težnje uspele da prema Srbima posvršavaju najglavnije poslove. Do njezine vladavine, pravoslavni Srbi i Srbi katolici nisu se međusobno razlikovali. Kad je, međutim, došlo do ukidanja svih građanskih prava Srbima, došlo je usled nejednakog položaja do udaljivanja jednih Srba od drugih. Time je postignuta davnašnja želja kajkavskih Hrvata, da im se nasilničkim metodama dekretuju rimokatolički Srbi, koje će ovi docnije uklopiti u „iskonske pripadnike hrvatskog naroda. Pošto je Bosna bila i dalje pod turskom vlašću, obezakonjenjem su bili pogođeni Srbi pravoslavne vere najviše u Slavoniji, Hrvatskoj i Dalmaciji. U ovim krajevima Srbin nije mogao biti ni opštinski pandur dok ne primi rimokatoličku veru. Mnogi su primili katolicizam sa velikim antagonizmom, ali je jezuitizam ipak vremenom uspeo da u tima pokatoličenim Srbima usadi klicu mržnje prema svome narodu od koga su verski otpali. Ima, međutim, mnogo slučajeva, gde su se pokatoličeni Srbi i dalje osećali Srbima, pa tako vidimo da su grofovi Mihaljevići i Jankovići, mada docnije katolici, sahranjivani po poslednoj želji u orahovičkoj pravaslavnoj crkvi. Kako je srpski narod i pored tolikih svojih zasluga za austrougarski presto primio jezuitsku terezijanštinu, vidi se delomično i iz govora narodnog poslanika Lončarevića održanog pred hrvatskim saborom 12. septembra 1861. godine, gde kaže:

„Na Dreti 1740. godine izgubiše Srbi pravo građanstva u trojednoj kraljevini Dalmaciji, Hrvatskoj i Slavoniji, i kad su se u Slavoniji štatuta županijska proglasila, isključeni bijahu iz svih munisipijalnih služba. Niti je koji mogao dobara blagodarnih steći, kupiti i uživati, a ako je takva imao, morao ih je pod pustu cijenu prodati ako nije htjeo vjerozakon svoj promijeniti. Zatim, pomoriškoj i potiskoj krajini oduzeše se jednim mahom sva prava. Jezuiti većim dijelom doprinesoše pravednom razjarenju svih pravoslavnih, koji na tu misao dođoše, ostaviti nepravednu i nezahvalnu ovu svoju domovinu i 20.000 porodica iz Bačke, Banata, Slavonije, varaždinskog i karlovačkog generalata, odoše u Novu Srbiju među Dnjestrom i Dnjeprom. I ostali bi se svi do jednog iselili, da nije carica Marija Terezija na brzu ruku šest pukovnija vojničkih na međi vlaškoj i moldavskoj postaviti dala i seobu ovu zabranila."

Za ovolike usluge katoličanstvu, nije čudo što je papa Klement XIII. godine 1758. podelio Mariji Tereziji titulu „Apostolski kralj Ugarske“. Njena vladavina pada među najtamnije stranice srpske istorije. Za Hrvate ovo je najsjajnije doba njihove „povijesti“. Verni svojoj tradiciji, za ovo su vreme oni na jevtin način došli kako do srpske baštine, tako i do jednog dela svoje istorije, koju su odnarođeni Srbi kao svoju prošlost ugradili u „hrvatsko tisućgodišnje pravo“. I pored toga strašnog doba, nije se mogao izbrisati srpski kult u mnogim pokatoličenim porodicama i čitavim selima ni za stotine godina docnije, pošto su mnogobrojne katoličke porodice po Slavoniji, koje su još iz tih vremena sačuvale slavne ikone, ovima palile sveće i činile to sa kolena na koleno sve do uspostave „Nezavisne Hrvatske".

Stupanjem na presto Josipa II., sina Marije Terezije, nije se ni u čemu olakšao srpski položaj. Hrvatska se za minule opasnosti od turske navale odužila Srbima novim duhovnim i telesnim progonima. Josip II. je, doduše, pokazivao izvesnu volju da popravi ono što mu je majka prema Srbima učinila, ali za to nije imao dovoljno odlučnosti. Trebalo je da prođe punih pola veka od nastupa Marije Terezije, pa do dolaska Leopolda II., koji će posle 50 najtežih srpskih godina povratiti srpskim ostacima ona prava, koja je Marija Terezija na zahtev Hrvata ukinula. I za Leopoldovo stupanje na presto Hrvati su vezivali nove nade, da će dovršiti uništavanje i onoga ostatka pravoslavlja, ali je Leopold prekinuo ovu nepravdu time, što je 28. avgusta 1790. dozvolio sazivanje srpskog kongresa u Temišvaru, na koji je poslao svoga izaslanika feldmaršala Šmidfelda sa ovakvom porukom: „Što se mene tiče, držim da je srpski narod i pre rata sa Turcima živeo u Sremu, Slavoniji i Bačkoj, a prilikom rata jednodušno u ponovnom osvojenju istih predela učestvovao, te i sad tamo živi, pa da stoga na te zemlje i najviše pravo ima."

Koliko je ovo Leopoldovo priznanje srpskih teritorija mučno odjeknulo u hrvatskim jezuitskim redovima i redovima velikaša, nije potrebno isticati, pošto je ovima dignuta zavesa ispred mračnih hrvatskih namera za prisvojenjem Srema i Slavonije. Čak se ni „povjesničar“ dvadesetog veka ne može oteti mučnom utisku iz toga doba i u nemoći kaže: „U Hrvatskoj se pojavi silna mržnja na Nijemce“. („Hrvatski List" od. 26. VI. 1939.).

Pošto je Srbima preko temišvarskog crkvenog kongresa zajamčen povratak i ostalih srpskih zemalja kada ove budu od Turaka otete, Hrvati su pokušali da se posluže novom ucenom. Ne rumeneći ni malo od stida, oni su pararelno postavili pretenzije na ove zemlje baš u momentu kada se Leopold imao krunisati u Požunu. Izaslanicima koji su bili određeni da prisustvuju krunidbenom saboru dali su ovlast, da ovi istaknu kralju hrvatske želje za ovim krajevima, čim bi se od Turaka povratile. U ovoj novoj igri Hrvati kao i pre nisu uspeli, a ne bi još u mnogo čemu uspeli, da Leopolda II. nije stigla smrt od kozjača posle trogedišnje vladavine. (1. marta 1792).

Leopoldov naslednik Franjo II. (1792. – 1835.) bio je uglavnom zauzet ratovima sa Francuzima, kao i raznim dinastičkim pitanjima, te se za njegovo vreme nema šta zabeležiti, što bi se moglo bitno razlikovati od Leopoldovog držanja prema Srbima. Skoro bi se to moglo reći za Ferdinanda V (1835. – 1848.) koji se i sam, osećajući se slabim da ponese teret kraljevske krune, odrekao prestola u korist svoga sina Franje Karla, a ovaj u korist svoga sina Franje Josipa. (1848. – 1916.).

Da nije bilo Srba u Austrougarskoj, hrvatski sabor niti bi imao rezona da postoji, niti bi se sastajao, pošto ne bi imao šta da reši. Jer, njegov sav rad i sazivanje padaju u doba, kada se imalo još koji put izglasati rezolucija o hrvatsko-katoličkoj hegemoniji nad Srbima. Tako je bilo od pre 1597. godine, pa do Franje Josipa 1848. godine, da bi zatim ova jezuitsko-hrvatska igra promenila samo svoju formu i pojavila se u obliku „Ilirstva".

Rezimiramo li celo ovo poglavlje, zaključujemo da su se Hrvati od prvih tragova svoje tobožnje samostalnosti, u odsustvu hrabrosti za odluke na bojnom polju, hvatali ucenjivačkog nagodbarstva. U tom poslu, kada je trebalo Srbima zabosti nož u leđa, nisu birali ni sredstva, ni društvo.

Međutim, tome mora jednom doći kraj, pošto Srbi, kako to reče jedan patriotski list, ne mogu dozvoliti da Hrvati svakih 20 godina probaju svoj nagodbarsko-izdajinčki nagon, i ne mogu dozvoliti da nosioci „tisućgodišnje kulture“ sa svojim prijateljima svakih dvadeset godina u ime te „kulture" pobiju milion Srba.

2008-12-26T14:15:00.003+01:00

Osnove hrvatske pismenosti i književnosti...

Među mnogim srpskim pogreškama u prošlosti spada i sastanak Vuka Karadžića sa hrvatskim kljiževnicima (1850.) u Beču. Ovo pada u doba zakulisnog „Ilirizma“, o čijoj ćemo se otrovnoj misiji posebno pozabaviti. Hrvati su oberučke primili na tome sastanku Vukov, književni jezik za svoj. Na ovom su mestu Hrvati dobili vekovima vođenu bitku sa srpstvom i pravoslavljem. Da toga sastanka nije bilo, Srbi bi sebi prištedili „zadovoljstvo“ da docnije na materinjem jeziku čitaju i čuju istorijske i književne otimačine. Do ovoga doba, Hrvati su bili od Srba pravoslavnih i Srba katolika odvojeni kao ulje od vode, i životarili su u svojim uskim kajkavskim granicama onih triju županija oko Zagreba, gušeći se u latinštini, pošto je praktično neupotrebljivi hrvatski jezik bio neka vrsta privatne konfesije, usled čega se nije nalazio ni na listi nastavnih predmeta u srednjim školama po hrvatskoj. Da je njihov jezik i za vreme bečkog sastanka bio zaista neupotrebljiv i književno nezreo, vidi se iz ove hrvatske rodoljubive pesme od 1831. godine, koju je objavio „Dubrovnik" u svome 23. broju od 1937. godine:

Vre i svoj jezik zabit Horvati
hote ter drugi narod postati;
vnogi vre narod sam svoj zameće
sram ga jak stranjski: „Horvat“ reče.
Sam proti jel ne štuje
i svak slepec sam sebe truje.
Nek gaj rasteplen reći po svetu
kad je već istom znano detetu,
da se ne pozna već Horvatica,
Misleć rođena da je Nemica.
Nut vse vu stranjski se nije vre gine
za svu mater niš se ne brine.

Mogao bih bez straha dozvoliti da mi se jedno uvo odseče, ako i jedan Srbin katolik ili Srbin pravoslavne vere sa svima onim „stručnjacima“ za rešavanje hrvatskog pitanja u 1939. godini na čelu može znati, šta mu ova hrvatska pesma znači.

Eto, to je ta izrazita linija između vode i ulja, koja je delila „autohtone“ Hrvate od Srba pravoslavne i katoličke vere. Tek kad je srpski književni jezik tu liniju zatupio, počinje hrvatska haranga na sve ono srpsko istorijsko blago, koje do tada nije nikada bilo preporno. Tim momentom započinje i hrvatska hajka na mnoge srpske pesnike i književnike, koji su zbog prijema katolicizma označeni kao Hrvati i kao takvi u svima hrvatskim istorijskim raspravama smatrani. Nešto docnije javlja se nepremostivi atagonizam i prema ćirilici; istoj onoj ćirilici, koja je Hrvatima bila prvo narodno pismo i kojom je napisan prvi hrvatski katolički molitvenik. Ona je najzad proglašena neprijateljskim pismom Hrvatske!

Zađimo malo u hrvatsku prošlost da vidimo, koje je pismo nekada bilo najrasprostranjenije u Hrvatskoj, pa ćemo se već na prvom koraku susresti sa odgovorom splitskoga biskupa Sforce, kojim ovaj 28. juna 1627. odgovara rimskoj kongregaciji, da bi bilo bolje crkvene knjige štampati ćirilicom nego latinicom, pošto je ćirilica opštija i u Dalmaciji se većinom upotrebljava. (Ivić-Erdeljanović).

Opisujući stvaranje prvog katoličkog molitvenika na našem jeziku i ćirilicom, hrvatska „povijest“ i sama tvrdi, da je bosanski franjevac Matija Divković (1563. – 1631.) kao prvi hrvatski književnik u Bosni ovaj molitvenik štampao „bosanskom ćirilicom“. („Hrvatski List“ od 14. VI. 1939.) Da bi htvorili što veću smutnju među pojedinim srpskim zemljama, Hrvati su, doduše, izmislili i u svoju zvaničnu nauku uvrstili neku „bosančicu“, kao različito pismo od ćirilice. Ovo samo zato, da ne bi morali izgovarati reč ćirilice. Šta je ta umišljena „bosančica“ pustićemo da nam o tome nešto kaže dr. Vasa Glušac u njegovoj knjizi „Iz prošlosti Bosne i Hercegovine“ (str. 30).

„Pravom učenom čovjeku, kojemu je dobro poznata naša prošlost i naša kultura, ovakve su tvrdnje smiješne. Baš što se tiče „bosančice“, spomenuću jednu anegdotu iz moga studentskog života. Došavši na univerzitet, donio sam sobom iz gimnazije (dr. Glušac je rodom Bosanac) i znanje o „bosančici“ kao posebnom pismu. Jednom u razgovoru sa mojim mnogouvaženim profesorom dr.-om Milanom Rešetarom spomenuo sam mu tu „bosančicu“, na šta se on nasmiješi, pa me zapita: „Kakvo je to pismo?“ Ja nastojah da mu odgovorim, ali me učeni profesor preteče i razjasni mi, da posebnog pisma „bosančice“ nema, već da ima stara ćirilica, koja je upotrebljavana na cijelom Balkanskom poluostrvu osim Grčke, od Crnoga do Jadranskog mora. Kasnije ulazeći u nauku, bilo mi je jasno razlaganje moga uvaženog profesora. Zavirio sam malo dublje u to pitanje i otkrio njegovu političku pozadinu.“

Uzalud je od krivca tražiti priznanje. Zvanična hrvatska politika, kakva je započeta u mnogim predstavkama austrougarskim vladarima da proširi hrvatski teritorijalni i duhovni prostor na štetu Srba, neće nikada priznati da nije bila u pravu kada je posezala za tuđim, pa tako ni okolnost da su sve svetlije stranice hrvatske „povijesti“ rezultat gusarenja po srpskoj istorijskoj prošlosti. Razlikujući se u osnovi od kulturnih naroda, koji istoriju posmatraju prizmom objektivnosti, hrvatski „povjesničari“ novoga doba izbegavaju da ma šta kažu što bi hrvatske mase moglo podsetiti na njihovo prvo narodno pismo ćirilicu, kojoj jedino mogu zahvaliti za još ono malo svoje „kulture".

Priznajem da ne znam kako izgleda Zvonimirova kruna, da li uopšte postoji i, je li šta na njoj zapisano i kakvim slovima, pa se nešto pitam – šta bi današnji Hrvati učinili sa tom svojom toliko izvikanom krunom, kada bi ona poput krune Svetoga Stjepana bila ispisana ćirilicom? Mađarima ništa ne smeta što je njihov čuveni kralj kršten u pravoslavnoj veri kao Vojko, kao što Srbima ne smeta što je Nemanja iz posebnog računa kršten u katoličkoj veri. Ne smeta Mađarima što su kruna i porfira Sv. Stjepana ispisani starom srpskom ćirilicom, niti im smeta što se na tzv. kesi Sv. Stjepana u Beču rese zlatom ispisane reči ćirilicom. („Narodni istočnici“, letopis za 1837. god. str. 36). Još manje im bode oči ćirilski natpis na grobu Sv. Stjepana, samo to smeta hrvatskim „povjesničarima“, koji, uzgred budi rečeno, sve od 1102. pa sve do 1918. godine vršiše podaničke dužnosti baš pod tako ćirilicom ispisanom krunom Sv. Stjepana.

Velikim ljudima prošloga veka nije smetalo srpsko poreklo da u Evropi budu veliki. Zar bi Oto fon Bizmark (Otto von Bismarck) rado govorio da je potomak polapskih Srba i da još njegova baba nije skoro ni reči znala nemački, sem srpski, kad to ne bi tako bilo. Ili je nešto smetalo nemačkom kancelaru grofu Kopriniju (Coprini) srpsko poreklo, a još manje isticanje te istine od strane nemačke štampe pred kraj prošlog veka. („Srbi u davnini“ – Zagreb 1894., str. 180). Da li je ma i za malo umanjena vrednost najvećeg nemačkog naučnika Lajbnica (Leibnitz), što se 1713. godine obraća ruskom caru Petru Velikom kao Slaven na Slavena ovim rečima: „Naše je poreklo isto, oba smo Slaveni“. (Rački: „Povijest Slavena“ str. 84). Da li je predsednik srpske kraljevske akademije Dimitrije Nešić bio nepoznavalac stvari kad je 1893. godine pred skupom odličnika rekao o Lajbnicu ovo: „Ali, on je uistinu čedo onoga junačkog srpskog naroda, čija je jedna polovica pre XII. stoleća ostavila svoja pradedovska ognjišta i sišla u naše pitomije krajeve da tu sebi novu otadžbinu osnuje.“ („Javor“ broj 1 od 1893. god.)

Bizmarku, Kopriniju, Lajbnicu i mnogima drugim, dakle, ništa nije smetalo da sebe smatraju Srbima, mada njihov život i rad nije stavljen u službu srpskog naroda i srpske narodne stvari. Mi, doduše, nismo tražili od Nemaca da nam dadnu revers na ova tri svoja velika čoveka, ali ni oni nisu na nas digli graju, kad smo još prošloga veka iz sredine Zagreba podvukli poreklo ovih velikih Nemaca, što su i oni sami rado isticali. Kad smo, međutim, u kojoj prilici naglasili, da je Petar Preradović Srbin, ili da je Matija Reljković sam sebe i svoje pretke smatrao Srbima, našli bi se usred hrvatske galame pred slikom, koja odgovara napola golom čoveku što brani zadnju prnju na sebi. Zaista, Preradović i Reljković sa ostalim velikim Srbima koje hrvatska „povijest“ svojata, predstavljaju jedini prekrivač preko hrvatske književne golotinje. Doduše, za Preradovića hrvatska istorija („Hrv. List“ od 4. VII. 1939.) priznaje da se 1818. godine rodio u pravoslavnoj graničarskoj porodici u Grabovnici, ali smatra da se prelazom katoličanstvu za vreme vojničkih nauka u Beču pretopio u Hrvata.

Kao da se u Beču može postati Hrvatom. A biti katolik, ne znači i biti Hrvat. Da li je i Reljković bio Srbin ili Hrvat, pustićemo ga da nam on sam kaže.

Kao što je, naime, poznato, Reljković je kao austrougarski oficir služio u okolici svoga rodnog kraja oko Vinkovaca. Napisao je poznati „Satir“. Pišući „Satir“, Reljković je svoje pretke, pa samim tim i sebe smatrao Srbima, jer je na mnogim mestima o Srbima napisao: „Naši stari“. Kad je trebalo objaviti rukopis, duhovni Zagreb je već tada bilo zahvatilo jezuitsko slepilo. Zato je, pre nego je rukopis dat štampariji

(…)
Jer Slavonac ne da svoje dice,
da se idu učiti A, B, C,
nego ima običaj ovaki:
kad mu rekneš, odgovori svaki:
„Ni moj otac nije znao štiti,
al je mogo malo bolje piti;
naši stari nisu pisat znali,
al su bolje neg mi sastajali“.
O Slavonče! ti se vrlo varaš,
kojigod mi tako odgovaraš.
Naši stari jesu knjigu znali,
serbski štili, a serbski pisali;
al vi sada nikako nećete
neg za nemar svakoja mećete.

Jedno među mnogim mestima falsifikovanog rukopisa „Satir“ Matije Reljkovića,
gde je umesto „Vaši stari…“ pre njegove smrti stajalo „Naši stari…“
(Slika na pocetku je prenešena iz zagrebačkog Srbobrana za 1941. godinu.)

na njemu izvršeno falsifikovanje. O tome se može svako uveriti. „Satir“ je, naime, pisan ljubičastim polubledim mastilom, po svoj prilici rastvorom od mastiljave pisaljke, dok je njegovo falsifikovanje vršeno tamnim i evidentno je na prvi pogled, da je docnijeg datuma. Falsifikator i pored uloženog imitatorskog truda nije uspeo. Jedno od tako falsifikovanih mesta u „Satiru“ fotografisano je. Na tom mestu Reljković odgovara nekome, ko je kazao da Slavonci nisu bili pismeni pa kaže:

„Naši stari jesu knjigu znali,
Srpski štili, a srpski pisali."

Satanska ruka, kojoj je sve srpsko mrsko, izbrisala je napola ono početno slovo „N“ i mesto njega stavila „V", pa je, razume se, u štampanom „Satiru" izvrnut smisao i stih štampan:

„Vaši stari jesu knjigu znali,
Srpski štili, a srpski pisali."

Falsifikat je čak na trećoj reprodukciji jasan i vidi se nedovršeno rediranje slova „N", preko koga je napisano „V".

„Nije moguće vjerovati da ne bi bili u Bosni, Zahumlju, Diokleciji itd. već davna prije Kulina bana počeli pisati ćirilicom, a narodnim jezikom srpskijem“, kaže V. Jagić u „Historiji književnosti“ na strani 142. Kad bi ovu rečenicu dali da nam prevede Zagreb, ispalo bi umesto onoga „srpskijem“ – „hrvatskijem“. Takav jedan „prevod“ između mnogih drugih nailazimo u „suvremenoj“ hrvatskoj „povijesti“ gde se kaže: „ U 17. i 18. vijeku javljaju se u Bosni i neki pjesnici muslimani, koji pjevaju hrvatskim jezikom, služeći se arapskim (turskim) pismom“. („Hrvatski List“ od 14. VI. 1939.). Ovo je zaista izrečano na način, koji je samo Hrvatima svojstven. Zaista se u 17. i 18. veku pojavljuju bosanski muslimani kao književnici, ali svoj jezik ne nazivaju hrvatskim, već srpskim. Pesnik i književnik Muhamed Hevaji Uskjufi, ostavio je početkom 17. veka iza sebe, između ostaloga, i ciklus pobožnih pesama zaista pisanih arapskim pismom, ali srpskim, a ne hrvatskim jezikom, jer pisac tim pesmama daje sam naslov „Ilahije na srpskom jeziku" i „Poziv na vjeru na srpskom jeziku" („Ilahi be zebani srb" i „Beran daveti iman be zebani srb") (Povelje Matije Ninoslava strana 69).

Nemajući svoga „osnovnog kapitala“, istorija hrvatske književnosti i „jezikoslovlja“ morala se „promuvati“ kroz komšiluk da ga sakupi. Zatim je odmah iza akta sporazuma Cvetković-Maček (1939.) objavila preko hrvatske zvanične štampe zahtev: „Da se iz hrvatskih ureda izbace tuđinski izrazi i da se napokon prestane rabiti ćirilica! I zato, imaju izostati izrazi, koji nijesu nikad bili hrvatski niti je hrvatski narod za njih znao!" Tako je Beograd skoro dve godine pre sudbonosnog 6. aprila 1941. imao prilike da se upozna sa pravim smislom ponižavajućeg akta, na koji je stavljen potpis najnegativnijeg Srbina.

Sa onim što je otkinula od srpskog književnog bogatstva, hrvatska književnost i „jezikoslovlje“, jedva da su mogli proživeti dve-tri godine, pa su opet morali zavući ruku u srpski komšiluk. Nemajući kuda, službena ustaška „prosvjetna“ politika morala je početkom 1943. godine preko zagrebačkog „krugovala“ (radija) prirediti niz predavanja iz hrvatskog jezika, za koja bi se pre moglo reći, da su predavanja iz srpskog, nego iz hrvatskog jezika, pošto se u njima obrazlaže „dopuštenje“, da se i pojedini izrazi u „ekavštini“ mogu upotrebiti u hrvatskom jeziku. Razume se, da ovo nije učinjeno zbog pravoslavnih Srba koji su istrebljeni, već zbog izmirenja sa srpskom stvarnošću, gde još živi većina srpskog jezičkog i običajnog obeležja, mada je silom prilika morala primiti katoličanstvo, ali koje će ga i formalno napustiti i vratiti se veri svojih predaka onda, kada mač ne bude sredstvo za terorisanje čovekove duše.

Veliša Rajičević

2008-12-26T13:58:00.001+01:00

Kontinuitet hrvatskih zločina i nerazumne mržnje prema Srbima

Postoji neki čudan kontinuitet zločina nad Srbima, koji se proteže još do Prvog svetskog rata kada su Hrvati u jedinicama Austro-Ugarske vojske isticali po zlodelima u Srbiji pa sve do devedestih u kojima je etničko čišćenje Srba okončano. U ovom tekstu podsećamo na ustaške zločine iz Drugog Svetskog Rata

Između Pakraca i Daruvara, smjestila se, po čudesnom znamenju, Dereza. U turskim vremenima je nastajala i nestajala, da bi se u devetnaestom vijeku oblikovala u dvije Dereze. Između njih je rječica Kravarina - s desne Velika, a s lijeve Mala Dereza. To je tipično selo bez ulica. Dijeli se na zaseoke: Cvišići, Vukmanci, Markovići, Gaćeše, Maletići, Vukovići, Jovanovići. Od Vukmanaca i Jovanovića pucaju pogledi na Badljevačko polje, na Psunj i Ravnu goru. Dereza se dijeli i po starim nazivima: Karajkovica, Lipovica, Bukovac, Makarice, Kapavac, Krake, Konačina, Đekinica, Plandište i mnogo drugih.

To je pitomo pobrđe s osloncem na Pakračku Krndiju. Zapadno od Dereze je Badljevina, a istočno Grahovljani.

Ni najstariji Derežani ne znaju porijeklo imena. Prvi put se spominje 1600-te godine. Neki zagovornici legende tvrde da je nastalo od neke Tereze, a drugi to nepotvrđeno osporavaju. Oni su kroz vijekove svoju tradiciju ispoljavali na stare tradicionalne načine: Blagoslov polja na Malo Spasovo Vaznesenje Gospodnje u Velikoj Derezi, dok su Mali Derežani taj običaj slavili na Duhovski utorak. Pjevalo se potiho i svečano:

« Vazdan danas odimo, odimo,
I Bogu se, molimo, molimo,
Da nam rodi pšenica bjelica
I vinova, lozica, lozica...«

Slaviše Derežani slave i običaje: Krsne slave, Božić i Uskrs, pa običaji: na Tucindan, Badnjak, Pokladni, Svetosavski, zborovanja pravoslavnih praznika, svatovski, maškare, žetveni, pri vršidbi, pogrebni i običaji ispraćanja regruta.

Baš oko sredine prve Jugoslavije, Derežani su gradili dva bunara, dubine 33 metra. Mobe, pjesme, veselja i zanosi. Puno koščatih i mišićavih momaka u dvorištu Trive Grandića. Iz 110 mnogoljudnih porodica, mjesecima se redaše oni najjači, ali i uznosite djevojke donoseći najbolja jela i pića. Oko njih se okupljaše djeca. Bunari su otvoreni na Petrovdan. Slegao se narod Dereze i okruženja. Iscifrane nošnje, orme na konjima i kočije. Orila se pjesma, igrala kola. Klicalo se Kralju i Jugoslaviji, dinastiji i državi u kojoj su svi Srbi. Tresla se zemlja od slavonske mladosti, drmeša i ciktanja « i ju ju «.. Kako i neće, jer su, narodnom slogom i udruženom energijom, izgrađeni simboli sela, izvori zdravlja i života, a država se doimala stabilnom i demokratskom: za Srbe, Hrvate i Slovence, koji se dobrovoljno ujediniše u Kraljevinu.

Prolazili su dani. Bunari su centar okupljanja. Prikradali su se momci. Iz prikrajka su piljili djevojke, mjerkali koja je ljepša i vrednija. Bjelasale su se mlade obline, oboreni i ukršteni pogledi. Oglašavale su se kante i lanci na vratilima… Voda se caktila na suncu i mjesečini. Prelijevala je limene kante i praskala u dubinama. Mjesto stvoreno za dječje žmirke i pika. Smijeh i ushićenja: „Vidim te! Spas za me! Vidim te Milice! Na tebi je red!“

A onda se zanoći. Nepoželjni pozivi: „Dragane, Milice, Dušane!, Marko! Milka! Oooo Stanko, vrijeme je za spavanje! Ajde, janje mamino. Čekaju te topli uštipci!“

Igre i veselja nikada dosta. Bunari utihnu. Čekaju naredne sutone. Dječica uplove u noć. Sanjaju... U mislima i snovima, bunari i vragolije oko njih. Snovi kao java. O, ti bunari...? Ko ih je smislio i iskopao? To su škole i kazališta, topline duše i igrališta.

I tako, iz dana u dan, iz godine u godinu. Oko bunara se nizaše dječje glavice. Mnogo ih je, više gladnih, ali razigranih i sretnih.

Znale su zaredati gladne godine. Dobro je dok ima žganjaca s varenikom, skorupom, na masti, sa čvarcima i kupusom. Grah je često na trpezi, ponekad seganlija od bijelog graha i luka s tucanom suvom paprikom, kombost od glavica kiselog kupusa i špica od bundeve, paprikaši, krumpir na razne načine, a na blagdane - pečenice. Cicvara je bila rijetkost za najmlađe.

Od 1934, Dereza ima osnovnu školu u kući Stanka Gaćeše. Prvi učitelji su Dejan Atanacković, rodom iz Darde i Milena Marc iz Varaždina. Zamiliše se u Derezi, uzeše i u zanosima ljubavi, mladosti i časnog poziva, izgradite novu školu 1938. godine. Bili su ponos i dika sela. Do tada su djeca odlazila u Grahovljane Donje.

Odjednom sumorne misli. Oko bunara sve manje dječjih igara i žagora. Okupljala se muška čeljad. Pričalo se o novo-staroj temi, o ratu. Bombardovan je Beograd. Njemačke trupe nadiru. Samo četiri dana kasnije, nekadašnji oficir Austrougarske Monarhije, pa Kraljevine Jugoslavije, Eugen Kvaternik proglašava Nezavisnu Državu Hrvatsku, na čelu s dr Antom Pavelićem, ustaškim emigrantom, miljenikom Italije i Mađarske, koji je 1914. godine u Zagrebu vodio kolo oko vatre u kojoj su sagorjevali srpski namještaji i uzvikivao: «Srbe na vrbe!...«

Nijemci su ušli u Derezu 11. aprila 1941. godine. Bili su to dijelovi 14. oklopne njemačke divizije. To je prava vojska. Civile ne dira. Imali su svoje kuhinje, jeli bijeli kruh sa žutim premazima. Slikali su se s narodom u narodnoj nošnji, djeci djelili čokolade i bombone. Kratko se zadržaše i krenuše prema Savi. Zlo se taložilo i strašilo. Narod se okupljao oko bunara, a nedjeljom oko Crkve Svetog Petra i Pavla. Pričalo se o zakonima Pavelićeve države, o zabrani srpskog imena i ćirilice, prvim logorima za Srbe: „Danica“ u Koprivnici, Jasenocu i Jadovnu, o masovnom ubistvu Srba u Gudovcu i Veljunu, krajem aprila i početkom maja, i nečuvenom ubistvu preko 1500 Srba u Glini, krajem jula i početkom avgusta 1941. godine. Jedni su govorili: „Sve će nas pobiti!“, drugi su hrabrili: „Narode, pa mi njesmo ništa krivi. Mi se ne bunimo ni protiv ove države! Mi smo obični seljački patnici“

Prijeteće poruke su dolazile iz komšijskih hrvatskih naselja: Sirača, Badljevine i Španovice. Dereza se našla između dvije vatre: NDH koja je nudila iseljenje, pokrst i vojnu obavezu i komunista koji su za otvoreni rat protiv vojnički najmoćnije države svijeta, Njemačke i NDH - koja je navijestila rat: SAD, Engleskoj i SSSR. Barjaktari ustanka u srpskim selima Slavonije su Hrvati: Karlo Mrazović i Pavle Gregorić. Bacanje Srba u oganj rata su podržali i Srbi – komunisti: dr Dušan Čalić i Bogdan Crnobrnja. Njih su slijedili komunisti Dereze: Vaso Trgovčević, Bogdan Trgovčević i Danilo Marković.

Hrvatska država je pripremila specijalne knjige za nasilno prevođenje pravoslavnih Srba na katoličku vjeru. Kako podnijeti poniženje i kako im vjerovati? Upućeni su zvanični pozivi. Odbijeni su po savjetu komunista, koji su zagovarali oružani ustanak pod vodstvom KPH i KPJ. Narod je vjerovao u Jugoslaviju, pa i u Partiju pod tim imenom. Bliži su od Pavelića. Nude časniji put... Pošteno je biti protiv države koja te ne priznaje i progoni te...

Vodeći komunisti Dereze pripremaju ustanak, uvježbavaju mladiće na: Baricama, Laništu, Ugrinovcu i Selištu. Većina se kanila rata i nije izazivala hrvatsku vlast. Komunisti su nudili samo rat. S hrvatske strane otvoreni pritisak pokatoličenja je prevršio mjeru suzdržanosti. To su komunisti iskoristili za sebe. Pripremali su rat, a hrvatska vlast zločin - pod izgovorom preseljenja, pokatoličenja i odmazde.

Devetorica Derežana se 1941. priključila ustanicima, a u prvoj polovici 1942, prilazi im još četrnaest. Na obroncima Psunja nalazila se Psunjska partizanska četa, pod komandom Hrvata, Franje Hemeteka - Lovca, koja je diverzijama izazivala hrvatsku vlast, napadom na hrvatsko selo Badljevinu, na skladište eksploziva u kamenolomu Sirač, pa atentatom na ustaškog logornika Nemeta, rušenjem pruge, ceste i mostova. Saznali su Derežani za hrvatske zločine u selu Grđevice, u bučko kamenskom kraju. Znali su da je poziv za pokatoličenje završio masovnim pokoljem i spaljivanjem Srba u Glinskoj pravoslavnoj crkvi Rođenja Bogorodice, što je KPH krila od srpskog naroda. Ciljevi hrvatskih vojnika i komunista su se približili. Hrvatske ustaše su bile za otvoreno uništenje Srba u NDH, dok su komunisti gledali u srpskom narodu žrtvovanu polugu osvajanja političke vlasti. Time su i oni pritajeno prihvatili klasičnu Starčevićevu i Pavelićevu političku ideju, da se Srbi oslabe i svedu na bezopasnu manjinu, i zato što su opasnost restauracije monarhije, „velikosrpske hegemonije“ i prepreka komunistima na putu osvajanja vlasti. Derežani su se našli između dvije, podjednako opasne i sudbonosne, odluke - brzog ili postepenog nestajanja.

Jutro 4. avgusta, druge ratne i sumorne godine. Sunce još nije izmililo iza psunjskih visova. Najavljuje ga crvenilo neba. To je i znamen vrućeg dana. Prozirna izmaglica u kotlinama. Pijetli i pojači lavež pasa, rika krava i rzanje konja. Cijelu noć su plačke zavijale oko bunara. Žene su uranile, krstile se i međusobno dozivale. Trinaestogodišnja Vukosava Vuković je požurila da zamijeni ćaću Petra, na kojem je red timarenja krava. S njom je i devetogodišnja seka Zorka. I ona će odmjeniti svoga tajkana. Mama Milica je već muzla kravu „Dikulju“. Muška čeljad je spavala: domaćin Petar i sinovi: sedamnaestogodišnji Sava, petnaestogodišnji Stanko i devetogodišnji Zdravko. Petogodišnja Ljubica je utonula u duboki san. Na licu joj neka vedrina. Sinoć je oduševila svoje najdraže - recitacijom narodne pjesme: „Kraljević Marko i vila“. Izvirali su stihovi iz njene dječje duše. Znala je sve naizust. Trudila se i naučila stihove od nepismene mame. Plovili su ti stihovi od usta do usta, s koljena na koljeno, uvlačili se u pore života, vajali patrijarhalne karaktere i duše.

Dok se Dereza budila iz noćnog sna, oko nje se redala crna garda okorjelih hrvatskih zločinaca - ustaša i domobrana. Straža u Maloj Derezi je prispala, a ona u Velikoj je opazila neko čudesno komešanje oko sela. Obavijestila je Danila Markovića i Bogdana Trgovčevića. Bilo je kasno. Obruč s puškama, mitraljezima, bombama, kamama, maljevima i srbosjecima je zatvoren. Bogdan je hrabrio narod da će ustašama s leđa udariti drugovi sa Psunja i da će spasiti svoj narod. Dušan Komlenac je uzvratio: „Ne vjerujem u tu priču, jer četom komanduje Hrvat!“ Umiješao se Danilo Marković: „Vjerujem u naše borce i druga Franju Hemeteka! To je pravi komunista! Morate znati, šta je to zjenica oka naše Partije! A ti Dušane, ne straši narod! Zbog ovakvih stvarčica se i glava gubi!“

Štektanje mitraljeza kod prvih kuća Male Dereze. Lelek naroda. Za neki tren povici, komande i bugarenje. Kao da se nebo prolomilo od Španovice, Sirača, Badljevine, Pakraca i Lipika. Derezi se približavala lavina mržnje i smrti.

Goloruk narod su kundačili, boli noževima, ubijali u selu i tjerali prema bunarima, dvorištima porodica Gaćeša i Trgovčevića.

Odvajali su mlade, ljepše žene i usmjeravali prema Baricama i šumi Bukovac. Jauci i bolna rastajanja... Djed Luka Trgovčević bijegom navlači hrvatske vojnike na sebe. Neki to iskoristiše i zamakoše u kukuruze i pod široko bundevino lišće, a neke od njih pokosiše hrvatski mitraljezi. Kojo Gaćeša i Petra Trgovčević bijegom spasavaju živote. Petra je u naručju izbavila jednogodišnjeg sina Milana. Starica Đuja Gaćeša se spasava u vinogradu Lanište. Stoja Jovanović nalazi spas u kokošinjcu. Izbjegli su smrt nekim čudom i komunisti: Danilo Marković i Bogdan Trgovčević.

Oko bunara, samo hropac smrti. Udarci malja. Ukočeni pogledi čekaju. Čuje se jauk žrtve i tresak u bunaru. Onesviješćene prinose dželatima. Žive ih bacaju u dubine. Paraliza straha. Prividi mirnoće i tišine. Ubrzani otkucaji srca. Čuju se... Nesrećnici prilaze sami. Stavljaju glave na obzide bunara, one koje su petnaesetak godina ranije, zanosom i željom, gradili.

Iz Vukmanovića dopiru krikovi užasa. Ubijali su ih na kućnim pragovima i dvorištima. Osamnaestogodišnju Savicu, siluju i kolju.

Zaprežnim kolima dovoze mrtva tijela ubijenih Jovanovića: Dmitra, Jove, Marije, Blagoja, šestogodišnjeg Milana, četverogodišnje Cvijete, Rajka, Jele i trogodišnje Nevenke, a zatim 19 mrtvih tijela Vukmanovića. Bože? Ovo je smak svijeta i ljudskog razuma! Traje čudesna jeremijada. Reinkarnacija davnog Moloha na Balkanu, sud ili usud Božji?

Tišina... Ispred nesretnika, koji čekaju smrt, stao je hrvatski ustaški natporučnik. Zvjernja i bode pogledima mržnje, visine i prezira. Kočoperi se na prstima. Omalen i zdepast, ugojen, ružan. Na čelu i reverima se cakte velika slova U. Spleo se i jedva izusti: Bagro i bando srbokomunistička! Kada ste kopali ove bunare, znali smo da rake kopate. Vi ste dobar narod samo pod zemljom! To je volja svih nas i našeg dičnog Poglavnika. Da vam malo produžimo disanje na ovoj zemlji hrvatskoj, priređujemo vam našu poslasticu. Pred vama su tijela porodice Ilije Smiljanića. To je čuveno ime i prezime iz vaše povijesti, koju više nemate! Budućnost vidite ispred sebe. Ona je duboka i trajna... A, niste vi narod koji drži do sebe i svoje prošlosti. Znajte da ste i zbog toga došli do ovog ponora! Ustaše, najprije bacajte Iliju, pa nakot njegovu!“

Izniješe ga. Davao je znake života. Naglavačke ga ubaciše u dubine, pa devetogodišnjeg Vukašina, sedmogodišnjeg Mlađana, šestogodišnjeg Iliju, četverogodišnjeg Marka, i dvogodišnjeg Milana.

Poslije zastrašujućeg prizora, ubijanje i bacanje u bunare je nastavljeno, da bi sat kasnije bilo prekinuto ubacivanjem 18 prezimenjaka Džakula iz Velike Dereze: Nikola (31), Pavo ( 33 ), Momir ( 10 ), Sara ( 19 ), Mara ( 59 ), Stevan ( 49 ), Milka ( 41 ), Stana ( 18 ), Mara ( 17 ), Nada ( 15 ), Marko ( 12 ), Petar ( 33), Pava ( 36 ), Bosiljka ( 9 ), ( Ljuba ( 7 ), Stanko ( 6 ), Draga ( 5 ) i Stoja ( 2 ).

Pojavio se hrvatski vojnik - ustaški patuljak. Ovakve protuve, samo poplave i mutne čaše donose u zlim vremenima. Oglasio se iz ružnih škrbotina piskavim glasom:

„Ovakvi povijesni poslovi se ne rade bez rakije. Vjerujte časnici i dočasnici, ustaše i domobrani, ovo je rakija od našeg dičnog Poglavnika, vojskovođe Kvaternika i ministra Mile Budaka. Za dom spremni! Pijte i uživajte. Srbe u bunare i na vrbe! Vi ste zaista blesav narod! Dvadesettri godine nosite guju u njedrima, a da je ne osjetite. Vi ste fenomen! Stoko svrabljiva! Neotesanci! Vi ste bagra za psihološke studije. Jadnici. Uvjerio sam se, da tako naivni i glupi mogu biti samo pravoslavni Srbi“.

Ritual smrti je nastavljen dovoženjem i ubacivanjem u bunare 22 usmrćena Vukovića: Stojan, Lazin ( 41 ), Stojan, Bogdanov ( 13 ), Ignjatija ( 34 ), Blagoje ( 32 ), Ljuba Damjanova ( 47 ), Ninko ( 18 ), Ana ( 14 ), Nikola ( 51 ), Marko ( 20 ), Mlađan ( 17 ), Jovo ( 13 ), Stanko ( 15 ), Zdravko ( 9 ), Vukosava ( 13 ), Zorka ( 9 ), Ljuba, Petrova ( 5 ), Pavo, Petrov ( 8 ), Stevo ( 34 ), Mirko ( 22 ), Aleksa ( 19 ), Stojan, Vasin ( 15 ) i Petar ( 15 ).

Prigušen, ali i glasan žagor, jecanje, potiho ječanje i bugarenje - kada su iznosili zaklane, tek zamomčene: Marka i Mlađana... Vika i kundačenjnje. Dopiru krikovi, plač i zapomaganje žena i djevojaka od Barica i šume Bukovac. Ovo je pravi pakao. Odabrali su cvjetove ženske mladosti. Siluju, pa svoj odvratni ritual završavaju srbosjekom ispod vrata. Djevojka Danica Gaćeša je zgrabila za gušu nesuđenog odvratnika, krezubog Franju iz Sirača. Igubio je svijest. Drugi je sasjekoše noževima.

Pljačkaške horde izgone konje i krave, svinje, ovce, tuke i kokoši. Zakrčeni su putevi. Čuje se oproštajno rzanje: konja, rika krava, blejanje ovaca, roktanje svinja i zavijanje pijetlova. Praštale su puške... Ubijali su pse koji se suprotstavljaše pljački svojih dvorišta. Ovo, u istoriji nečuveno beščašće hropca i smrti, trajlo je do ranog predvečerja. Pijančevanje, urlici i pjesma: o hrvatskim komandantima - Ljubi i Bobanu, žalipojka o zapovjedniku Crne ustaške legije, Juri Francetiću, koji je 10 mjeseci ranije ubijen na Kordunu.

Dereza je nestala u jednom danu. U bezdane bunara bačeni su iz Velike Dereze: 1 Anđelić, 3 Adžije, 2 Bojčića, 1 Bojadžija, 1 Vidović, 21 Vukmanović, 19 Gaćeša, 1 Gojković, 7 Grandića, 23 Jovanovića, 33 Markovića, 1 Ječmenica, 1 Kozlović, 1 Zailović, 4 Opačića, 4 Stanića, 2 Sudara, 2 Trgovčevića, 4 Cvišića i 18 Džakula. Ukupno 147, od kojih su 46 djeca. Iz Male Dereze: 1 Bojadžija, 22 Vukovića, 7 Gaćeša, 1 Jovanović, 15 Komlenaca, 16 Maletića, 6 Markovića, 2 Ostojića, 1 Prodanović, 3 Ratkovića, 7 Smiljanića i 1 Džakula. Ukupno 82, od kojih su 29 djeca.

Ritual zla je nastavljen. Nasilje i zloslutno praćenje u logore. Kolone od Škole prema željezničkoj stanici Badljevina. Pripremljeni su stočni vagoni za Staru Gradišku, Jasenovac, Sisak i Njemačku. Batinanja i zapomaganja, natjerivanja da trče i mole.

U njima su iz Velike Dereze: 2 Anđelića, 1 Adžija, 3 Bojčića, 5 Bojadžija, 22 Vukmanovića, 27 Gaćeša, 2 Grandića, 33 Jovanovića, 17 Markovića, 1 Opačić, 9 Stanića, 7 Trgovčevića, 16 Cvišića, 20 Džakula, 6 Đurđevića, 1 Zailac, 3 Ječmenice i 3 Kozlovića. Ukupno 172 srpska civila. Među njima je 78 djece. Iz ove kolone nikada neće vidjeti svoju Veliku Derezu 87 usmrćenih u ustaškim logorima smrti.

Iz Male Dereze su: 4 Bjelića, 6 Bojadžija, 38 Vukovića, 12 Gaćeša, 1 Jovanović, 22 Komlenca, 1 Končar, 21 Maletić, 1 Marković, 10 Ostojića, 2 Prodanovića, 2 Ratkovića i 5 Džakula. Na put golgote kroči 125 poniženih i na zlo osuđenih. Odrasli nose i vode za ručice 65 dječice. I iz ove kolone putem bez povratka kročila su 44 nesrećnika.

U Zagreb je upućeno ustaško izviješće, potpisano od satnika Stiera: „Ustaški obrambeni zdrug Lipik uz pripomoć 13. ustaške bojne je iselio cjelokupno pučanstvo sela Dereza. Zaštitu prevoza žitarica i stoke preuzeo je 1. sat 13. ustaške bojne iz Badljevine i posada sela Španovice“.

Stotinu Srba Dereze skrivanjem spasiše živote. Iskoristili su žurbu i očekivanja hrvatskih ustaša, da će ih partizani napasti. Zavlačili su se u kukuruze, podrume, kokošinjce purinjake, žbunje, pod bundevino lišće, tavane i pripremljena skloništa. Takvih srećnika, u velikoj nesreći, bilo je 81 iz Velike i 19 iz male Dereze.

Dereza je napuštena od onih koji su je gurali u rat. Komunisti su ostali nijemi, ne opalivši niti jedan metak spasenja. Nisu ni pokušali... Da su zapucali, bunara i silovanja ne bi bilo. Trajna optužba i sramota.

Da li je ovaj muk nedjelo komandanta Franje Nemeteka, nekog političkog komesara, bivšeg Srbina, ili naloga iz vrha KPH, ostaje i dalje velikom tajnom?

Bunari i njeni sužnji su zabetonirani 1947. godine. Kroz debele betone se ne druguje s nebesima. Sramota i bijeda duha. Njihovi posmrtni ostaci su morali ostati tamo, gdje ih nasiljem i zločinom genocida ubaciše hrvatski vojnici - ustaše. U vremenima «slobode« caruje muk, u ime zjenice oka. Skrivala se istina o zlu, u ime novih nesreća. Nikada časno opojani i sahranjeni. Vrijeme od pola vijeka neki nazvaše vremenima slobode, u kojima je, prećutno, zabranjeno govoriti itstnu. Narod je noću krišom palio svijeće i donosio cvijeće na hladne betonske grobnice. Širile su se priče o krikovima i razgovorima mrtvih, kako djeca žude za svojima u drugom bunaru, kako proklinju betonske pokrove... Dešavala su se noćna priviđenja: djeca u bijeloj robici igraju žmurke i pika. Baš kao nekada, na javi. Čudesne kresnice se brzinom munje penju u nebo. Neki su noću viđali ogromne ptičurine. Plačke su noćni gosti, a danju vrane i gavranovi. Preživjeli Derežani su, u ime zjenice oka, zlo zaboravljali, a crne ptice se svakodnevno okupljaju oko bunara, jer osjećaju i ne zaboravljaju zadah smrti.

Na dane zločina, dolazio je narod. Komunistički govornici su, za zločin u Derezi optuživali: okupatore, fašiste, četnike i velikosrpsku hegemoniju. Ime hrvatskih ustaša je, zbog zjenice oka, izostavljano. Komemoracija je ponekad prerastala u pijančevanje, jedačinu, igre i veselje, podsjećajući na predvečerje 4. avgusta 1942. godine. I najbliža rodbina je decenijama ćutala. Slutnje na nove nesreće... Jednim ubistvom se nikada ne ubija samo jedan čovjek i zločinac ubija sebe kao čovjeka. Ubijaju se roditelji, djeca, rodbina, prijatelji i znanci. Zločin ostaje nekažnjen i tajan. I prirodno je da čovjek bježi od zlih misli i sjećanja. Ali, bijeg od surovih istina se višestruko naplaćuje. Mogu li živi oprostiti zločine u ime mrtvih? Ko se usuđuje opraštati za nasilja nad tuđim životom, jedinim i neponovljivim? To mogu samo oni sami. Tražiti to od njih je nemoguće. Zločin u Derezi je ubio i preživjele. U njima je zastrašena i ugušena dimenzija ljudske slobode.

Neko je motrio na jade i bijede duha, pripremio nove nesreće i kazne. Zločin je ponovljen. Derežani su krajem 1991. godine ponovo ubijani. Nisu ih bacali u zabetonirane bunare. Za tri dana poginulo je 185 Srba, od kojih su 141 civili. Opljačkano, minirano i zapaljeno je 4118 srpskih kuća Zapadne Slavonije. Preostali su očišćeni gvozdenom metlom hrvatskog zločinačkog „Bljeska“ - početkom maja 1995. godine, od sinova i unuka onih, kojima su se živi i preživjeli klanjali, kojima je sve oprošteno, i koji su nekažnjeno, uz lažne parole, rađali i odgajali nove zločince za završne činove, prema onima koji su krivi, samo zato što su ostali živi i koji iz prošlosti nisu ništa naučili.. Doživjeli su novi pakao, neki kažu: kaznu od Boga i mrtvih, koji živima zbog njihova straha u kostima, stravom svoje sudbine, nisu mogli oči otvoriti.

Mile Dakić

Srpska politika

2008-12-24T02:59:00.001+01:00

Doba otimanja
kao preteča hrvatske istorijske književnosti

Nisu više samo živi spomenici srpske prošlosti plen „suvremene hrvatske povijesti“. Pohlepa za onim što je u okviru bivše Austrougarske monarhije bilo srpsko, ne pošteđuje ni sure zidine, svedoke srpske snage i kulture, koju hrvatski crv uz pomoć katoličkog Rima stolećima nagriza. Tako hrvatska „povijest“ u delu štampanom 1939. godine donosi sliku grada Ružice iznad Slavonske Orahovice i označava ga kao središte, koje je odigralo važnu ulogu srednjeg veka u borbi hrvatskih velikaša sa ugarskim kraljevima. Čudni ljudi, a čudni im običaji. Čas tvrde jedno, a čas drugo. Sve se, međutim, svodi na jedno: falsifikovati i oteti, pa na tome zidati hrvatsko „istorijsko pravo“. Zar ugarski kraljevi nisu bili istovremeno i hrvatski? A kojem ugarskom kralju od 1102. godine pa do 1918. nije nataknuta Zvonimirova kruna?! U kakvom bi onda odnosu stajala tvrdnja da je grad Ružica poslužio hrvatskim velikašima za ratovanje protivu ugarskih, a time i sopstvenih kraljeva, kad se ne zna za takova ratovanja, još manje za neke hrvatske baze, a najmanje da bi to baš bio grad Ružica, kojega su razorili Turci prilikom ulaska u Slavoniju.

Ovakvih svojatanja nisu pošteđene ni „Rokovačke zidine“, koje i danas južno od Vinkovaca, na obali Bosuta, prkose vremenu. A takvih ima mnogo. Savremeni povjesničar kad govori o Ružici, izgleda da hotimično smeće sa uma, da se u neposrednoj blizini, samo sakriven dublje u šumu, nalazi stari srpski manastir Orahovica (u starije doba zvan Remeta), sagrađen negde u XII. veku. Raspolaže se sa dosta pismenih podataka o tome, kome je pripadao grad Ružica, Rokovačke zidine, kao i svi ostali slični spomenici rastureni širom srpskih zemalja pod Austrougarskom, ali nećemo zamarati time, nego bi imali zapitati savremene hrvatske „povijesničare“: Čime se objašnjava, da se analizom veznog materijala utvrđuje potpuna vremenska povezanost u građenju kako Ružice, tako i manastira Orahovice. Šta ima da primete na mnoge slične srpske građevine iz toga doba i žive li možda „suvremeni“ u uverenju da Srba pre dolaska Turaka, i pored tolikih njihovih kulturnih i crkvenih središta, u Slavoniji bilo nije. Ako žive u takvom uverenju, bilo bi dobro da pročitaju „Spomen-knjigu Matiji Reljkoviću“, koju su početkom ovoga veka izdala hrvatska društva i naročito je posvetila Slavoniji i zapadnom Sremu, gde je Reljković (Relkovich) rođen, gde je živeo i gde je umro. U toj eminentno hrvatskoj knjizi na strani 7 i 8 naći će da su Rokovačke zidine još pre dolaska Turaka bile ništa manje, već srpski pravoslavni manastir, o kome se doslovce kaže: „Manastir taj sagrađen je poslije rimske vladavine, a propao je kada su Turci ovu zemlju osvojili. Sudeći po slikarijama, bila je crkva hrišćanska i to isprva grko-istočnoga, a kasnije rimokatoličkog obreda". Ovde se, kako videsmo, neposredno priznaje da je ovaj srpskopravoslavni manastir, kao i mnogi drugi, silom pokatoličen. Kako je to pokatoličavanje vršeno, i preko koga, to nam je neposredno poznato iz hrvatske „povijesti“. Kako se srpski narod branio od toga pokatoličenja, koliko je uspeo i koliko je puta „prolongirao“ održavanje svoje verske i političke samostalnosti, videćemo iz poglavlja, gde se govori o mnogobrojnim zaključcima hrvatskog sabora kroz stotine godina, kojima su srpstvo stavljali izvan zakona i od bečkog dvora tražili monopol za obrazovanje hrvatske rimokatoličke egzekutive, koja će kvavim terorom srpstvo privesti katoličanstvu, ili ga istrebiti.

Kad su po narudžbi pritajenog ustaštva novi hrvatski istoričari počeli da naduvavaju hrvatsku „povijest“ našli su se pred nestašicom materijala. Ta ih je oskudica navela na zločin da posegnu u srpsku istorijsku prošlost, jer im se ona radi mnogih okolnosti i njihove bezobzirnosti nalazila na domaku. Ni jedan narod bez prošlosti nije lakše došao do istorijske građe kao što je to slučaj sa Hrvatima. Iz tih razloga, ni jedna svetlija tačka srpske istorijske mnogostrukosti pod Austrougarskom nije ostala pošteđena hrvatske otimačine. Tako se u lekciji hrvatske „povijesti“ objavljene 3. VI. 1939. govori o bitci za Sisak 1593. kao isključivom hrvatskom ratnom uspehu.

Ako se, međutim, pročita stenografski zapisnik hrvatskog sabora za godinu 1861., naići će se na strani 807 na govor hrvatskog poslanika Lončarevića, u kome ovaj pred saborom veliča zasluge Srba za održanje hrvatske sigurnosti od Turaka i tvrdi, da je zaslugom Srba tvrđava u Sisku obranjena.

Govoreći o ratovima koje je Ferdinand II. vodio protivu švedskog kralja Gustava Adolfa, hrvatska „povijest“ od 12. VI. 1939. odnekuda pronalazi, da su se 10.000 Hrvata pod vođstvom generala Izolanija u bitci kod Nirnberga tako junački poneli, da su baš oni doprineli Ferdinandovoj pobedi. Na isti način, da su se Hrvati junački borili u bitci kod Lucena (18. XI. 1632.), u kojoj je švedski kralj poginuo. Da su „suvremeni“ hrvatski istoričari slučajno zavirili u stenografske beleške hrvatskog sabora iz 1861. godine, odrekli bi se možda ovih „sjajnih“ hrvatskih podviga na hartiji, jer bi na strani 808 našli da ih je poslanik Lončarević već pre 80 godina unapred demantovao rekavši, da su se u tim ratovima borili Srbi, a me Hrvati. Evo šta je Lončarević rekao: „Prije nego što su se oni Srbi sa Čarnojevićem naselili u donje krajeve Ugarske, ratovali su Srbi varaždinskog i karlovačkog generalata kod Desave pod Valenštajnom 1626. kod Rienfelda i Volfenbitla pod Pikolominijem, zatim kod Brgesara 1632. pod Izolanijem, gde su švedskog generala Vanera i Berharta Vajmarskog 1636. godine žive pohvatali i najzad švedskog generala Horna zarobili. Ova su i mnoga druga junačka djela u privilegijama sa zlatnim slovima od cezara i kraljeva Ugarskih Rudolfa, Ferdinanda II., Marije Terezije, Leopolda i Matije posvjedočena i čuvaju se pod tri ključa, od kojih proto severinski jednog imade“.

Kad bi neko zapitao: Kakve veze imaju ovi Ferdinandovi ratovi sa srpstvom?, mi bi mu odgovorili: Zato, da bi se odbranili od katolicizma i hrvatizma, Srbi su bili primorani da za račun Austrougarske čine čuda od junaštva, samo da bi se istakli iznad Hrvata i time stekli veću naklonost bečkih dvorova za odbranu svoga srpskog obeležja od Hrvata. Jedna od takvih usluga u krvi je i učešće Srba u austro-francuskom ratu, kada je Franjo II. radi francuskog „konventa“ o smaknuću Ljudevita XVI. podigao vojsku na Francusku. Da se ovde ne radi o hrvatskom zakulisju, ne bi se ovog slučaja doticao, jer on na prvi pogled nema ničega zajedničkog sa srpskim narodnim zbivanjem, niti to učešće srpski narod može zabeležiti u svetlije stranice svoje istorije iz razloga tradicionalnog prijateljstva sa Francuskom. Hrvatska „povijest“, naime, („Hrv. List“ od 27. VI. 1939.) o ovome ratu piše ovako: „I Hrvati su slali ogromne čete. Sama krajina dala je 100.000 vojnika. U toku 1794. i 1795. godine proljevala se hrvatska krv u Francuskoj, Belgiji i Njemačkoj.“ Ovo hrvatska „povijest“ kontira u svoj račun sa naročitom tendencijom, kako bi svoju prošlost okitila tuđim herojstvom, a s druge strane kako bi onih 100.000 Srba iz Krajine označili kao Hrvate samo zato, da se tolika srpska vojnička snaga u tobožnjem „hrvatskom prostoru" ne bi našla nigde zapisana. Rekoh, ovo austro-francusko ratovanje ne bi mogli ubeležiti u svetlije stranice srpske istorije, ali ono ipak ima izvesnog značaja za srpsko samoodržanje u Austrougarskoj, koje su Hrvati neprestano ugrožavali. Pa ipak, kad je to činjenica koja se više ne da izmeniti, mi se ne odričemo te stvarnosti ali utvrđujemo, da je hrvatska tvrdnja o tobožnjih 100.000 Hrvata u ovome ratu laž, pošto Vojničku Krajinu nisu sačinjavali autohtoni Hrvati, nego većim delom Srbi pravoslavni i manjim delom oni Srbi katolici, koje senjski biskup Brajković deli od Hrvata. Da li su to bili Hrvati ili Srbi, pustićemo da nam o tome nešto kažu austrijski ratni izveštaji toga vremena. Izveštaj od 29. maja 1793. godine glasi :

„Iz glavne tirolske varoši Insbruka (Innsbruck) 29. maja pišu: da je ovo jutro jedna kompanija burmskog „frajkora" onamo stigla i uputila se preko Brajzkaua (Breiskau) dalje. Ovi su ljudi svi na turskoj granici mobilisani i zovu se Srbijanci."

Jedan drugi izveštaj od 9. avgusta 1793. iz Beča javlja među ostalim o prolasku srpskog odreda kroz Beč:

„Prošle nedelje prošao je jedan odred konjice i pešaka takozvanog austrijsko-bečkog frajkora. Svi su bili po izboru momci Graničari, najviše Srbi iz Slavonije i po koji Mađar. Oni su svi na turski način obučeni, a egzerciraju na srpskom jeziku, jer su skoro sami Srbi.

Posle prolaza uručen je od strane sremsko-karlovačkog arhiepiskopa i mitropolita natkapetanu Aksentiju Miloviću krst sa crvenom pantljikom za zasluge, a i zato da bi u inostranstvu imao sve počasti, koje mu spadaju."

Ratni izveštaj od 17. avgusta 1793. godine, međutim, najbolje svedoči, ko su bili oni borci iz Vojničke Krajine – Hrvati ili Srbi. Ovaj izveštaj glasi:

„Dana 17. avgusta bilo je povereno obersteru Mihailoviću sa jednom divizijom Srba iz frajkora Mihailovića i Odolenija, da udare na neprijateljske zaklone i van šume oko Egenada. Srpska je divizija poslana napred. Kapetan Aleksandar Petrović i oberlajtnant Kosta Jovanović vodili su desno, a unterlajtnant Fabarović levo krilo. Sledećeg dana pre zore, svi su stajali pripravni pred šumam. Oficiri su sa krilima upravljali tako mudro i hitro, da ih neprijatelj ni na 20 koraka nije mogao da primeti. A kad ih je primetio, povukao se panično u svoje zakope. Srbi su ih u stopu sledovali i tako ih muževno pregazili, da su se u drugi red šanaca morali povući, gde su imali bateriju. Srbi se osokolnše i slepo udariše sa sabljama i puškama na neprijatelja, koji ne mogavši sili odoleti, bi prisiljen odstupiti, pa se jedva mogao sa topovima povlačiti. Ova očevidna hrabrost i muževstvo Srba, tako je feldmaršalu knezu Koburgu bila ugodna, da im je osobitim javnim pohvaljenjem svoje zadovoljstvo pokazao, tražeći imena viših i nižih oficira u cilju podele odlikovanja. Jer, celi ovaj srećni ishod rata na onom delu, ima se samo Srbima zahvaliti."

Ovi ratni izveštaji (koji su štampani u novosadskom „Javoru“ Jove Jovanovića-Zmaja 1875. godine), najbolji su odgovor hrvatskim izvrtanjima onoga, što je Slavoniju i Krajinu kako onda, tako i docnije činilo srpskom. Da li će hrvatski „povjesničari“ i posle ovih argumenata pronaći, da su počinili čuda od junaštva u ovim ratovima, iako se za njih u njima nije ni znalo?

Kao što je god slučaj sa ovakvim izvrtanjem činjenica, tako najnoviji istorijski falsifikatori iz Zagreba kroz čitavu „suvremenu povijest“ izbegavaju da ma šta kažu o Srbima i trude se, da što više zapostave njihovu stvarnost, kako bi svetu prikazali, da je sve što se na jugu Austrougarske herojskog dešavalo, rezultat isključivo hrvatske vitalnosti. Da je to, međutim, istorijska obmana, vidi se i po tome što je Marija Terezija i za vreme najvećih srpskih progona ipak morala svoje najbolje vojskovođe pronaći među Slavonskim i Krajiškim Srbima. Mi se tim Srbima nemamo razloga hvaliti, ali kada se vidi tendencija da se zataška ili prisvoje sve srpske vrline i njihova istorija, moramo naglasiti da su Srbi samo u razmaku od 1744. do 1810. godine Austrougarskoj dali 15 znamenitih feldmaršala i generala i to:

1) generala Mihaila barona Mikašinovića fon Šlagenfelda (von Schlagenfeld),
2) generala Jeftu Ljubibratića konte de Trebinje (conte de Trebinie),
3) generala Samuila Zdelarovića,
4) generala Pavla barona Papilu,
5) generala Arsenija barona Sečujca fon Heldenfelda (von Heldenfeld),
6) generala Pavla barona Davidovića,
7) generala Avrama Putnika,
8) generala Savu Prodanovića de Užička Kamenica,
9) feldmaršala barona Duku,
10) generala Maksima Radičevića,
11) feldmaršala Stevana Mihailovića,
12) generala Đorđa Duku,
13) feldmaršala Andriju Stoičevića,
14) feldmaršala barona Radivojevića i
15) generala Jovana Brankovića.

Da li su Hrvati iz svoje „vitalnosti" mogli izdvojiti ma i jeanog od ovakvih ljudi, sem što su im lešinarskom navikom prišivali hrvatske firme ako bi koji od njih prešao katoličanstvu najmanje zbog Hrvata, već zbog toga što je austrougarski zakon o ustrojstvu vojske često puta uslovljavao veća vojnička dostojanstva rimokatoličkom pripadnošću. Da su, međutim, Hrvati bili u stanju da odgoje ovakove ljude, bila bi to još veća nesreća za srpski narod između Drine, Drave i Jadranskoga mora, pošto bi time još ranije uspeli kod bečkog dvora, da ovaj ukine srpske prnvilegije, te da se hrvatskom jezuitizmu pruži duža vremenska mogućnost za lešinarenje po srpskom narodnom prostoru u bivšoj Austrougarskoj.